Private Thoughts of a Woman

ညစ္တီးညစ္ပတ္ လူသိုက္

2011-11-21T16:11:00.003+08:00

လြတ္ေျမာက္သြားသူေတြအေႀကာင္း မေတြးမိေအာင္ေနတယ္
နားကို မလည္ႏိုင္ဘူး။
ခပ္ေျမွာက္ေျမွာက္ေနဖို႔ ႀကိဳးစားတယ္ ဒရြတ္ဆြဲႀကိဳးစားတယ္
မည္သို႔လုပ္လုိက္သည္မသိဆိုတဲ႔ သိုင္း၀တၴဳထဲကစကား ႀကိဳက္တယ္။
ေရေလာင္းေပါင္းသင္မလုပ္ခဲ႔ပဲ အရြက္ေႀကြခါမွ လက္ညိဳးထိုးေနျပန္တယ္
ခပ္ျပံဳးျပံဳးလုပ္ေနရတယ္ဆိုတာ အေပ်ာ႔စားသေရာ္ခ်က္ပဲ
ေမာတယ္။ ဒါေပမယ္႔ မထိေရာက္ဘူး။

ငါ႔အေတြးေတြ မအားဘူး
ထိုက္တန္တယ္ထင္လို႔ အကုန္ခ်ေပးလုိက္မွျဖင္႔ ၀က္စားစား ေခြးကိုက္ကိုက္
ငါကိုယ္က မိုက္ခ်င္ေတာ႔
အေႀကြအအမ္း မရွိလို႔ အတန္ႀကီးလွဴလိုက္ရတဲ႔ လက္လုပ္လက္စားလို
သန္းေခါင္ယံႀကီးမွာ အံတႀကိတ္ႀကိတ္
လူျဖစ္ရတာ တယ္မႏိွပ္ပါဘူး။
လူစိတ္ကေလး တပဲသားျပျပီး အ,ကုသိုလ္အတံုးႀကီးတက္။

တခ်ိဳ႕လူေတြက
သားေရွ႕မွာ ေခြ်းမကိုခ်စ္ျပတဲ႔ ေယာကၡမေတြလိုပဲ
ခုျဖဴလိုက္ ခုျပာလိုက္
ေဟာ... ခုႀကိဳက္တယ္ ခုမုန္းတယ္နဲ႔ လာေနာက္ေနျပန္ျပီ
ရယ္လဲမရယ္ရဘူး။

ႏို၀င္ဘာ ၂၀ရက္ေန႔

2011-11-20T14:29:00.002+08:00

တပံုကေန တပံုကူးရတဲ႔ ေလာက္ေကာင္လို
အေျခအေနေတြ ကာလာေျပာင္းေပမယ္႔ အနံ႕ေဟာင္းေတြရေနတုန္းပဲ
ဟိုမွာ တေယာက္
အကန္းေတြကို မ်က္လံုးက်ယ္က်ယ္ဖြင္႔ႀကည္႔ဖို႔ ေဟာေနရင္းပ်ံေတာ္မူရွာ
က်န္တာေတြအကုန္ ဒံုရင္း။

မိုးေရထဲမွာေရာ မြန္းတည္႔ေနေအာက္မွာေရာ တေယာက္ထဲေလွ်ာက္ခဲ႔တယ္
တေယာက္ထဲေလွ်ာက္ဦးမယ္
ဒါေတြအကုန္ ရင္ဆိုင္ဖို႔
သတၲိရွိစရာမလိုဘူး ေခ်ာင္ပိတ္ခံရဖို႔ပဲလိုတယ္
ရိုက္တတ္ရင္ ရုပ္ရွင္ေတာင္ျဖစ္ႏိုင္ေသး။

သူငယ္ခ်င္း သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ နင္အတင္းေျပာတဲ႔ဖိုင္ေတြ ငါ႔ဆီေရာက္လာတယ္
သူငယ္ခ်င္း သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ မေပ်ာ္ပဲ ေခ်ာ္လဲေရာထိုင္လုပ္တတ္ႀကျပီ
သူငယ္ခ်င္း သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ ဘီယာပုလင္းလို ေစ်းေပါေပါ အျမဳပ္တစီစီ
သူငယ္ခ်င္း သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ ေပၚပင္ေတြႀကား တဟားဟား
သူငယ္ခ်င္း သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ နင္႔နံမည္ရင္းေတာင္ ငါေမ႔ႏိုင္ျပီ

ေခတ္ပညာဆိုတာ ေတာင္ထိပ္တခုေရာက္သြားတိုင္း ေရာက္သြားတိုင္း
မိန္႔မိန္႔ႀကီးနဲ႔ ေက်းဇူးတင္ခံဖို႔ ေစာင္႔ေနတဲ႔သူေတြကို ထံုေပေပ ႀကည္႔တတ္ရမယ္
ေခါင္းတညိမ္႔ညိမ္႔လုပ္ရင္းကလဲ ႏွလံုးမသြင္းပဲေနတတ္ရမယ္
သူေတာ္ေကာင္းတရား ေဟာႀကားခြင္႔လိုင္စင္ကို ေခြးသူခိုးမ်ားမွတ္ပံုတင္ထားတယ္
မ်က္လံုးဖြင္႔ျပီးေတာ႔လဲ အိပ္မက္ဆိုးေတြ မက္တတ္ရမယ္
မ်က္လံုးမွိတ္ထားလဲ ဘ၀ဆိုတာကေတာ႔ ထိုနည္းလည္းေကာင္း
ျပီးေတာ႔ အရွည္ႀကီးရယ္ ... ျပီးမျပီးႏိုင္ဘူး

ေတာ္ရံု ၀ဋ္ေႀကြးမ်ိဳးလား
စကၠန္႔တံ ခုန္ခ်ေနတာႀကည္႔ရင္း မိုးလင္းသြားတယ္။

ႏွစ္ခ်ဳပ္

2011-11-09T17:05:00.002+08:00

နာက်င္ေနတုန္း ခပ္ျပံဳးျပံဳးလုပ္ခဲ႔သမွ် အခြင္႔အေရးရခါမွ ဘာအဓိပၸါယ္ေဆာင္မွန္းမသိတဲ႔ အသံနဲ႔အေရာင္ လွိဳင္းအလ်ားေတြကို္ မ်က္ရည္က်ေပးတတ္တဲ႔သူ ျဖစ္မွန္းမသိျဖစ္ျဖစ္လာတယ္။ အႏုပညာခံစားခ်က္ဆိုတာေတြကို အစာေႀကေဆးလို အစားထိုးသံုးစြဲမိခဲ႔တယ္။ မျပည္႔၀ခဲ႔တဲ႔ ေတာင္းဆုေတြကို ဘယ္တုန္းကမွ ေတာင္းခဲ႔တာမွမဟုတ္ပဲလို႔ ဟန္လုပ္တတ္လာတဲ႔ ၀ါရင္႔အေပ်ာ္တမ္းသရုပ္ေဆာင္ျဖစ္လာတယ္။

ေဆြမ်ိဳးေတာ္စပ္မွဳ trauma ေတြနဲ႔ အျခား၆၀%ေသာ မိန္းမေတြထဲက တေယာက္သာျဖစ္တယ္။ အင္း ၇၀%လဲျဖစ္ႏိုင္ ၈၀%လဲျဖစ္ႏိုင္တာပဲ။ ၉၀%ဆိုပိုနီးစပ္မယ္။ မိန္းမျဖစ္ရတာဟာ ပိုင္ရွင္ကိုေန႔တိုင္းေရႊတဥ ဥေပးတဲ႔ငန္းတေကာင္နဲ႔ ေပါင္းသင္းေနထိုင္ေနတဲ႔ ငန္းမလိုပါပဲ။ လူလိုနားမလည္တတ္သူေတြကို လူတေယာက္ရဲ႕ အေကာင္းဆံုးနားလည္မွဳေပးဖို႔ ငါ႔လူျဖစ္မွဳေတြပါ ပြန္းပဲ႕ခံလိုက္ရတယ္။ တေရးႏိုးလာရင္ နာက်င္မွဳသက္သာသြားျပီး အားအင္ျပည္႔၀ခဲ႔ဖူးတဲ႔ ငယ္ဘ၀ကို အံ့အားသင္႔မဆံုးခ်ီးက်ဴးမိတယ္။ အစြမ္းကုန္စြန္႔လႊတ္ခဲ႔ျပီးတဲ႔ေနာက္ ေက်းဇူးတင္ဖို႔ေတာင္းဆိုခံရတိုင္း မပ်က္မကြက္ရယ္ခ်င္တယ္။ ထပ္ခါထပ္ခါ ထပ္ျဖစ္တယ္ ထပ္ခါထပ္ခါ ရယ္ခ်င္တယ္။

ငါေသလို႔ တေစၧျဖစ္သြားရင္ တရားမွ်တမွဳဆိုတာ ခ်စ္ျခင္းတရားလိုပဲ လိုရာဆြဲသံုးေခါင္းစဥ္တပ္ခံရတဲ႔၊ ဘယ္ေတာ႔မွလူ႕ေလာကမွာ တကယ္ရွိလာမွာမဟုတ္တဲ႔၊ မေကာင္းဆိုး၀ါးေတြရဲ႕ ပါးလုပ္က်င္းျခင္းခံရဖို႔ တညလံုးေအးစက္စက္ေစာင္႔ေနရတဲ႔ ေရတခြက္သာသာပဲ ျဖစ္တယ္ဆိုတာကို လူအ ဒါမွမဟုတ္ လူအျဖစ္ခ်င္ ဟန္ေဆာင္ေပးေနသူေတြကို ေျပာျပဖို႔ အဆက္မျပတ္ႀကိဳးစားမိမယ္။

ဟုတ္တယ္ အရင္တုန္းကေတာ႔ ေနာက္ဘ၀က် ႏို၀င္ဘာမွႏိုးထတဲ႔ ပန္းတပြင္႔ျဖစ္ခ်င္ခဲ႔တာ။ ခုေတာ႔ အဲဒီဆု တကယ္မေတာင္းခဲ႔ေပါင္လို႔ ခပ္ျပံဴးျပံဳးေျပာတတ္ေနျပီ။ ဒဏ္ရာေတြ ပလပြနဲ႔လဲ ေက်းဇူးတင္တတ္ျပီ အျဖစ္အပ်က္ေတြကို တခုမက်န္ ဗေလာင္းဗလဲ လုပ္ျပီး သူေတာ္ေကာင္းလို႔ဟစ္ေႀကြးသူေတြကိုလဲ ဖက္လဲတကင္းလုပ္တတ္ျပီ။ ဘယ္ေလာက္ေပးေပး ေတာင္းမ၀ႏိုင္ေအာင္ ေတာင္းတတ္သူေတြကိုလဲ သိပ္မအံ့ႀသျပဖို႔ ႀကိဳးစားတတ္ျပီ။ ကိုယ္ခ်င္းစာတရားဆိုတာ ေတာင္းယူလို႕လဲမရ တိုက္ယူလို႔လဲမရဘူးဆိုတဲ႔အေႀကာင္း ငါ႔ကိုယ္ငါေျဖာင္းဖ်တတ္ခဲ႔ျပီ။

ေသျခင္းတရားဆိုတာကလဲ ဖိတ္ေခၚတိုင္းမရေႀကာင္း သံုးႏွစ္သံုးမိုးသင္ခန္းစာထဲမွာ အမွတ္ျပည္႔ရခဲ႔ျပီ။ ကံေကာင္းလိုက္တာဆိုတဲ႔ အသံႀကားတိုင္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္လို႔ တံု႕ျပန္တတ္တဲ႔ ငါ႔အသံကိုဘယ္ျပန္ညာျပန္ ပစ္ရိုက္လိုက္ခ်င္တဲ႔စိတ္နဲ႔ ခ်ဥ္တူးေနတဲ႔အေပါစားအရက္ကို မူးျပီးေရာဆိုျပီးမ်ိဳခ်လိုက္မိတဲ႔ ေလာကႀကီးကို သနားစိတ္နဲ႔ ။ ဘ၀ဆိုတာ ငါ႔အေပၚ၀ီစကီပဲေလာင္းပါ ကုတ္ပဲေလာင္းပါလို႔ ေတာင္းဆိုခြင္႔မရွိတဲ႔ ေရခဲတံုးလိုပဲ ငါးေသေကာင္ပါးစပ္နားလဲ ေနခ်င္ေနရတာပဲမဟုတ္လား။ ငါကေတာ႔ ေအးစက္စက္ပဲ။ ဘာမ်ားထပ္လိုခ်င္ေသးလို႔တုန္း။

မ်ိဳးသုဥ္းေပ်ာက္ကြယ္သြားေသာ လူသားခ်င္းနားလည္မွဳ

2011-10-28T05:15:00.002+08:00

၃ႏွစ္၃မိုး ပ်ိဳးထားတဲ႔ကဗ်ာတပုဒ္ပါ ဘုရားလက္ထိုးအပ္လုိက္ခါမွ ဘာFontနဲ႔လဲ အေမးရွိေတာ္မူတယ္ ႏွလံုးေသြးနဲ႔ လက္ေရးစာမူဆိုသည္မ်ား ေခတ္တုန္းသြားျပီလား။ ေလာကေဆးရံုႀကီးထဲက စိတၱဇလူနာေတြလား ဒါမွမဟုတ္ စိတၱဇေဆးရံုထဲက ေလာကနာႀကီးလား။ သက္တံႀကီးက သီခ်င္းဆိုတယ္ "...တေရာင္ထဲျခယ္ အေရာင္မကြဲတယ္ ~ ~ " အဲသလိုပဲ စိမ္းဖို႔လန္းဖို႔၊ အိုင္ဖုန္းကိုင္ဖို႔၊ ဆိုရွယ္က်ဖို႔၊ ဖက္ရွင္လွဖို႔...

ဆရာမေလးက ဘ၀အနာေဖးေတြကြာက်ေလာက္ေအာင္ ေက်ာက္သင္ပုန္းကို တျဗန္းျဗန္းရိုက္လိုက္တယ္..."ကဲ တညီထဲဆိုႀကမယ္ ကႀကီးေရ က"

ေကာ္နက္ရွင္တက္လာတာနဲ႔ ေနျပည္ေတာ္စာေရးမေလးက ျပည္ႀကီးနယ္စပ္က၀ယ္လာတဲ႔အိတ္ကေလးကို ျပျပျပီး ဒီအိတ္မ်ိဳး အစစ္ရွိတာေတာင္ မသိဘူးလို႔ ျငီးရွာတယ္။ အတုထင္မွာစိုးလို႔ ရွိတာ၀ွက္ထားတဲ႔ ကားမွန္တံခါးေတြေနာက္ကို အဲဒီအသံမေရာက္လိုက္ပါဘူး။ ပါတ္၀န္းက်င္ညစ္ညမ္းမွုထဲမွာ သတင္းစကားလဲပါတယ္ဆိုရင္ အေကာင္းဆံုးကာကြယ္ဖို႔ ကားေပၚကမဆင္းေတာ႔ဘူး။ ေအး ဒါနဲ႔ ကားဆိုတဲ႔အတိုင္း တကားကားျဖစ္ႀကရေတာ႔မယ္ေဟ႔ ကားအသစ္ေတြစီးမယ္ စကားအသစ္ေတြေျပာမယ္။ လမ္းသစ္ႀကီးကို လက္ညိဳးထိုးျပီ ေဟာဒီေနရာမွာ နက္ျဖန္ခါ က်ဳပ္တို႔စတားဘပ္ထိုင္ႀကမယ္ရယ္လို႔ ယိမ္းႀကတယ္။ မိုးတြင္းႀကီးေပါ႔ ယိမ္းျပဖို႔ လူလွလွေရြးႀကတာနဲ႔ပဲ ကေလးေတြလဲ မကလုိက္ရဘူး။ မႏွစ္က ကေလးကိုပဲ ၀တ္စံုအသစ္နဲ႔ပြဲထုတ္လုိက္ပါေတာ႔လား အင္း အဲလိုပဲလုပ္လုိက္ႀကတာေပါ႔ သက္ျပင္းခ်... အားနာသလိုအသံကိုတိုး.. ဟိုေလက်န္တာေတြကလည္း ျဂိဳလ္က်ိဳးေလးေတြမဟုတ္လား။

ရွဴခင္းလွတာ မလွတာေတြ မဆိုင္ပါဘူးဗ်ာ အဲဟာေတြက အတုေတြပါ။ ဘယ္တုန္းက အစစ္ရဖူးလို႔လဲ။ ဒုတိယအေကာင္းဆံုးဆိုတာ အသံုးက်လိုက်ျငား သိမ္းဆည္းထားရတဲ႔ဒန္ဖလားႀကီးလိုပါပဲ အခ်ိန္စီးျပီး၀ယ္သူရွိဖို႔ပဲ လိုတယ္။

ဘုန္းႀကီးက မေန႔ကငါ႔တကာ... အင္း ကားေတြမ်ားလာလို႔က ဆီဒိုးနားမွာ ပါတ္ကင္ခက္ဦးမယ္တဲ႔။ အေပါစားကိတ္ကို ခရင္အုပ္ထားသမွ် ၀ါးလာရတယ္လို႔ မညည္းဘူးေနာ္။ လက္ဖြဲ႕လိုက္ရတာနဲ႔ လူ႔မလိုင္ပြဲ ခနထိုင္ႏႊဲရတာ မတန္ဘူးလို႔ မညည္းဘူးေနာ္။ ခမ်ာ... ေတာ္ရွာတယ္လို႔ မိန္႔သြားတယ္။ ေကာင္းတာကိုႀကည္႔ႀကမယ္လား။ ေမ႔ကြက္ကိုရွာဆိုတာ သီခ်င္းသက္သက္ပါဘုရာ႕ လူ႔ဦးေႏွာက္က Post-it လို ျဖတ္ျဖတ္နဲ႔ဆြဲထုတ္လိုက္လို႔ ရသမို႔လားဘုရာ႕။

ဒီလိုပါ... ေတာ္ရာမွေနရတယ္ စေကာ္လာေပကိုး ေလအတိုးမွာ ေကာ္လာျဖဴေပၚ ဖုန္မွဳန္႔မ်ား လာတင္သလားလို႔ တဘုတ္ဘုတ္ခါျပလိုက္ေသး။ ဒီတခါဘယ္သူမွမဖတ္တဲ႔ စာတမ္းက ေရႊျပည္ေတာ္ ေမွ်ာ္တိုင္းေ၀း... ။ ။

အိမ္ျပန္လမ္း

2010-11-25T22:55:00.002+08:00

ခ်ိဳးျဖဴေတြဟာ ရင္ႀကပ္ေနတဲ႔ သေကၤတေတြပါ
ကမၻာႀကီး တကယ္မျငိမ္းခ်မ္းဘူး
ဖဲႀကိဳးေတြနဲ႔ အလွဲမထိုးႏိုင္ဘူး ပန္းပြင္႔ေတြက လမ္းမဖြင္႔ဘူး

အႏွစ္သာရဆိုသည္မွာ... ကို ျငင္းေနႀကတာနဲ႔ပဲ
ကဲ... ဘယ္မလဲ အႏွစ္သာရ

ေထြးေပြ႔ထားတဲ႔ကေလးႀကီး အိပ္ေမာက်ရေအာင္
ခဏေလာက္ပါးစပ္ပိတ္ တိတ္ႀကပါေတာ႔
စိတ္မခ်ရတဲ႔ မနက္ျဖန္ဆိုတာထဲမွာ
ႏွစ္ျခိဳက္စြာျပံဳးျပီး ႏွိဳးထလာပါ ကေလးေရ

ဖဲႀကိဳးေတြေခါက္ခ်ိဳးအေရာင္ဆိုးလို႔ ဖဲႀကိဳးေတြျပ ရွိတာခ်ေရာင္းေနတဲ႔
ရင္ႀကပ္ခ်ိဳးျဖဴေတြျမင္ရသမွ်မွာ
ရိုးသားမွဳေတြေဖာင္းပြေနပါတဲ႔
အဲ႔သလို ပရိုပိုဆယ္ဗလပြ ေစ်းေခၚသံေတြႀကားရသမွ်မွာ
ေန႔တာေတြရွည္လ်ားတတ္လို႔ အားအင္ေတြလိုတယ္
အိပ္မက္ေတြခ်ိဳမယ္ဆိုရင္ ဒီလိုသာအိပ္စက္ေနစမ္းပါ႔
ေလွ်ာက္ရမယ္႔လမ္းက လွမ္းေသးတယ္ ကေလးႀကီးရယ္...

အခ်စ္ကဗ်ာ ၂

2010-11-18T21:40:00.003+08:00

ဒီကဗ်ာက ကိုယ္ေရးကိုယ္တာ
ဘာသာျပန္ေပၚမူတည္ျပီး
ေရာင္ျပန္ဟပ္ေနရတဲ႔ တေလာကလံုးက
ႏွေျမာရက္နဲ႔သံုးမရတဲ႔ ရက္လြန္ႀကက္ဥ

ပုရြက္ဆိတ္တက္ေနတဲ႔ မုန္႔ေႀကြအစအနမ်ားလို
အေရးအသားအတိုအစေတြကို ရွင္းလင္းလိုက္
ေလေပြသယ္လာတဲ႔ ဖုန္လံုးႀကီးလို
ေဆြးေႏြးျငင္းခုန္မွဳေတြကို တံခါးပိတ္ထားလိုက္

ခ်စ္ျခင္းတရားရဲ႕ကႀကိဳးေတြက
တို႔ႏွစ္ေယာက္ဥယ်ာဥ္ထဲက ေအာ္ဂဲနစ္ဆလတ္ရြက္စိမ္းစိမ္းေလး
မနက္အလင္းေတြဟာ ျမက္ခင္းျပင္ထဲက စကား၀ွက္
တေယာက္မ်က္ႏွာမွာ တေယာက္ပြင္႔တဲ႔ ေနႀကာပန္းမ်ား
မိုးဦးဖားသူငယ္ႏွစ္ေကာင္လို ဂီတကိုစားျမံဳ႕ျပန္ရင္း
ျငိမ္းခ်မ္းမွဳဟာအဆံုးမရွိတဲ႔သီခ်င္း

စိတ္အာရံုကင္းဗတ္စမွာ
လာထိေတြ႔ေနတဲ႔ အလင္းအေမွာင္မ်ားဟာ ခ်ိဳျမိန္မဆံုးေတာ႔
ေျပာဦး
ေျပာဦး........
ငါဟာ ပန္းသီးစိမ္းေပၚမွာ
ျပံဳးရင္းအိပ္မက္ေနတဲ႔
လိပ္ျပာနက္တေကာင္လား.......

အခ်စ္ကဗ်ာ ၁

2010-11-02T13:15:00.002+08:00

သံုးႏွစ္သံုးမိုးစပါယ္ပင္အေႀကာင္း အေမ႔ကိုဖုန္းဆက္တယ္
စပါယ္ျဖဴေတြ အျမဲပြင္႔တဲ႔ျခံထဲကေန
အေမကေတာ႔ ျပံဳးေနသလား

ႏွင္းမွဳန္ေတြကို သယ္ေဆာင္ျပီး
စြမ္းသမွ်ရမ္းကားလိုက္ပါ ေျမာက္ျပန္ေလ
ဟိမ၀ႏၲာအစြန္ဖ်ားကေန
တေယာက္ခါးတေယာက္ဖက္ ေလျပင္းကိုဆန္တက္ခဲ႔ျပီးျပီ

ဘယ္မိုးမွဳန္ခါးခါးက ဒီျမင္ကြင္းေတြကို၀ါးေစႏိုင္သလဲ
ေဟာ္ကိုင္းဒိုးညေတြထဲ
တေယာက္ပံုျပင္မွာတေယာက္အိပ္ေမာက်
တေယာက္ေသာကကို တေယာက္သန္႔စင္ေစခဲ႔ျပီ

ဘယ္ေႏြညက ကႏၲာရလို သံသယေတြတံလွ်ပ္ထေစႏိုင္လဲ
ေကာ္လိုရာဒိုျမက္ခင္းမ်ားႀကားမွာ
တေယာက္ကိုတေယာက္ ေကာ္ဖီလိုေသာက္သံုး
တေယာက္ကိုတေယာက္ ျပံဳးျပံဳးႀကီးက်ရွံဳးလိုက္ျပီ

ခ်စ္ျခင္းတရားႀကားခံနယ္တခုထဲ
ဘ၀ေတြေ၀မွ် ရွင္သန္ခဲ႔ႀကျပီးမွ
ေလာကဓံဆိုတာ ဟာသပဲ

စပါယ္ေတြဖူးျပီ ႏို၀င္ဘာ
ကဲ... ခ်မ္းလိုက္စမ္းပါ ေဆာင္းရယ္
စပါယ္ျဖဴေတြပြင္႔ဖို႔ ရက္ေလးဆယ္လိုတယ္

အတုရိုင္းရိုင္းေတြႀကား တြားသြားေနရတဲ႔ ေန႔ေတြ

2010-08-28T02:55:00.003+08:00

လူေတြ ယဥ္ေက်းလာတာနဲ႔အမွ် ေရာင္း၀ယ္ေဖာက္ကားမွုေတြ တိုးတက္လာတယ္ တဲ႔ေလ... အာေပါင္အာရင္းသန္သန္နဲ႔ ေျပာေနတဲ႔လူကို ႀကည္႔ရင္း ရယ္ခ်င္လာတယ္။ ေလေအးစက္ကေအးစက္လြန္းတယ္။ တကၠသိုလ္ႀကီးႀကီးကထြက္လာတဲ႔ ေခါင္းေသးေသးတလံုးေဘးနား ဗလာက်င္းေနတဲ႔ေခါင္းေတြ ႀကက္အစာေကာက္သလို တဆတ္ဆတ္ျငိမ္႔ေနႀကတယ္။ ဒါပဲလား။ ခပ္ေပါေပါ အတိုင္အေဖာက္ေတြ မခံစားႏိုင္ေတာ႔ဘူး။

evaluation တခုအတြက္ ရပ္ကြက္တခုက ေဆးခန္းေလးေတြကို သြားေစာင္႔ႀကည္႔ေနရတဲ႔ေန႔ေတြကို သတိရတယ္။ မဟုတ္ဘူး... အမွန္ေတာ႔ လမ္းထိပ္အုတ္ခံုရဲ႕ မ်က္ေစာင္းထိုးက ငါးပိဆိုင္ကို သတိရေနတာပဲ။ အင္း အတိအက်ေျပာရရင္ အဲဒီေျမာင္းပုပ္ေပၚေမးတင္ထားတဲ႔ အိမ္ဆိုင္ေလးရဲ႕ ငါးပိဇလံုနဲ႔ ငရုတ္သီးမွဳန္႔ဇလံုႀကားက ဂဏန္းေပါင္းစက္တလံုးကို သတိရမိတာပဲ။ ႀကည္႔စမ္း ဒီေလာက္နံေစာ္ေနတဲ႔ေနရာက ဆိုင္ကုပ္ကုပ္ေလး ဘယ္ေလာက္လက္မလည္သလဲ ဂဏန္းေပါင္းစက္ေသးေသးေလးနဲ႔ေတာင္ တြက္ခ်က္ယူရတယ္။ လူေတြ အပုပ္အစပ္ မက္ေမာႀကပံုမ်ား...

စိတ္ထဲကေနေတာင္ အပုပ္နံ႔ေတြရလိုက္သလိုပဲ .. ေရွ႕တည္႔တည္႔က ေရကန္ကိုေငးႀကည္႔ျပီး အာရံုကိုလႊဲလိုက္ရတယ္။ အေဆာက္အဦေတြေဆာက္ဖို႔ တူးလိုက္တဲ႔ေျမေတြ လာပံုထားတဲ႔ေနရာမွာ ေတာင္ကုန္းကေလးေတြေတာင္ ျဖစ္ေနပါလား... လူလုပ္ေတာင္ကုန္းေပါ႔ ... ေတာင္ကုန္းေလးေတြေပၚမွာျမဴခိုးေတြေ၀ေနတယ္ထင္လိုက္တာ ဘယ္ဟုတ္မလဲ စီးကရက္မီးခိုးေတြကို ျဖတ္ျပီးႀကည္႔ေနမိတာပဲ ထင္ေယာင္ထင္မွားေတြ... ေရကန္ထဲကေရေတြကလဲ မနည္းကိုသြယ္ယူျပီး ႀကိဳးႀကိဳးစားစားထည္႔ထားႀကတာပဲ ႀကည္႔စမ္း ေရပိုက္ေတြမွ မနည္းပါပဲလား။ အတုေတြပဲ ...

အားလံုး လုပ္ႀကံထားတာပဲ ယိုသူမရွက္ ျမင္သူရွက္တယ္ ဟုတ္တယ္ ငါပဲ ရွက္ေပးလိုက္ေတာ႔မယ္... ေနထိုင္ရတာပင္ပန္းတယ္။ ေတာ္ေတာ္ပင္ပန္းတယ၊္ ျငီးေငြ႔တယ္၊ ခံတြင္းခ်ဥ္တယ္။ အားနာစိတ္တခုနဲ႔ ထြီကနဲေထြးခ်င္စိတ္ေတြကို ထုပ္ပိုးထားတယ္။ အားနာတယ္ဆိုတာ ေႀကာက္စိတ္ပဲလို႔ ငါေျပာခဲ႔တယ္။ အနာေပၚတုတ္က် ေဒါသေတြအတြက္ ငါေျဖေဆးမေပးတတ္ဘူး။ ေလးလံတယ္။

ငါးပိဇလံုုနားကဂဏန္းေပါင္းစက္ ငါ႔ကိုမတြက္ခ်က္ပါနဲ႔။ ငါ႔ကို ကိန္းဂဏန္းနဲ႔အစားမထိုးပါနဲ႔။ ညီမွ်ျခင္းမခ်ပါနဲ႔။ လူေတြဟာ ဘယ္အခါမွ လူျဖစ္ျခင္းကို ျငင္းဆန္ႀကသလဲ။ လူကို လူလို မျမင္တဲ႔အခါလား။ ကိုယ္တေယာက္ထဲ ကိုယ္တစုထဲကသာလူလို႔ ျမင္တဲ႔အခါလား။ လူတေယာက္ရဲ႕ အတၲဟာ တျခားဘာကိုမွရွင္သန္ခြင္႔ မေပးႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ႀကီးထြားထက္သန္တတ္သလား။ အေျဖေတြကို ႀကိဳေမွ်ာ္လင္႔တယ္ ရသမွ်အားလံုးကို တန္ဖိုးခ်လိုက္ႀကတယ္။ တြက္ႀကည္႔လိုက္ေတာ႔ ဘာအေျဖထြက္သလဲ။ လူေသရင္ ငါးပိတဆယ္သားေလာက္ေတာင္မွ မတန္ပါပဲကလား ဘာလို႔ပင္ပန္းတႀကီးတြက္ႀကသလဲ။

အရာရာကို ကုန္ပစၥည္းအျဖစ္ေျပာင္းလိုက္ႏိုင္ျပီ လူေတြဂုဏ္ယူေနႀကတယ္။ သံတမန္ဆန္တယ္၊ ကုန္သည္ဆန္တယ္၊ ေႀကးစားဆန္တယ္၊ စစ္ေရးေသြးတိုးစမ္းမွဳဆန္တယ္၊ အလုအယက္ပဲ ေရာင္းတန္း၀င္ဖို႔ ပုပ္စပ္ပစ္လိုက္ႀကတယ္။ အရွိန္အဟုန္က ကူးစက္ေရာဂါသယ္ေဆာင္လာတဲ႔ အနံ႔အသက္လို ျပင္းထန္တယ္။

လူပီသမွဳရဲ႕ ရန္သူဟာ လူပဲ။ ခ်စ္ျခင္းတရားရဲ႕ရန္သူဟာ လူပဲ။ အစကတည္းက အေကာင္းဆံုးကိုေပးခဲ႔ျပီးျပီ။ ကဲ... ငန္းကို ရင္ခြဲသတ္လိုက္ႀကေတာ႔။ ။

စိတ္ပ်က္စရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ ပံုမွန္ျဖစ္ေနတဲ႔ည

2010-06-21T02:03:00.003+08:00

အနက္ေရာင္ညရဲ႕ အလႊာအထပ္ထပ္ျခံဳျပီး
တျဖည္းျဖည္းရွပ္တုိက္လာတတ္တဲ႔
အိပ္မေပ်ာ္ျခင္းမိတ္ေဆြႀကီးေရ
ဘ၀ဆိုတာလဲ ထင္သလိုမေလးနက္ပါဘူး
ေသျခင္းတရားဆိုတာကလဲ ထင္ႀကသေလာက္မခက္ခဲဘူး
အားလပ္လြန္းျခင္းမွာ အေတြးအေခၚေတြထည္႔ ေလးလံျပမေနႀကပါစို႔နဲ႔

ဒီလိုေခါင္းခ်င္းဆိုင္ျပီး
သန္းေခါင္ေက်ာ္မွာ အပစ္အခတ္ရပ္စဲလိုက္ႀကတယ္။
ငါကလဲ အိပ္မေပ်ာ္ျခင္းကိုေမာင္းမထုတ္
အိပ္မေပ်ာ္ျခင္းကလဲ ငါ႔ကိုမျငင္းဆန္
မုန္းတီးစြာသင္႔ျမတ္ျငိမ္သက္လို႔ ေနအထြက္ကိုေစာင္႔ႀကတယ္

ငါရယ္၊ အိပ္မေပ်ာ္ျခင္းမိတ္ေဆြႀကီးရယ္၊
ျပီးေတာ႔
ပူေႏြးလာတဲ႔ကမၻာႀကီးကို က်ီးလန္႔စာစားေနရွာတဲ႔ ငါ႔ဇီဇ၀ါပန္းပင္ေလးရယ္၊
ဟိုးအေ၀းႀကီးမွာ ေ၀းက်န္ခဲ႔ျပီျဖစ္တဲ႔
ငါတို႔ရဲ႕ျမက္ခင္းစိမ္းစိမ္းလို၊ လမ္းမီးမွိန္မွိန္ေလးလို၊ လထြက္ခ်ိန္ေလးလိုပဲ
မေန႔ကဆိုတာႀကီးကို ထားခဲ႔ဖို႔ ေနာက္တေန႔ကိုေစာင္႔ႀကတယ္

ဒံုရင္းျဖစ္လုိက္ရတဲ႔ ဒံုရင္း

2010-06-14T00:02:00.002+08:00

ေခ်ာင္ပိတ္ခံထားရတဲ႔ မိုးတိမ္လို
ညသန္းေခါင္ေထာင္႔ခ်ိဳးမွာ ငိုခ်လိုက္တယ္
ဒီထက္ျပိဳက်စရာ ဘာဆိုဘာမွမရွိခဲ႔ေလဘူး

စိတ္ကူး ပုရစ္ဖူးေတြလား အကုန္အစိမ္းေႀကြေႀကြတယ္
တနဂၤေႏြေတြသာမ်ားလာေရာပဲ

အေကာင္းတကာ႔အေကာင္းဆံုး အေႀကာင္းျပခ်က္ေတြေႀကာင္႔
ပယ္ခ်ခံလိုက္ရတဲ႔
မခိုင္လံုေႀကာင္းသက္ေသျပခံလိုက္ရတဲ႔
ထြက္ဆိုစရာသက္ေသမရွိလိုက္တဲ႔
ရွိစုမဲ႔စုသစ္ေတာကေလးလို ႀကိဳးတိုက်ဲတဲ ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ေတြက
ႀကည္႔စမ္း
အျငိဳးတႀကီး ေတာမီးျဖတ္နင္းသြားသလို ျပာက်ပစ္လိုက္ရ
ဒူးေထာက္လိုက္ရ
ေတာင္းဆိုခြင္႔ေတြ ျဖတ္ရိုက္ခံလိုက္ရ

ခံစားနားလည္သူမရွိေတာ႔တဲ႔ အသံတိတ္ရုပ္ရွင္တခန္းလို
ေျပာင္းလဲျပေနတဲ႔ပိတ္ကား အပိုသက္သက္ျဖစ္ရ
ေျပာႏိုင္တဲ႔သူေတြႀကားမွာ အမွန္တရားဟာ လုပ္ခ်င္ရာလုပ္ ဖေယာင္းျဖစ္ရ
ေတာင္းခ်င္ရာေတာင္း ပလပ္စတစ္ခြက္ျဖစ္ရ
သံုးခ်င္သလိုသံုး အခ်စ္ဆိုတာႀကီးျဖစ္ရ ကဗ်ာလွလွပါအဆစ္ထည္႔လိုက္ႀက

ဒီလိုတဖက္ေစာင္းနင္းေတြ တင္းႀကမ္းျဖစ္ေနမွေတာ႔
စိတ္လိုလက္ရ ဆြံ႔အပစ္လိုက္တယ္

ေအာ္သံ

2010-06-11T01:28:00.001+08:00

ငါတို႔ေတြ ငွက္ေတြလိုပ်ံသန္းသြားစဥ္တုန္းက
ငွက္ေတြပ်ံသန္းသြားတဲ႔အခါ သစ္ပင္ႀကီးတပင္တည္း က်န္ခဲ႔သလို
ကေလးေတြေက်ာင္းဆင္းသြားတဲ႔ စာသင္ေက်ာင္းတခုလို
မွန္ဘီဒိုထဲ ထည္႔စီလိုက္ရတဲ႔ ေကာ္ဖီခြက္ေတြကို ေငးရင္း အေမတေယာက္ထဲ က်န္ခဲ႔တဲ႔အခါ
ဘယ္လိုစကားနဲ႔မွ မႏွစ္သိမ္႔ေပးလိုက္ရဘူး။
မႏွစ္သိမ္႔ေပးခဲ႔ဘူး။

ေမတၲာတရားေတြ မလံုေလာက္ေတာ႔တဲ႔အခါမွ
ျဖတ္သန္းရာလမ္းေတြ သိပ္ေ၀၀ါးတဲ႔အခါမွ
ရာသီဥတုေတြ သိပ္ေအးစက္တဲ႔အခါမွ
ေအာ္ဟစ္မိတယ္
ဘာလို႔ပ်ံသန္းဖို႔ ေမြးဖြားလာတယ္လို႔ ထင္ရတာလဲ
ငါအရူးပဲ
ဒီလိုေအာ္ဟစ္မိတယ္… အားလံုးအရူးေတြပဲ

ငါအိမ္ကိုျပန္ေတာ႔မယ္လို႔ ကိုယ္႕ကိုယ္ကိုလွည္႔စားရင္း
စိတ္ညစ္ပတ္တဲ႔လူေတြရဲ႕ ဆူေနတဲ႔အသံေတြႀကားမွာေနတယ္
တခါတေလလဲ စိတ္က်ေနတဲ႔လူေတြရဲ႕ တိတ္ဆိတ္မွဳနားမွာေနတယ္
သက္တမ္းတိုေပါင္းပင္တပင္လိုပဲ ေနပူပူမိုးရြာရြာ
ဒီမွာ ေနျမဲေနတယ္။ ေနပစ္လုိက္တယ္။

မင္းတို႔လဲ
အာဃာတမ်က္အိမ္က်ဥ္းက်ဥ္းေတြနဲ႔ ငါ႔ေနာက္ေက်ာမွာ ဓါးအျမဲ၀ဲမေနနဲ႔
ဘယ္မွာလဲ မင္းဘ၀၊ သူ႔ဘ၀
ရွဳပ္ယွက္ခတ္ေနတဲ႔ ႀကြားလံုးခပ္လွလွေတြကိုမက္ျပီး
ဒီလိုပဲဆက္ျပီး
ကိုယ္႔ဘ၀ကိုယ္ဖက္ျပီး ေနပစ္လိုက္ႀကစမ္းပါ

ျဖစ္ျမဲျဖစ္စဥ္အတိုင္း
ကိုယ္႔ကိုယ္ကို ငွက္ေတြလို႔ထင္ျမဲထင္ျပီး
ဒီလိုေနရာႀကီးမွာေတာင္ ေတာထေအာင္ ပိန္းပစ္လိုက္ႀကတာေပါ႔

အခ်ိန္ကာလ၊ ေနရာေဒသနဲ႔ စိတၲဇ

2010-06-08T23:27:00.001+08:00

ပိန္က်စ္က်စ္နဲ႔ ဆတ္စလူးဆက္ရက္ေတြ ျမဴးတတ္တဲ႔
ေကာ္ရစ္ဒါ စပ္ကူးက ျမက္ခင္းစိမ္းစိမ္းေတြမွာ
အရင္းေတြက အဖ်ားတက္ျဖစ္လာ အဖ်ားေတြက ျမက္ရိတ္စက္ထဲပါသြား
ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာေ၀းကြာသြားျပီးတဲ႔ေနာက္
မေန႔ကမွ ထြက္ခြာခဲ႔သလို နာက်င္ျမဲနာက်င္စြာ ျပန္ေရာက္လာျပီးေနာက္
ဒီေျခေထာက္ေအာက္ကျမက္ေတြဟာ ဟိုတခါက ျမက္ပင္ေတြပါလို႔ ထင္မွတ္မွား

ငယ္ဘ၀ေန႔ရက္ေတြလို
သံေခ်းတက္သြားျပီျဖစ္တဲ႔ ေရပန္းမ်ားေအာက္မွာ
တစံုတေယာက္ ေမ႔ေလ်ာ႔ထားခဲ႔တဲ႔ ေသာက္လက္စေကာ္ဖီခြက္ထဲမွာ
မွတ္ပံုတင္နံပါတ္ကလြဲလို႔ ဘာမွမေမးတတ္ခဲ႔တဲ႔ လံုျခံဳေရးတဲျပာေလးေရွ႕မွာ
အရူးေဆာင္တခုလံုး တျပိဳင္နက္ထေအာ္သလို အလန္႔တႀကားပြင္႔တတ္တဲ႔ ပိေတာက္ပင္တန္းေတြႀကားမွာ
ေက်ာက္ခင္းလမ္းျဖစ္သြားတဲ႔ ဖံုထူထူေျမလမ္းေလးရဲ႕ ေျခရာေတြႀကားမွာ
ဘယ္သူကမွျပန္ေတာင္းမဆိုတဲ႔ ေပ်ာက္ဆံုးပစၥည္းေတြလို
မွတ္မိျခင္းေတြကို သတိရျခင္းေတြကို လြမ္းဆြတ္ျခင္းေတြကို အရာရာကို
ေမ႔ေလ်ာ႔ထားရစ္ခဲ႔ႀက၊ ထားခဲ႔ႀကရ။

ေနာက္ဖက္ကိုလွည္႔ႀကည္႔လိုက္တိုင္း ဘာမွမေတြ႔ရေပမယ္႔
ဘာမွရွိမေနတာကိုပဲ ေႀကာက္ေနမိတာလား
ဟိုး ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာကလိုပဲ ေခါင္းငိုက္စိုက္က်လို႔
ဒီေျခေထာက္ေအာက္ကျမက္ေတြဟာ ဟိုတခါက ျမက္ပင္ေတြပါလို႔ ထင္မွတ္မွားရင္း
ဒီအတိုင္းပဲ ျပန္လွည္႔ထြက္လာခဲ႔ရ... ။ ။

မိသားစုေတြ႕ဆံုပြဲ

2010-01-18T20:25:00.001+08:00

အဲဒီေန႔က အျပာႏုေရာင္ရွပ္အကၤ ီ်စ တဖ်တ္ဖ်တ္လြင္႔ေနတယ္
ေနေရာင္ေတြ၊ စကားသံေတြ၊ ငါ႔စိတ္ေတြေရာပဲ
ရယ္သံေတြႀကားမွာ ေကာ္ဖီရနံ႕ေတြႀကားမွာ
အေတြးစေတြ အစီအစဥ္က်နမွဳကို ျငင္းဆန္ေနရာယူပစ္ႀက

မိသားစုဆိုတာ ေရပူေဖာင္းေလးရဲ႕ အေရွ႕နဲ႔အေနာက္ နံရံေတြလို
တဖက္စီ ျပီးေတာ႔ဆက္လ်က္သား
ျပီးေတာ႔တခဏေလးပါပဲလား
ဒါေပမယ္႔ တခဏေလးက ခဏခဏျပန္ျပန္ ျဖစ္ႀကရ အဲ႔သလိုဘုရားေဟာတာပဲ
ငါကေတာ႔ အျပင္ဖက္မ်က္ႏွာလွည္႔ခ်င္တဲ႔ ပူေဖာင္းနံရံေပါ႔
မေပါက္ကြဲခင္အထိ စိတ္က်ဥ္းႀကပ္မိ အဲဒီအတြက္ ျပန္အားနာမိ
ကိုယ္ပိုင္ပူေဖာင္းတည္ေဆာက္သြားသူေတြကို အားက်မိ
တခ်ိန္ထဲမွာပဲ ေနာက္ပူေဖာင္းတလံုးမွာ နံရံတဖက္ထပ္ျဖစ္ရမွာ ေႀကာက္ရြံ႕မိ

ေခ်း(ဂ်ီး)ကေတာ႔ ခပ္မ်ားမ်ားပဲ
ေရြးစရာေတာ႔ခပ္မ်ားမ်ားမရွိဘူး
သနားခ်င္သပဆို ခင္ဗ်ားက ရယ္ျပီးေမြးဖြားလာရလို႔လား

တဖ်တ္ဖ်တ္လြင္႔ေနတဲ႔ ရွပ္အကၤ ီ်စကလြဲလို႔ ဘာမွကိုမမွတ္မိေတာ႔ဘူး။

စုန္းစိတ္ေပါက္ေနတဲ႔ ပန္းသီးေလးေတြ

2010-01-14T12:20:00.001+08:00

ကမၻာေျမရဲ႕ဆြဲငင္အားဆီ ဘယ္ေတာ႔မွမခုန္ဆင္းသြားဘူးလို႔ ထင္ရတဲ႔
အစိမ္းေရာင္ပန္းသီးေလး
ပညာေတြနဲ႔ေလးလံေနသလို သက္ျပင္းခ်တတ္ သံေ၀ဂရတတ္
ဟားတတ္ ႀကြားတတ္ ကိုယ္ရည္ေသြးတတ္ရဲ႕

အဆိပ္အေတာက္ကို အခ်က္ျပဖို႔ ခါးသက္လိုက္ေလမလား
စဥ္းစားစရာမလိုေတာ႔ဘူး
ဘာအရသာရွိမွန္းသိဖို႔ ဘယ္တုန္းကမွ မႀကိဳးစားမိခဲ႔လဲ
အျမဲစိမ္းလန္းဖို႔ သခၤါရတရားကို မေထမဲ႔ျမင္ ေတာင္းဆုေတြေရစီးကမ္းျပိဳေပးရ
ျမက္ခင္းစိမ္းျဖစ္ေပးခ်င္ရ ျငင္သာတဲ႔ျမစ္တစင္းျဖစ္ေပးခ်င္ရ

ဘယ္တုန္းကမွ ဘာမုန္တိုင္းမွ မႀကံဳဖူးဘူးလို႔ ထင္ရတဲ႔
အစိမ္းေရာင္ပန္းသီးေလး
မာနႀကီးတတ္ နာက်င္တတ္ ဟန္ေဆာင္တတ္
ငါ႔ကိုလဲ… အစိမ္းေရာင္ပန္းသီးတလံုးျဖစ္တယ္လို႔ စြပ္စြဲတတ္ရဲ႕

မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ … ဒါေပမယ္႔ … ကမၻာတျခမ္းစီ သီးပြင္႔ေနႀက
ခုခ်ိန္ထိ
တေယာက္အတြက္တေယာက္ ဘာဆိုဘာမွမျဖစ္ေပးခဲ႔ရဘူး

ႏွစ္သစ္ကူးႏွင္႔ အလဲအလွယ္

2010-01-05T13:29:00.001+08:00

ေနထိုင္ရာ ကမၻာျခမ္းဘက္မွာ ႏွစ္သစ္ကူးေနခ်ိန္။ တီဗီက ဒုတိယကမၻာစစ္မွတ္တမ္းကားကို ေအးစက္စက္ျပေပးေနသည္။ ေမွ်ာ္လင္႔ထားသည္႔အတိုင္း မရွိဘူးဆိုသည္႔အရာအားလံုး တကယ္လဲရွိမေနခဲ႔။ ကိုယ္႔အျဖစ္ကိုယ္ ျပံဳးမိသည္။ ျဖစ္မလာဘူးလို႔ ေမွ်ာ္လင္႔ထားတဲ႔အတိုင္း တကယ္လဲျဖစ္မလာသည္႔အခါ လူ႔သေဘာကနည္းနည္းစိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ျဖစ္တတ္သလား။

ေမွ်ာ္လင္႔မထားသည္႔အရာမ်ားကေတာ႔ ကမၻာတျခမ္းစာေလာက္ေ၀းသည္႔ေနရာက ဆယ္စုႏွစ္တခုစာေလာက္ ေ၀းေနသည္႔ သူငယ္ခ်င္းဆီက ဖုန္းလာျခင္း။ သူကေတာ့ ၂ရက္ေလာက္သာ မေတြ႕ျဖစ္သည္႔ အေပါင္းအသင္းတေယာက္လို ႏွစ္ကူးဆုေတာင္းကို အမွဳမထားဟန္ႏွင္႔ ေျပာသည္။ က်န္းမာေရးအေႀကာင္းေမးသည္။ သူ႔အေရာင္းအ၀ယ္အေႀကာင္း ရင္းႏွီးျမွဳပ္ႏွံမွဳေတြအေႀကာင္း ခိုတေကာင္လိုညည္းသည္။

အေရာင္းအ၀ယ္ဆိုတာ တရားမွ်တေႀကာင္း အနည္းဆံုးေတာ႔ တရားသည္ဟု ခံစားေစႏိုင္ေႀကာင္း ေျပာေတာ႔ သူက ျပန္ျငင္းသည္။ အေရာင္းအ၀ယ္ဆိုတာ အဆံုးစြန္ဆံုး သည္းခံႏို္င္စြမ္းမရွိေတာ႔ခ်ိန္တြင္ မေရာင္းဘူး မ၀ယ္ဘူးဟု ေဘးထြက္ထိုင္လို႔ ရသည္ေလ။ အေရာင္းအ၀ယ္က တရားသည္ အလဲအလွယ္ဆိုတာက တရားမွ်တမွဳ ရွိခ်င္မွရွိသည္။ သူငယ္ခ်င္းက ထပ္ခါထပ္ခါ ႏွစ္သစ္ကူးဆုေတာင္းမ်ားေပးျပီး ႏွဳတ္ဆက္ဖုန္းခ်သြားသည္။ အလဲအလွယ္ဆိုတာကေတာ႔ ေခါင္းထဲကမထြက္။

ေရွးတုန္းကလို ဆီေပးျပီး ဆားယူသည္႔ကိစၥ။ ေရာ႔ပတၲျမား ေရာ႔နဂါးကိစၥေတြက ရိုးရွင္းေသးသည္။ ေခတ္ႀကီးက ဆန္းျပားရွဳပ္ေထြးလာျပီ လူေတြကလဲ .... ။ တခ်ိဳ႕အေပးအယူေတြက တည္႔တိုးမဆန္ မပြင္႔လင္းလွ။ ဥပမာ။ ။ ကိုယ္အျမတ္တႏိုး ဆယ္စုႏွစ္ခ်ီျပီး စိုက္ပ်ိဳးထားသည္႔ သစ္ခြတျခံလံုးကို တခုခုႏွင္႔ ေငြေႀကးႏွင္႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ အလဲအထပ္ျပဳဖို႔ တစံုတေယာက္ကေျပာလာသည္ဆိုပါစို႔။ ကိုယ္ကလဲ တျခားဘာမွမလိုအပ္သည္႔အျပင္ သစ္ခြျခံႀကီးကို အသက္တမွ် ျမတ္ႏိုးသူျဖစ္သည္ဆိုပါစုိ႔။ ေခါင္းခါလိုက္ဖို႔ ခက္ခဲလွသည္႔ကိစၥမဟုတ္ပါ။

သို႔ေသာ္... ထိုတစံုတေယာက္က ကိုယ္႔သစ္ခြျခံကိုရပါက အတိဒုကၡေရာက္ေနသည္႔ ရြာႀကီးတရြာကို ကယ္တင္ေပးမည္။ ဥပမာ။ ။ ေက်ာင္းေဆာက္ေပးမည္။ ေရတြင္းေတြပါ တူးေပးမည္ အိမ္တိုင္းကို ဆန္ေတြေ၀ေပးလိုက္မည္ တျခားကို္ယ္မတတ္ႏိုင္ေလာက္သည္႔ ကိုယ္တေယာက္တည္းျဖည္႔စြမ္းေပးႏိုင္မည္မဟုတ္သည္႔ လိုအပ္ခ်က္မ်ားကို ျဖည္႔ဆည္းေပးလိုက္မည္ေပါ႔... ထိုသို႔ အလဲအလွယ္ေတာင္းဆိုျခင္းမ်ိဳးကေတာ႔ မတရားလွပါ။ (သေဘာထားကြဲလြဲမည္ဆိုလွ်င္ မတရားလွဟု ခံစားရသည္ဟု ျပင္ဖတ္ႏိုင္ပါသည္။)
ကဗ်ာဆန္ဆန္ေျပာရင္ေတာ႔ လူအမ်ားအသက္ႏွင္႔ ကိုယ္႔ႏွလံုးသားလဲလွယ္ခိုင္းျခင္းျဖစ္သည္။ လူတိုင္းလူတိုင္းကလည္း လဲလွယ္ဖို႔ ျငင္းဆန္ခြင္႔မရခဲ႔ႀက။ တခ်ိဳ႕ ျငင္းဆန္ဖို႔ အခ်ိန္မရခဲ႔ႀက။ တခ်ိဳ႕ ျငင္းဆန္ဖို႔ သတၲိမရွိခဲ႔ႀက။ လူသားခ်င္းစာနာမွဳဆိုတာ ရွိအပ္သည္။ အႀကြင္းမဲ႔လက္ခံသည္။ ထို႔အတူ ကိုယ္႔ႏွလံုးသားကိုယ္ ျမတ္ႏိုးထိန္းသိမ္းခြင္႔လဲရွိသင္႔လွသည္မဟုတ္လား။

လူျဖစ္ရတဲ႔ဒုကၡမ်ားတြင္ တခါတေလ ေခ်ာင္ပိတ္ရိုက္ခံရျခင္းလဲ ပါသည္။ ေလာကမွာ ျဖစ္ပ်က္သမွ်တြင္ မည္သည္႔ရာခိုင္ႏွဳန္းေလာက္က တရားမွ်တပါသနည္း။ ကမၻာႀကီးကိုက တဖက္ေစာင္းနင္းလည္ေနသည္ မဟုတ္လား။ ဘီဘီစီရဲ႕ ဒုတိယကမၻာစစ္ မွတ္တမ္းကားကေတာ႔ ႏွစ္သစ္ကူးညမအိပ္စက္သူမ်ားအတြက္ အေႀကာင္းျပခ်က္ေကာင္းေကာင္း ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။

ဒီျမိဳ႕မွာ အကန္႔အသတ္ေတြ တဖြဲဖြဲရြာတယ္

2009-12-27T11:18:00.000+08:00

သဲမုန္တိုင္းလိုေမႊတယ္ စိတ္ေတြ
ေဟာ အခုပဲ ေရခဲျမစ္လို ရပ္တန္႔ေအးစက္သြား
ေစာင္႔ေရွာက္မထားႏိုင္တဲ႔ စိတ္ကူးေလးမ်ား
ကတိမ္းကပါးလက္လႊတ္ခဲ႔ရ
ခြင္႔လႊတ္ႀကပါကြယ္

ေထာင္႔ကိုးရာရွစ္ဆယ္ရုပ္ရွင္မ်ားထဲကလို
အိပ္မေပ်ာ္သူအတြက္ မနက္ျဖန္ဆိုတာရွိပါသလားလို႔
ခန္႔ခန္႔ျငားျငားႀကီးလြမ္းျပခ်င္လွ
တကယ္တမ္းက မီးခဏခဏပ်က္တယ္
ေကာင္းခန္းမရွိဘူး ဇတ္မသိမ္းဘူး
ဘ၀ေတြ ဘ၀ေတြ လိုရင္းမေရာက္ဘူး

ငိုက္စိုက္က်ဦးေခါင္းမ်ား
ခရမ္းေရာင္ပန္းအိုးေလးထဲထိုးစိုက္ခဲ႔ႀက
ဒီေလာက္ပါပဲ
ဒီေလာက္ပဲ လွႏိုင္ႀကတယ္။ ။

ေကာင္းကင္ထက္ပိုင္းက်ိဳးနဲ႔ ည

2009-12-26T18:07:00.002+08:00

အဖ်ားအနာကလြဲျပီး ဘာမွ ႏွစ္ခါျပန္မလာဘူး
ဒီျပတင္းေပါင္အကန္႔အသတ္ထဲ ဘယ္ႀကယ္မွ မလင္းလက္ခဲ႔ဘူး
ေမ႔သင္႔တာမ်ားကို ေမ႔ပစ္ဖို႔ ကိုယ္႔ဘာသာဖ်ားေယာင္းမိႀက
ဘ၀ဆိုတာ ေရွ႕ဆက္သြားရတာမ်ိဳးမဟုတ္လား

တခါေလာက္ေတာ႔ ဖူးပြင္႔တတ္ခ်င္တယ္ ႏွစ္ေထာင္႔တစ္ဆယ္
စပယ္လိုေ၀ေ၀၊ ခေရလိုေႀကြေႀကြ
ဒါေပမယ္႔
ႀကိဳးညွိမွာ ဆတ္ဆတ္ထိမခံတဲ႔ တေယာလို
ဘယ္စံေပတံနဲ႔မွ အံမ၀င္ခ်င္ေတာ႔ဘူး

ကိုယ္႔အသံေႀကာင္႔မိုးမရြာမွန္းသိသြားတဲ႔ဖားလို
တေလာကလံုးကို စိတ္နာပစ္လိုက္တယ္
မီးေတြကိုမွိတ္လိုက္...
မ်က္လံုးေတြကိုမွိတ္လိုက္...
ဒီ႔ထက္မေမွာင္တတ္ေတာ႔ဘူးလား ညေတြ???????????????

ႏွင္းကိုက္သြားတဲ႔ ေျခရာ

2009-12-15T11:41:00.000+08:00

ဟဲ႔ ေစာေစာစီးစီးဘယ္လဲ
ႏိုင္းပီးဆီသြားမလို႔

အမက လွမ္းေထာပနာျပဳတယ္။ အီေရာ္င္တဲ႔
အရူးမလို႔လွမ္းေအာ္တာေပါ႔။ ႏိုင္းပီးဆိုတာ လူမဟုတ္ဘူး ထင္းရွဴးပင္ႀကီးေပါ႔ ငယ္ငယ္ကတည္းက အဲဒီအပင္ႀကီးက အေပၚကိုမျမင္႔တက္ပဲ ေဘးတိုက္ႀကီးထြားေနတဲ႔ အပင္ခပ္၀၀ေလးေပါ႔
အခုေတာ႔ အပင္က အိုလာေတာ႔ အဖြား၀ ဆိုတဲ႔အဓိပၸါယ္နဲ႔ ႏိုင္းပီးလို႔ နံမည္ေပးထားတယ္။ ေရ၊ေလ တိုက္စားလာလိုက္တာ ႏိုင္းပီးေရွ႕က ကြက္လပ္ေလးေတာင္ မရွိေတာ႔ဘူး အေ၀းက ႀကည္႔ရင္
ေခ်ာက္ကမ္းပါးထိပ္ရပ္ျပီး အေ၀းေတာင္ေအာက္လြင္ျပင္ကို လွမ္းေငးေနတဲ႔ အပင္ေကြးေကြးေလးေပါ႔

ႏိုင္းပီးရဲ႕ ေျခရင္းက ေက်ာက္စြန္းေလးေပၚထိုင္ျပီး ေအာက္ကိုငံု႕ႀကည္႔လိုက္ရင္ ေခ်ာက္ကေလး ေအာက္က ေခ်ာင္းေသးေသးေလးစီးေနတာေတြ႕တယ္။
ႏိုင္းပီးေရ...ဘယ္ေလာက္ေ၀းေ၀းျမင္ရသလဲဟင္ က်မကို ေျခရာေလးတခုေလာက္ ရွာေပးပါလား
ဟာ ငါ႔မ်က္လံုးေတြက မွဳန္ေနျပီ ငါ႔အျမစ္ေတြကိုေတာင္ ငံု႕ႀကည္႔ရင္ ေသခ်ာမျမင္ရဘူးကြယ္႔ ျပီးေတာ႔ ခုတေလာ ငါတို႔ဆီမွာ ေျခရာေတြသိပ္မ်ားတယ္ကြယ္
ဘယ္ျမင္မလဲ ႏိုင္းပီးက ၀တာကိုး

တိတ္ဆိတ္ျပီး ျငိမ္သက္သြားလိုက္တာ ႏိုင္းပီးရဲ႕ အရြက္ေတြေတာင္ ႏွင္းျမဴေတြႀကား ခဲသြားသလို
ေဟး ေကာင္မေလး ငါေတြ႕ျပီ ေျခရာက နည္းနည္းေဟာင္းေနျပီပဲ
က်မနံမည္ကို သိလားေမးႀကည္႔ပါဦး
ေအး မသိဘူးတဲ႔
ေသခ်ာေမးႀကည္႔ပါဦးေလ
ေအး မသိဘူးတဲ႔
ဟားဟား မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး
ေအး ျဖစ္သြားျပီမဟုတ္လား
ဒါဆို ေပ်ာ္ေနသလား ေပ်ာ္ေနခဲ႔သလားလို႔ ေသခ်ာႀကည္႔ေပးပါဦး
ငါလဲမေသခ်ာဘူးကြယ္ ေျခရာက ႏွင္းေတြႀကားမွာ ပ်က္ေနျပီကြယ္႕
ေအာ္... အင္းေလ ေပ်ာ္ေနမွာပါ
ငါက ေတာ္ေတာ္အိုမင္းေနပါျပီကြယ္
ဟာ ႏိုင္းပီးကလဲ ဘာဆိုင္လို႔လဲ
ေအးေလ အသက္ႀကီးလာေတာ႔ လူေတြငိုတာသိပ္မျမင္ခ်င္ေတာ႔ဘူး
ဟုတ္တယ္ မျမင္တာေကာင္းတယ္ မ်က္ရည္ဆိုတာေတြကလဲ ေျခရာလိုပဲ ေနာက္ေတာ႔ ႏွင္းေတြဖံုးသြားမွာပါ

ဒီအရပ္ေဒသမွာေတာ႔ အရာရာကို ႏွင္းေတြက ဖံုးအုပ္ပစ္လိုက္တာပဲ။ ေအးေလ အဲဒါက အားလံုးအတြက္ေကာင္းတယ္မဟုတ္လား။

လိုခ်င္တာကေတာ႔

2009-12-12T16:29:00.001+08:00

ဒီႏွစ္ကူးမွာ မိသားစုမရွိဘူး အိမ္လဲမရွိဘူး အခ်စ္လဲရွိလိမ္႕မယ္မဟုတ္ဘူး
အဲဒီအတြက္
ကိစၥလဲမရွိဘူး

လိုခ်င္တာကေတာ႔
ဘယ္သူေတြဘယ္လို ရယ္စရာေကာင္းတယ္ေျပာေျပာ ကို္ယ္ေရးခ်င္တဲ႔ကဗ်ာကို ေရးႏိုင္တဲ႔
ကို္ယ္႔ဘ၀ကိုယ္ထိန္းေက်ာင္းႏိုင္မယ္႔
ကိုယ္႔လမ္းေႀကာင္းကိုယ္ အမွန္အတိုင္းသံုးသပ္ႏိုင္တဲ႔
အမွန္တရားကို မ်ိဳခ်ျငိမ္သက္မေနတတ္တဲ႔
သတၲိ သတၲိ သတၲိ သတၲိ သတၲိ

အဲဒီတခုပဲလိုပါတယ္
ကဲ ဘယ္သူေတြဘာလိုခ်င္သလဲ သိခ်င္တာကေတာ႔

သူငယ္ခ်င္းအမရာေဒ၀ီ
အမႀကီးလိုခင္တဲ႔ ေဒၚေရႊဂ်မ္း
ျပီးေတာ႔
My loving brother, P Seng Tip

ဒီဇင္ဘာ တေရးႏိုး

2009-12-07T15:57:00.000+08:00

အခ်ိန္ကာလက ငယ္ဘ၀ကို
ေလပူေဖာင္းေတြ ေဖာက္ခြဲလိုက္သလို
ေရြးခ်ယ္စရာမရွိ (သို႔) ေရြးခ်ယ္ရေကာင္းမွန္းမသိေႀကာင္း သက္ေသျပဖို႔
လိမၼာဖို႔ႀကိဳးစားခဲ႔၊ လိမၼာခဲ႔၊ လိမၼာျပခဲ႔

ဒီအခ်ိန္ထိ
ေလာကႀကီးကေရြးခ်ယ္စရာမ်ားလြန္းေႀကာင္း
(သို႔) မ်ားဟန္ေဆာင္ျပီးေခ်ာင္ပိတ္တတ္ေႀကာင္း သိခ်ိန္ထိ
ေခ်ာင္ပိတ္မိခ်ိန္ထိ အားလံုးကိုဆုပ္ကိုင္ခဲ႔
ဘယ္အခ်ိန္လြတ္ခ်မိမွန္းမသိလိုက္ေအာင္ကို ဆုပ္ကိုင္ခဲ႔
ဘာဆုပ္ကိုင္ထားမွန္း (သို႔) ဘာမွမဆုပ္ကိုင္ထားမွန္းမသိေအာင္
ထံုက်င္တဲ႔အထိဆုပ္ကိုင္ခဲ႔

အခုေတာ႔ ငါလဲ ဘာမွဂရုမစိုက္တမ္း
ေဟာဒီပိတ္ကားစေပၚ အ၀ါေရာင္ေတြခ်တတ္ေနျပီ
ေျပာင္းလဲျခင္းေတြသာ တည္ျမဲတဲ႔ေနာက္
အသက္ရွင္ျခင္းဟာ နာတာရွည္ေရာဂါပဲတဲ႔... သိလား

စုန္ရင္း ဆန္ရင္း ဒါမွမဟုတ္ စုန္ရင္းစုန္ရင္း ေမွ်ာသြားႀက
တိုက္ခိုက္တယ္ ေအာင္ျမင္တယ္ ေမွ်ာသြားႀက
အဓိပၸါယ္ရွာတယ္ အဓိပၸါယ္ဖြင္႔တယ္ ေမွ်ာသြားႀက
အခုေတာ႔
ႏွဳတ္မဆက္ပဲသြားလဲ ငါခြင္႔လႊတ္တတ္ျပီ။ ။

ေႏြရာသီဆုေတာင္း

2009-03-18T17:22:00.001+08:00

မ်က္ရည္ေတြဟာပူေႏြးလြန္လြန္းလို႔
ဘယ္စမ္းေခ်ာင္းရဲ႕ စီးဆင္းမွဳကိုမွ မယံုႀကည္ေတာ႔ဘူး
အျပင္းဖ်ားေနတဲ႔သံသယကိုသာ အိပ္ေဆးအျဖစ္သံုးေနရ

ငါပင္ပန္းလွခ်ည္႔လို႔
အတၲကို တဖြဖြအေရးတယူျပဳရ
ေန႔နဲ႔ညလား
ျပတင္းတံခါးေတြ ငါပိတ္ထားလိုက္တဲ႔ေနာက္
တိတ္ဆိတ္မွဳေလာက္ ဘယ္ဟာမွအဖိုးမတန္ေတာ႔ဘူး

အိပ္မက္ကိုေရးႀကီးခြင္က်ယ္မလုပ္သလိုပဲ
ျပာပူေတြတဖြဲဖြဲလြင္႔ေနလဲ
ဘာေတြေလာင္ကြ်မ္းခဲ႔သလဲလို႔
မနက္ျဖန္ခါ ေႀကကြဲေပးႏိုင္မယ္မထင္ဘူး။

ဘ၀တခုခုမွာ
ႏို၀င္ဘာေရာက္မွ ႏိုးထတဲ႔ ပန္းေလးတပြင္႔ပြင္႔ ျဖစ္ပါရေစ။ ။

စကားေတြ

2009-03-10T21:41:00.004+08:00

တခ်ိဳ႕က ဘာမွမေျပာဘူး ခပ္ျပံဳးျပံဳးပဲ။ နားေအးတာေပါ႔။
တခ်ိဳ႕ကျပတ္ျပတ္ေျပာတယ္။ နားေထာင္ရဆိုးတာေပါ႔။
တခ်ိဳ႕က မရိုးမရြေျပာတယ္။ မထိတထိေျပာတယ္။ ဒီေတာ႔ တခ်ိဳ႕က နားႀကားျပင္းကပ္တာေပါ႔။ တခ်ိဳ႕က နား၀င္ခ်ိဳသတဲ႔။
တခ်ိဳ႕က အဆက္မျပတ္ေျပာတယ္။ နားညည္းတာေပါ႔။
စကားေတြ...
စကားေတြ...
..........................................................................................

အေပ်ာ္တမ္းဓါတ္ပံုဆရာတေယာက္ကို သူငယ္ခ်င္းက သူ႔မိန္းမလက္ရာႀကြားခ်င္ေတာ႔ ထမင္းစားဖိတ္တယ္။ ဓါတ္ပံုဆရာကလဲ သူ႔လက္ရာေတြျပရေအာင္ ဓါတ္ပံုေတြယူလာတာေပါ႔။ ဓါတ္ပံုေတြကိုႀကည္႔ျပီး သူငယ္ခ်င္းရဲ႕မိန္းမကေျပာတယ္

`ကင္မရာသိပ္ေကာင္းတယ္ထင္တယ္ ဓါတ္ပံုေတြလွလိုက္တာ´

ဓါတ္ပံုဆရာက ဘာမွျပန္မေျပာေသးဘူး။ စားေသာက္ျပီးျပန္ခါနီးေတာ႔မွ ဒီလိုေျပာလိုက္တယ္။
`အိုးေတြခြက္ေတြ သိပ္ေကာင္းတယ္ထင္တယ္ ဟင္းေတြအရသာရွိလိုက္တာ´

------------- အင္တာနက္ထဲမွ ဖတ္မိေသာ ဟာသကို ၂၀၀၉တြင္ ဘာသာျပန္သည္ ---------------

ေျခတရြတ္ဆြဲေလွ်ာက္လာတဲ႔ လူႏွစ္ေယာက္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္လမ္းမွာေတြ႕တယ္။ တေယာက္က သူ႔ေျခကိုလက္ညိွဳးထိုးျပီး ေျပာတယ္

`ဗီယက္နမ္။ ေထာင္႔ကိုးရာ ေျခာက္ဆယ္႔ကိုး´

ေနာက္တေယာက္က အေနာက္ဖက္ကို လက္ညိွဳးညႊန္ျပီးေျပာတယ္။

`ေခြးခ်ီးပံု။ အေနာက္ဖက္ ေပ၂၀´

------------- အင္တာနက္ထဲမွ ဖတ္မိေသာ ဟာသကို ၂၀၀၉တြင္ ဘာသာျပန္သည္ ---------------

အသိအကြ်မ္းသိပ္မ်ားတဲ႔လူတေယာက္ရွိတယ္။ သူလမ္းသြားရင္ ငါးမိနစ္တခါေလာက္ အသိနဲ႔ေတြ႕ျပီး ႏွဳတ္ဆက္ရတယ္။ တညသူ႔အိပ္မက္ထဲမွာ လမ္းသြားေနရင္း ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ အသိတေယာက္ကိုေတြ႕တယ္။ မႀကားမွာစိုးလို႔ ေအာ္ႏွဳတ္ဆက္လိုက္တယ္
`ေဟးလူ ဘယ္လဲဗ်´
အဲလိုလဲေအာ္ႏွဳတ္ဆက္ျပီးေရာ သူလဲလန္႔ႏွိဳးလာတာပဲ။

ေနာက္ေန႔ညက်ေတာ႔ သူ႔မိန္းမက မ်က္ေထာင္႔နဲ႔ႀကည္႔ျပီးေျပာတယ္
` အိပ္မေပ်ာ္ခင္ႀကိဳေျပာထားပါေပရဲ႕ ေနာက္တခါမိတ္ေဆြေတြ႕ရင္ လက္ျပရံုဆိုလံုေလာက္ျပီေနာ္´

------------- အင္တာနက္ထဲမွ ဖတ္မိေသာ ဟာသကို ၂၀၀၉တြင္ ဘာသာျပန္သည္ ---------------

ညေနခင္း ခပ္ေစာေစာပဲရွိေသးတယ္ ကိုလွတေယာက္ အရက္ဆိုင္မွာ ေခါင္ငိုက္စိုက္ခ်ျပီး တခြက္ျပီးတခြက္ေသာက္ေနတယ္။ သူ႔သူငယ္ခ်င္းေရာက္လာေတာ႔ သူကေခါင္းငိုက္စိုက္က်ေနျပီ။

သူငယ္ခ်င္းကေမးတယ္
`ဘာလို႔ ဒီေလာက္ေတာင္ ရင္ကြဲပက္လက္ျဖစ္ေနရတာလဲ သူငယ္ခ်င္းရယ္´

ကိုလွက အာေလးလွ်ာေလးနဲ႔ ျပန္ေျဖတယ္
`ငါတို႔ ရန္ျဖစ္ႀကေတာ႔ ငါ႔မိန္းမက ငါ႔ကိုတလတိတိစကားမေျပာဘူးလို႔ က်ိန္တယ္´

သူငယ္ခ်င္းက အားေပးတာေပါ႔
`တလဆိုတာ ခဏေလးပါသူငယ္ခ်င္းရာ´

ကိုလွက ငိုသံႀကီးနဲ႔ေျပာတယ္
`အဲဒါေႀကာင္႔ေပါ႔ကြ။ ဒီေန႔က တလျပည္႔တဲ႔ေန႔ပဲ´

------------- အင္တာနက္ထဲမွ ဖတ္မိေသာ ဟာသကို ၂၀၀၈တြင္ ဘာသာျပန္သည္ ---------------

အဓိပၸါယ္ရွိတဲ႔ အျပံဳး
-----------------------

စံုေထာက္တေယာက္ ေတာင္ႀကီးျမိဳ႕ စ၀္စံထြန္းေဆးရံုရဲ႕ ရင္ခြဲရံုကို ၀င္ႀကည္႔တယ္။ ဆရာ၀န္ကိုေမးတယ္။
`ဒီအေလာင္း သံုးေလာင္းက ဘာလို႔ ျပံဳးျပံဳးႀကီးျဖစ္ေနတာလဲ´

ဆရာ၀န္က ပထမတေယာက္ကို လက္ညိွဳးထိုးျပီးေျပာတယ္
`ဒါက ဖိုးကံေကာင္းေလ သိန္းထီေပါက္တယ္လဲႀကားေရာ ေပ်ာ္လြန္းလို႔ႏွလံုးရပ္ေသသြားတာ´

ဒုတိယတေယာက္နားေရာက္ေတာ႔
`ဒါက ဖိုးက်ိဳင္းတုတ္ေလ ရွမ္းျပည္နယ္ လွယဥ္ေက်းမယ္နဲ႔ရျပီး မဂၤလာဦးညမွာေသသြားတာ´

ေနာက္ဆံုးတေယာက္နားေရာက္ေတာ႔
`ဒါကေတာ႔ ဖိုးေခြးေပါ႔ကြာ။ ဒီျမိဳ႕မွာေတာ႔ အတံုးဆံုးပဲ မိုးႀကိဳးပစ္ျပီးေသတာေလ´

စံုေထာက္ကမ်က္ေမွာင္ႀကဳတ္လိုက္ျပီး ေမးတယ္
`ဒါျဖင္႔ သူကဘာလို႔ ျပံဳးျပံဳးႀကီးေသသြားရတာလဲ´
`အတံုးဆံုးပါလို႔ေျပာေနမွပဲ သူ႔ကိုဓါတ္ပံုရိုက္မယ္ထင္လို႔ ျပံဳးေနတာေလ´

------------- အင္တာနက္ထဲမွ ဖတ္မိေသာ ဟာသကို ၂၀၀၈တြင္ ဘာသာျပန္သည္ ---------------

အဓိပၸါယ္ရွိတဲ႔စကား
----------------------

လူတေယာက္ ရံုးပိတ္ရက္မွာ ပန္းျခံထဲလမ္းေလွ်ာက္ထြက္လာတယ္။ ပန္းခင္းအလယ္မွာ ငါးမွ်ားတံႀကီးနဲ႔ ခါးကိုင္းစျပဳေနျပီျဖစ္တဲ႔ အဖိုးအိုကိုေတြ႕တယ္။ အဲဒီလူကေတြးတယ္... အင္း... ဒီအဖိုးႀကီး သနားစရာေကာင္းလိုက္တာ။ ပန္းခင္းေပၚထိုင္ျပီး ငါးမွ်ားေနတယ္လို႔။ စိတ္ေကာင္းေလးေပါက္လာတာနဲ႔ သူကအဖိုးႀကီးဆီသြားလုိက္တယ္။

`အဖိုး ဘာလုပ္ေနတာလဲဗ်´
`မွ်ားေနတာေလကြာ´
`ေႀသာ္ ဟုတ္လား က်ေနာ္နဲ႔မ်ား ဘီယာေလးဘာေလး လိုက္မေသာက္ခ်င္ဘူးလားဗ်ာ´
`ေကာင္းျပီေလ´

အဖိုးအိုက ငါးမွ်ားတံကို က်က်နနသိမ္းလိုက္တယ္။ ျပီးေတာ႔ ဘီယာဆိုင္ကိုေရာက္ႀကတာေပါ႔။ ဆိုင္ေရာက္ေတာ႔ အဖိုးအိုကို သူကအေကာင္းဆံုးအျမည္းေတြမွာေပး၊ ဘီယာကိုလဲငွဲ႕ေပးနဲ႔ ျပဳစုတာေပါ႔။ အဖိုးအိုက ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ စားေသာက္ျပီးေတာ႔ သူ႔ကိုေက်းဇူးတင္ေႀကာင္းေျပာျပီး ျပန္ဖို႔ႏွဳတ္ဆက္တယ္။ အဲဒီလူကလဲ က်ီစယ္ခ်င္တဲ႔စိတ္နဲ႔ေမးလုိက္တယ္။

`ေက်းဇူးတင္စရာမလိုပါဘူးဗ်ာ ဒါနဲ႔ေနပါဦး အဖိုးမွ်ားေနတာ ဒီကေန႔ဘယ္ႏွစ္ေကာင္ရျပီလဲ´
အဖိုးအိုက ေနာက္ျပန္လွည္႔ႀကည္႔ျပီး ေျဖတယ္
`မင္းအပါအ၀င္ဆိုရင္ သံုးေကာင္ရျပီေပါ႔ကြယ္´

------------- အင္တာနက္ထဲမွ ဖတ္မိေသာ ဟာသကို ၂၀၀၉တြင္ ဘာသာျပန္သည္ ---------------

ျငိမ္းခ်မ္းရာ

2009-03-08T21:58:00.005+08:00

အစိမ္းေရာင္သက္သက္ ေအးျမေစခ်င္လို႔
အားႀကိဳးမာန္တက္ ေဆးစက္ခ်ခဲ႔တယ္
မေတာ္တဆေတြမ်ားလြန္းေတာ႔
ပန္းခ်ီမျဖစ္ခဲ႔တဲ႔ ပိတ္ကားအပ်က္ဟာ မင္းအိပ္မက္ကေလးေပါ႔

ဒီလိုနဲ႔ တို႔ေျခသံမ်ား ေ၀းလြင္႔ပါးလ်
ျခားနားလွတဲ႔ဘ၀ေတြအတြက္
မင္းေသာကေတြ ေဘးခ်ခဲ႔ပါေတာ႔
သြားရမယ္႔ခရီး ေႏွးပါ႔မယ္ကြယ္

ရယ္သံတစ ေလအတိုးမွာ
ေယာင္ယမ္းေမာ႔ႀကည္႔မိတယ္
မင္းမရွိဘူး
ခဏခဏ ေယာင္ယမ္းေမာ႔ႀကည္႔မိတယ္
မင္းမရွိဘူး

ေပ်ာက္ဆံုးေႀကာင္းသတင္းစကားကို
ဦးေႏွာက္ကခါခ်တယ္
ဒါေပမယ္႔ ဒဏ္ရာကသိတာေပါ႔
တကယ္ မင္းမွမရွိပဲ

ေ၀းခ်င္သေလာက္ ေ၀းသြားပါေလ
ဒါေပမယ္႔ ကေလးေရ
မင္းေရာက္ရာအရပ္မွာ မ်က္ရည္မဲ႔ပါေစ။ . . . ။

မွတ္ခ်က္။ ။ ကိုဆိုျပတဲ႔ Tears in Heaven ကိုနားေထာင္ျပီး မေမ႔ႏိုင္လို႔ 8th March 09 ညေနခင္းမွာေရးတယ္။

မႏွစ္ကလို ျမိဳ႕က်ဥ္းက်ဥ္း

2009-03-07T00:34:00.000+08:00

ျမိဳ႕ေလးက က်ဥ္းက်ဥ္းေလး
က်ဥ္းပံုကေတာ႔ တရားလြန္ရဲ႕

ခ်တက္သြားတဲ႔ စာအုပ္ေဟာင္းေလးျပန္ေတြ႕တယ္
ပဲ႔ရြဲ႕စာမ်က္ႏွာေတြအတြက္ ေအးစက္စက္ငါျပံဳးမိခဲ႔

အိပ္မက္ကိုပိုးသတ္ခဲ႔တဲ႔ ပုလင္းေဟာင္းေလးျပန္ေတြ႕တယ္
ဒဏ္ရာအပ္ေႀကာင္းထပ္သမွ် စိတ္ကခဏေလာက္ေညာင္းညာခဲ႔

အေရာင္မဲ႔သြားတဲ႔ ငါ႔မ်က္ရည္ေဟာင္းကို ျပန္ေတြ႕တယ္
မေန႔ကမ်ားလား အေတြးေတြပူေႏြးသြားခဲ႔

မႏွစ္က ညေနခင္းကိုျပန္ေတြ႕တယ္
ဒါေပမယ္႔
မႏွစ္က ညေနလိုပဲ
အဲဒီျမိဳ႕က်ဥ္းက်ဥ္းေလးထဲ
ဖရိုဖရဲ ျပန္ပစ္ထည္႔ခဲ႔...

ရြက္ေႀကြမိုးည

2009-03-02T22:20:00.004+08:00

အဲဒီ၀ါးရံုပင္လို အလွည္႔အဖ်ားေလးက
ငါ႔ပံုျပင္ကိုကုတ္ျခစ္ခ်သြားခဲ႔တယ္
ညဟာ ေလစိမ္းေတြႀကား ညည္းတြားေနရ

လမင္းကေတာ႔
တိမ္ေတြႀကားေခါင္းငိုက္စိုက္ခ်
ဘယ္ေလာက္ငိုေနရသလဲ
ဒီမွာေတာင္ ညေမွာင္ေမွာင္မွာစိုလို႔

တိတ္ဆိတ္မွဳေတြပါးသြားေအာင္
ဒီျမဴခိုးေတြႀကား ကိုယ္႔ေျခသံပဲကိုယ္နားေထာင္ခဲ႔တယ္
ေနာက္မွာဘာက်န္ခဲ႔သလဲ
ေရွ႕မွာဘာခ်န္ခဲ႔မလဲ
ဆြဲထုတ္ခံရတဲ႔ ကက္ဆက္တိတ္သားစလို
ဘာဆို ဘာမွ ဖတ္မရေတာ႔

ဆက္ေရြ႕လ်ားလို႔မရတဲ႔အထိေလွ်ာက္ခဲ႔တယ္
ဒီမ်က္လံုးမ်ားမွိတ္သြားတဲ႔အခါ
တိတ္ဆိတ္မွဳကိုလဲ ငါနားပိတ္ထားခဲ႔
ဘာဆန္းသလဲတဲ႔ကြယ္
မခ်ိဳမခ်ဥ္သေရာ္ေနတဲ႔ ေကာက္ရိုးမွ်င္ကိုပဲ
လက္အံေသသြားတဲ႔ေလာကႀကီးက လႊတ္ခ်ပစ္ခဲ႔တာေရာ

ေရႊေရာင္ျပာသာဒ္ဖ်ားက လြင္႔က်သြားတဲ႔ႏွင္းစက္

2009-02-24T23:23:00.002+08:00

ကမ္းပါးထိပ္မွာလိုပဲ အသက္ကိုမွ်ဥ္းရွဴျပီး
ျငိမ္သက္ လဲေခြ ႀကည္႔ေနမိ
ေမွ်ာ္လင္႔ျခင္းေတြျပိဳက်တဲ႔အထိ ပကတိ လြတ္ဟာေနခဲ႔ရ
ျပီးမွ . . . အစအနေတြဖရိုဖရဲျပည္႔ႏွက္သြား
ေခ်ာက္ကမ္းပါးေအာက္မွာ

အဲဒီ ဓါတ္ပံုေဘာင္ထင္းရူးသားေပၚက
လက္ေခ်ာင္းေတြ ထံုက်င္လာတဲ႔အထိ
သိပ္လွတဲ႔ႏွဳတ္ခမ္းေတြကို ေငးႀကည္႔ေနမိ
အခ်ိန္ကာလကို ငါမသိေတာ႔ဘူး တကယ္ေရာရွိလို႔လား

သိမ္းဆည္းထားသမွ် လွည္းက်င္းခ်သြားတတ္တဲ႔
အဲဒီအလင္းေရာင္ကို နာက်ည္းတယ္
ဘယ္အခ်ိန္...
ဘယ္ေနရာ ...
ဘယ္အခါေပါ႔ . . . .
မနက္လင္းလာတိုင္း တကယ္ကိုဘာမွမရွိပါလား

မထင္မရွားဧည္႔သည္

2009-02-22T11:26:00.000+08:00

ဟိုးေကာင္းကင္က လာတာေပါ႔ကြယ္႔
မလြမ္းတတ္ေတာ႔တဲ႔ ႏွင္းစက္လို
ေနအထြက္မွာ တိတ္တဆိတ္ျပန္တက္လာခဲ႔

မတည္တံ့ မစြဲျမဲတဲ႔တိမ္စေတြလို
ေလတခ်က္လာတိုင္း ျပန္တက္လာခဲ႔

အဲဒီကႏၲာရ ပူျပင္းလို႔လဲမဟုတ္
အဲဒီ ေျမျပင္က အဆင္းမလွလို႔လဲမဟုတ္
တက္ျပီးဆုတ္ရတဲ႔ ဒီေရလိုပဲ
မတည္ျငိမ္တဲ႔လွိဳင္းေတြနဲ႔ ဘာသာေပြ႔ဖက္

ထားခဲ႔တယ္ရွဴေမွ်ာ္ခင္းေတြ
အတက္အဆင္းမွာတင္ သက္ျပင္းတခ်က္နဲ႔
ျပီးေတာ႔ ... ေျခရာမခ်န္တတ္တဲ႔ သက္တန္႔လိုေလ
ဆြံ႔အစြာ ျပန္ခဲ႔တာေပါ႔

ေန႔တာရွည္ညတာရွည္

2009-02-08T03:18:00.001+08:00

ျငီးေငြ႔စရာ
မင္း သို႔မဟုတ္ ငါေတာ႔
ထြက္သြားရလိမ္႔မယ္ ေဖေဖာ္၀ါရီ

တကယ္သိလားမသိလားေတာင္ ကိုယ္တိုင္မသဲကြဲေအာင္
ထူထဲေပးခဲ႔ရ မွဳန္၀ါးေပးခဲ႔ရ
ဘယ္စိတ္ကိုမွ မနာေစခ်င္ပါဘူး
ထိန္းထိန္းသိမ္းသိမ္းေျပာေနရတဲ႔ နာမက်န္းမွဳေတြအေႀကာင္း
ေလထုကိုက လူနာေစာ္နံေနတယ္

ဒီလိုပါပဲ
က်န္ခဲ႔မယ္႔ ေျခရာေတြအတြက္
ငဲ႔ငဲ႔ကြက္ကြက္ လွည္႔မထြက္ႏိုင္တာကမ်ား
ေဆာင္းရာသီႀကီး ဒီေနရာမွာ ေသာင္တင္ရျခင္းအေႀကာင္းရင္းလား

သြားလိုရာသြားႏိုင္ျပီ ေဖေဖာ္၀ါရီ
သို႔မဟုတ္
ငါ႔ကို သြားခြင္႔ျပဳပါေတာ႔

စကားလံုးေရြးရ၊ မ်က္ရည္၀ဲရ
ပီပီျပင္ျပင္ ႏွဳတ္ဆက္ခ်င္ရ
ဒါနဲ႔ပဲ ဘယ္သူမွ ေသာက္သံုးမက်ေတာ႔ဘူး

ဂ်ပ္ခုပ္ အကၤ ီ်ေတြ

2009-01-27T20:45:00.006+08:00

လက္မွဳပညာျပပြဲက ဂ်ပ္ခုပ္ေစာင္ေလးတထည္၀ယ္လာမိစဥ္ အမကို ေမးဖူးသည္။

- မမမွာ ဂ်ပ္ခုပ္ကုတ္အကၤ ီ်ရွိလား
- မရွိဘူး
- ဘယ္ရွိမွာလဲ ျမိဳ႕မွာေက်ာင္းတက္တာကိုး
- ဘာဆိုင္လို႔လဲ
သူ႔အေမးကို မေျဖပဲ ေမာင္ေလးႏွင္႔ တေယာက္မ်က္ႏွာတေယာက္ႀကည္႔ျပီး ရယ္ေနမိသည္။

တခုေသာမိုးရာသီ နယ္ျမိဳ႕ေလးတျမိဳ႕မွာ ဂ်ပ္ခုပ္ကုတ္အကၤ.ီ်ဆိုတာေတြ ေခတ္စားစဥ္က... ၀မ္းကြဲေမာင္ႏွမေတြ အကုန္တန္းစီျပီး ရပ္ေနႀကသည္။ ဂ်ပ္ခုပ္စနဲ႔ ကုတ္အကၤ ီ်ခ်ဳပ္တတ္တဲ႔ ျမိဳ႕ ကေလးရဲ႕ တဦးတည္းေသာစက္ခ်ဳပ္ဆရာမႀကီးက ေပႀကိဳးႀကီး လည္ပင္းသိုင္းျပီး ေခြးအိုႀကီးနံရြက္လို အနားလိပ္ေနတဲ႔ ဗလာစာအုပ္မွာ အႀကီးေကာင္လို႔အဓိပၸါယ္ရတဲ႔ ရွမ္းစာလံုးကိုေရးလိုက္သည္။ လာခဲ႔။ ဘယ္ေတာ႔ႀကည္႔လိုက္ႀကည္႔လိုက္ မ်က္ႏွာမွာႏွပ္ခ်ီးေႀကာင္း အေသကပ္ပါျပီး ေမြးလာသည္ထင္ရေသာ အႀကီးေကာင္ တရြတ္ဆြဲနီးပါးပါသြားေလသည္။ မ်က္လံုးေတြကေတာ႔ အျပင္ဖက္ကမာလကာပင္ေပၚပဲ ေရာက္ေနသည္။ ကေလးဘ၀ရဲ႕ အမုန္းဆံုးအကၤ.ီ်ကိုယ္တိုင္း ေပးရတဲ႔ အလုပ္ႀကီးျပီးသြားေတာ႔ အားလံုး၀ရုန္းသုန္းကား ေျပးထြက္ႀကသည္။ `ေန´ ဆိုတဲ႔အသံႀကီးအႀကားမွာ အားလံုးတန္႔ကနဲျဖစ္သြားသည္ ေနာက္လွည္႔ႀကည္႔ေတာ႔ အႀကီးေကာင္ရဲ႕နာနီ။ လာ..ေရခ်ိဳးရမယ္။ အားလံုးက အႀကီးေကာင္ကို သတၲ၀ါတခုကံတခုေပါ႔ေလ ဆိုတဲ႔ မ်က္လံုးေတြနဲ႔ႀကည္႔ျပီး ႀကက္ေတာင္ကြင္းဆီေျပးႀက၏။ အျမဲကံဆုိးေသာ အႀကီးေကာင္မွာ သူ႔နာနီလက္ထဲ ယက္ကန္ယက္ကန္ပါသြားရွာသည္။

အားလံုးက နာရီတိုတိုအတြင္း ဂ်ပ္ခုပ္အကၤ ီ်ကိစၥကို ေမ႔သြားသည္။ ကေလးေတြရဲ႕ အေမေတြကသာ ေစ်းသြားတိုင္း အပ္ခ်ဳပ္သည္ႀကီးကိုဘာ၀ယ္လဲ ပန္းေတြတယ္လွပါလားအစခ်ီျပီး ကေလးေတြအကၤ.ီ် ေဆာင္းမ၀င္ခင္ရဖို႔ ရယ္သလိုေမာသလို ဖိအားေပးႀကေလသည္။ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ေမးသလဲဆို ငါးရက္မွတေစ်းရွိေသာ ေစ်းကေလးမွာ ပန္းလာေရာင္းတတ္တဲ႔ အေဒၚႀကီးကေတာင္ ကေလးေတြအကၤ ီ် ျမန္ျမန္ခ်ဳပ္ေပးလုိက္စမ္းပါလို႔ ဦးေအာင္၀င္၀င္ေျပာတတ္သည္အထိပင္။

ေျမာက္ဖက္ကေလေတြ တိုက္စျပဳလာတဲ႔တေန႔ သီတင္းမကြ်တ္ခင္ေဆာင္းဦးအခ်ိန္မွာ ျခံ၀င္းထဲကို အပ္ခ်ဳပ္သည္အေဒၚႀကီးက သူ႔ကိုယ္သူဘီးလွိမ္႔သလိုလွိမ္႔ျပီး ၀င္လာေလသည္။ သူ႔ေနာက္မွာ ေမြးရာပါေျခေထာက္ကေလးေတြတိုေနေသာ သူ႔ရဲ႕အပ္ခ်ဳပ္လက္ေထာက္က ဂ်ပ္ခုပ္အကၤ.ီ်ထုပ္ႀကီးကို ေခါင္းေပၚရြက္လာသည္။ အေဒၚတေယာက္က ပ်ာယီးပ်ာယာလိုက္၀င္လာျပီး အကၤ.ီ်ေတြရျပီဆိုတဲ႔ မသိသူမရွိတဲ႔ သတင္းကိုပဲ ထပ္တလဲလဲေႀကျငာေနသည္။ က်ဴရွင္ဆရာကိုလဲ အိမ္ေရွ႕တံခါးကေနလွမ္းျပီး အားနာလိုက္တာဆရာရယ္လို႔ ေျပာသည္။ အဓိပၸါယ္က စာသင္တာခဏရပ္ေပးလိုက္ပါ ဆိုသည္႔အလား။ ဂ်ပ္ခုပ္က ပညာေရးထက္မ်က္ႏွာပိုပြင္႔သေယာင္ ျဖစ္ေနသည္။ အေမက မီးဖိုထဲလွမ္းျပီးလက္၃ေခ်ာင္းေထာင္ျပသည္။ အဓိပၸါယ္က ေကာ္ဖီသံုးခြက္ျဖစ္ေလသည္။

ပင္ေပါင္စားပြဲေပၚ တင္ထားတဲ႔အိတ္ႀကီးကို ဖြင္႔လိုက္ေတာ႔ ႀကက္တူေရြးေတြထြက္က်လာသလို အေရာင္ေတြစံုသြားသည္။ ကုတ္အကၤ.ီ်ကို ေျဗာင္သာ ျမင္ဖူးေသာ ကေလးမ်ား အေငးသားေႀကာင္သြားသည္။ ဂ်ပ္ခုပ္အကၤ.ီ်ေတြကို အေရာင္စံုလုပ္ရတယ္လို႔ ေရွးေရွးကစည္းမ်ဥ္းထုတ္ခဲ႔ပံုရသည္။ အားလံုးႀကိဳက္ရာတထည္စီ ဆြဲယူႀကသည္။ အေသးဆံုးေကာင္ဆီက အကၤ ီ်ကို သူ႔အေမက ဆြဲယူလိုက္သည္။ လည္ကုတ္အတြင္းဖက္က အႀကီးေကာင္ဆိုတဲ႔ စာလံုးကိုျပသည္။ အႀကီးေကာင္ကိုဆြဲျပီး ၀တ္ေပးသည္။ အားလံုးက ဆပ္ကပ္ႀကြလာတဲ႔ ျမိဳ႕၀န္လိုမ်က္ႏွာေပးေတြနဲ႔ ျပံဳးျပံဳးႀကီးႀကည္႔ေနႀကသည္။ ထိုသို႔ျဖင္႔ ကိန္းႀကီးခန္းႀကီးႏိုင္လွေသာ ဂ်ပ္ခုပ္ကုတ္အကၤ.ီ်ေတြ သူတို႔ဆီေရာက္ရွိလာေလ၏။

တနလၤာေန႔ႀကေတာ႔ တိုင္ပင္စရာမလိုပဲ ေမာင္ႏွမေတြထဲက ဒီျမိဳ႕ကေလးမွာေက်ာင္းတက္သမွ် ၇ေယာက္လံုး ဂ်ပ္ခုပ္အကၤ.ီ် ေႀကာင္ေႀကာင္က်ားက်ားေတြႏွင္႔ျဖစ္သည္။ အႀကီးေကာင္က မ်က္ႏွာသိပ္မေကာင္း ေက်ာင္းဆင္းေတာ႔ သူလက္ပိုက္လို႔မရေႀကာင္း ေျပာသည္။ လက္ပိုက္ခိုင္းလိုက္ေတာ႔ လက္က ဗိုက္ဘယ္နဲ႔ညာဖက္ ကပ္ျပထားသလိုျဖစ္ေနသည္ ခ်ိဳင္းေအာက္ကိုမေရာက္။ တေန႔မွာ စာသင္ခ်ိန္၈ခ်ိန္ေျပာင္းတိုင္း သူဒီလိုပဲလက္ကိုဗိုက္ေရွ႕ပိုက္ခဲ႔ရပံုေပၚသည္။ ပိုဆိုးတာက လက္ေသခ်ာခ်လို႔မရ ခ်ိဳင္းကႀကပ္ေနေတာ႔ လက္ကေလထဲေျမွာက္ေနသည္။ ဂ်ပ္ခုပ္အကၤ.ီ်ႀကြားလံုးအျမဲထုတ္ေနႀက သူ႔အေမကိုေျပာဖို႔ လူမိုက္လာငွားျခင္းပင္။ ညေနႀကျပန္ေတာ႔ သူ႔အေမကလာမႀကိဳ သူ႔နာနီသာလာသည္။ သူ႔နာနီကို ဘယ္ကေလးမွမႀကိဳက္ ကေလးအုပ္စုတ၀က္က ခ်ဳပ္ခ်ယ္လို႔မႀကိဳက္ျခင္းျဖစ္ျပီး အသက္အငယ္ဆံုးအုပ္စု က်န္တ၀က္က အသားမည္းလို႔မႀကိဳက္ေခ်။ ဒီလိုနဲ႔ အႀကီးေကာင္မွာ ခ်ိဳင္းႀကပ္ေနေသာ ဂ်ပ္ခုတ္အကၤ ီ်ကို တနလၤာေန႔တိုင္း ၀တ္ရရွာသည္။

တနလၤာေန႔တိုင္း အဲဒီအကၤ.ီ်ထုတ္၀တ္ျခင္းမွာ သူ႔သေဘာႏွင္႔သူျဖစ္သည္။ အေရးအႀကီးဆံုးမွာ တနလၤာေန႔တိုင္း ႏိုင္ငံေတာ္သီခ်င္းဆိုရန္ ကြင္းျပင္ထဲတန္းစီရသည္။ ထိုအခါ ဆရာမေတြက ဟယ္ အကၤ.ီ်ေလးတယ္လွပါလားလို႔ ခီ်းက်ဴးေလ႔ရွိသည္။ သူငယ္ခ်င္းမ်ားက အထင္ႀကီးသည္။ အဆိုးဆံုးက အဲဒီအကၤ ီ်ကိုရဖို႔ မလြယ္ေႀကာင္း သူ႔အေမရဲ႕၀ါဒမွိဳင္းမိေနသည္။ ျမိဳ႕ကေလးအတိုင္းအတာႏွင္႔ေစ်းႀကီးျပီး လက္ခႀကီးျပီး အႀကာႀကီးေစာင္႔မွရလို႔ အဖိုးတန္သည္လို႔ သူကသတ္မွတ္သည္။ သူ႔အကၤ ီ်ကိုေ၀ဖန္ေသာ သူငယ္ခ်င္းတိုင္းအတြက္ တုန္႔ျပန္တတ္တဲ႔ အႀကီးေကာင္ရဲ႕လက္သံုးစကားက `မင္းမွာေရာရွိလို႔လား´ ျဖစ္သည္။ ထိုသို႔ျဖင္႔ ဘယ္ကေလးမွ သူဒုကၡခံေနေသာကိစၥကို မအံ့ႀသေတာ႔ေခ်။

ထိုကံဆိုးေနႀက အႀကီးေကာင္သည္ ငွက္ဖ်ားျဖစ္ျပီး ေဆးရံုေရာက္တဲ႔အထိ ကံဆိုးခဲ႔ေလသည္။ သူ႔ကိုေဆးရံုကေန အိမ္ကိုသယ္လာတဲ႔ေန႔က သူ႔နာနီက စာႀကည္႔ခန္းထဲမွာေနရာျပင္ေပးေနသည္။ ကေလးေတြက ဘာလို႔ဒီမွာထားရမွာလဲလို႔ ၀ိုင္းေမးႀကေတာ႔ သူ႔နာနီက သက္သာလာလို႔အိမ္ျပန္လာရမည္ျဖစ္ေႀကာင္း ငိုသံပါႀကီးနဲ႔ေျပာေနသည္။ သက္သာသည္ဆို ဘာလို႔သူ႔အိမ္မျပန္ပဲ ဒီအိမ္လာထားသနည္း။ သူေနေကာင္းလာတာကို သူ႔နာနီကဘာလို႔ ငိုသံႀကီးႏွင္႔ေျပာေနသနည္း။ ဘယ္ကေလးမွႀကာႀကာမစဥ္းစားျဖစ္ႀက။ ညေဆာ႔ႀကဖို႔ ရွိရွိသမွ် အံစာတံုးေတြ ကဒ္ျပားေတြ မိုႏိုပိုလီ၊ ေျမြ စသျဖင္႔အကုန္သယ္ျပီး ေစာင္႔ေနႀကသည္။ ဒါေပမယ္႔ညေနေစာင္းေတာ႔ ၀မ္းကြဲေတြအကုန္ သူတို႔အေမေတြလာေခၚသြားႀကသည္။ လူနာထားေသာအခန္းထဲ ေခ်ာင္းႀကည္႔ႀကေပမယ္႔ အႀကီးေကာင္က သူတို႔ကိုစိတ္မ၀င္စားသည္႔အလား မ်က္လံုးမ်ားမွိတ္ထားေလသည္။ ျဖဴေယာ္ေနေသာမ်က္ႏွာမွာ ေတြ႔ေနႀကႏွပ္ေႀကာင္းကိုမေတြ႕ရ။ အေမေတြခ်င္း တီးတိုးေျပာလို႔ ကိုယ္႔ကေလးကိုယ္လက္ဆြဲျပီးျပန္သြားေတာ႔ မီးစက္သံသဲ႔သဲ႔ကလြဲျပီး ဘာမွမႀကားရေတာ႔ေခ်။

မနက္၃နာရီခန္႔တြင္ ဦးေလး၏ ဘုရားစာရြတ္သံအက်ယ္ႀကီးေႀကာင္႔ အားလံုးႏိုးလာႀကသည္။ ေျခဖ်ားေထာက္သြားျပီး စာဖတ္ခန္းထဲေခ်ာင္းႀကည္႔ေတာ႔ အႀကီးေကာင္ကို သူ႔အေဖကေပြ႕ထားျပီး ဘုရားစာရြတ္ေပးေနသည္။ အေဖကေဆးထိုးေပးလိုက္သည္။ ခဏႀကာေတာ႔ အႀကီးေကာင္က ရွမ္းလိုပလံုးပေထြးေျပာေလသည္။ သူ႔အေမက သူ႔လက္ကိုကိုင္ထားျပီး စိတ္ျငိမ္ျငိမ္ထားေနာ္ သား ဘုရားစာအာရံုျပဳဟုေျပာေနသည္။ အႀကီးေကာင္က ထပ္ေျပာသည္

- အကၤ ီ်က ႀကပ္ေနတယ္။
- ဘာအကၤ ီ်လဲ သား။
- ေရာင္စံုကုတ္ေလ။
- ေအး ေအး ျပင္ေပးမယ္ေနာ္ သား။
- မျပင္နဲ႔ ပစ္ထုတ္လိုက္ မ၀တ္ခ်င္ေတာ႔ဘူး။ အသက္ရွဴႀကပ္တယ္ အေမ။
- ေအးေအး ပစ္ထုတ္လိုက္မယ္။

ခဏျငိမ္သြားသည္။ သူ႔အေမက အရင္လက အႀကီးေကာင္နံမည္နဲ႔အလွဴလုပ္တဲ႔အေႀကာင္း ေျပာျပေနသည္။ အႀကီးေကာင္က သူ႔အေဖနဲ႔အတူ ဘုရားစာတိုးတိုးေလးလိုက္ရြတ္သည္။ ေခ်ာင္းႀကည္႔ရင္း ေျခေထာက္က်င္လာသည္ တိတ္တိတ္ေလးအခန္းျပန္လာျပီး အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္။ မနက္က်ေတာ႔ အေမက တိုးတိုးေလးလာႏွိဳးသည္။ အေမ႔ကို ဗလာစာအုပ္အသစ္ထုတ္ထားေပးဖို႔ေျပာေတာ႔ အေမက ေက်ာင္းသြားစရာမလိုေႀကာင္း အႀကီးေကာင္မရွိေတာ႔ေႀကာင္း ျဖည္းျဖည္းေျပာသည္။ ကေလးေတြကေတာ႔ သနားပါတယ္လုိ႔ တေယာက္မ်က္ႏွာတေယာက္ႀကည္႔ျပီး ေျပာႀကသည္။ အငယ္ဆံုးေကာင္ကေျပာသည္ `သနားပါတယ္ အကၤ ီ် ႀကပ္ႀကပ္ေလးပဲ ၀တ္သြားရတယ္´

အခ်ိန္ေတြကုန္လြန္လာေတာ႔ ဂ်ပ္ခုပ္ႀကပ္ႀကပ္ေတြ ၀တ္ထားတဲ႔ အႀကီးေကာင္ေတြအမ်ားႀကီးေတြ႕လာရသည္။ ၀င္ခြင္႔နံပါတ္တစ္ရေနလို႔ တက္လိုက္တဲ႔ အမ္ဘီေအေတြ။ ျပိဳင္ဖက္ကမႏွစ္က ေက်ာထားလို႔ ဒီႏွစ္ႀကံဳးလုပ္လိုက္ရင္း ဘာသာစံုဂုဏ္ထူးထြက္သြားတဲ႔ ဘယ္ေတာ႔မွအသံုးမခ်မဲ႔ စိတ္မ၀င္စားတဲ႔ စာေမးပြဲေတြ။ သူမ်ားေတြလြယ္လြယ္မတက္ႏိုင္လို႔ ရတုန္းတက္လိုက္ရတဲ႔ ေဆးေက်ာင္းေတြ။ ပြဲတက္ရင္ဂုဏ္ရွိမယ္႔ (ရွိတယ္လို႔ယူဆတဲ႔) အိမ္ေထာင္ဖက္ေတြ။ ဘယ္သူကမွ ႏွစ္ခါျပန္မဖတ္မဲ႔ သတင္းစာနဲ႔ ဖိတ္စာမွာထည္႔ဖို႔တခုထဲအတြက္ ၀ယ္ထားတဲ႔ ရာထူးေတြ။ (ရာထူးကို၀ယ္လို႔မရ `လိုက္´ မွရသည္ဟု ေျပာသူကေျပာ၏) ဟာ လွလိုက္တာေနာ္ ဟယ္ငါေတာ႔မတတ္ႏိုင္ဘူးလို႔ ေျပာတဲ႔သူေျပာေနဆဲပင္။ အားက်တဲ႔သူအားက်ေနေတာ႔ ၀တ္ေနသူေတြ ၀တ္ေနဆဲပင္။ ၀တ္သူေတြခ်ိဳင္းႀကပ္သည္ထက္ ျမင္သူကပိုအသက္ရွဴႀကပ္ေသာ္လည္း `မင္းမွာေရာရွိလို႔လား´ဆိုတာကို အေခ်အတင္မေခ်ပလိုႀကသမွ် ေရာင္စံုေတာက္ေတာက္ပပကို လက္ေအာက္မခ်တမ္း ႀကပ္ႀကေပဦးေတာ႔မည္။ ။

အစြဲအလမ္း

2009-01-25T22:14:00.000+08:00

ခရမ္းေရာင္မိုးစက္ေတြကို ဘယ္သူမွမျမင္ရဘူးတဲ႔
အေကာင္အထည္ျပစရာမရွိလဲ ခိုက္ခိုက္တုန္ေအာင္ခ်မ္းေနရ

ဒီကေန႔ ေပ်ာက္ရွသြားတဲ႔ယံုႀကည္မွဳကလဲ
လြန္ခဲ႔တဲ႔ ႏွစ္၂၀က
တံတားေပၚက လိမ္႔က်သြားခဲ႔တဲ႔ ေမြးပြရုပ္ကေလးထက္
ေခ်ာ္လဲျပီး လက္လြတ္ခဲ႔ရတဲ႔ မိုးပ်ံပူေဖာင္းေလးထက္
ထူးျခားျပီး မနာက်င္ေပမယ္႔
ခရမ္းေရာင္ေတြက ပိုပိုေအးစက္လာ

ထံုက်င္ေနတဲ႔လက္ေတြက
ဆုပ္ကိုင္ထားသမွ် လႊတ္လိုက္ရသလား
မ်က္လံုးမ်ားဖြင္႔လို႔မရဘူး
အေႏြးဓါတ္ကို စကားလံုးသက္သက္သာ အမွတ္ျပဳေနရ
ဦးေႏွာက္ဟာ အမွားတျခမ္း ငရဲတျခမ္းျဖစ္လာ

ခရမ္းေရာင္ေတြ ေမွာင္လိုက္တာမ်ား
ဘယ္ကတည္းကရြာေနခဲ႔သလဲ မသိေတာ႔ဘူး

တိမ္းေစာင္းလည္ပါတ္ေနတဲ႔ ျပဇာတ္ႀကီး

2009-01-15T20:45:00.000+08:00

ေအာက္ဆီဂ်င္မဲ႔ ဖန္ဘူးထဲက လိပ္ျပာေတြလို
အထဲက မင္းတို႔ရဲ႕အေတြးစေတြ အျမင္စေတြ ျပာႏွမ္းေနသမွ်
ပြဲႀကည္႔သလို ငါတို႔ႀကည္႔ေနရ

မင္းတို႔ ေအာ္ဟစ္ေနသမွ်
ဒီမ်က္လံုးမ်ားက အသံတိတ္ပြဲႀကည္႔သလို ႀကည္႔ေနရ
ျပီးမွ
မင္းတို႔ေအာ္သံေတြ ညည အိပ္မက္မွာႀကားႀက

ေဟာ ႀကည္႔စမ္း . . .
ႀကိဳးတန္းေပၚကေန
လိမ္႔က်သြားသလား လွိမ္႔ခ်သြားသလားမသိရ
ပြဲႀကည္႔သလိုသာ ငါတို႔ႀကည္႔ေနရေပါ႔

ေက်းဇူးတင္လႊာ

2009-01-10T21:49:00.003+08:00

သူငယ္ခ်င္းအားလံုးသို႔

မႏွစ္က တႏွစ္လံုးအီးေမးလ္ေတြ တေထာႀကီး ေပးပို႔ခဲ႔ႀကတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို ေက်းဇူးတင္ရွိပါတယ္။

သူငယ္ခ်င္းတို႔ရဲ႕ ေက်းဇူးေႀကာင္႔ စာအိတ္ေတြ တံဆိပ္ေခါင္းေတြရဲ႕ေကာ္မွာ ႀကြက္ေခ်းေတြကပ္ေန သိခဲ႔ရပါျပီ။ အခုဆိုရင္ အဲဒီ စာအိတ္ေတြ တံဆိပ္ေခါင္းကိုေတြ လွ်ာနဲ႔မလ်က္ေတာ႔ပါဘူး။ ျပီးေတာ႔ သံဘူးေတြကိုဖြင္႔မယ္ဆိုရင္ ေသခ်ာေရေဆးျပီး သုတ္ျပီးမွဖြင္႔ပါေတာ႔တယ္။ တခါသံုးတူေတြထဲမွာ ေမ်ာက္ေတြေနတယ္ဆိုတာ ၉၈၃ႀကိမ္တိတိ သိခဲ႔ရပါျပီ။

ဘဏ္စုေငြလဲ တျပားမွမရွိေတာ႔ပါဘူး ။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ႔ ဖ်ားနာျပီးေသမလိုျဖစ္ေနတဲ႔ ေကာင္မေလးအတြက္ အလွဴခံအီးေမးကို တႏွစ္ပါတ္လံုး ၁၃၈၇၂၅၈ႀကိမ္တိတိရရွိျပီး ရရွိတုိင္း လွဴဒါန္းခဲ႔လို႔ျဖစ္ပါတယ္။ အခုတျပားမွမရွိေပမယ္႔ မႀကာမွီအေျခအေနေတြေျပာင္းလဲေတာ႔မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ ေက်းဇူးေႀကာင္႔ ဘီလ္ဂိတ္ရဲ႕ မိုက္ခရိုေဆာ႔ဖ္နဲ႔ အေမရိကန္အြန္လိုင္းတို႔ရဲ႕ ဆိုရွယ္အီးေမးပရိုဂရမ္မွာ ပါ၀င္ခဲ႔လို႔ ေပါင္၁ေသာင္းခြဲတိတိ ရရွိေတာ႔မွာျဖစ္ပါတယ္။

ဒါတင္ဘယ္ကမလဲ ႏိုက္ဂ်ီရီးယားက ဘဏ္စာေရးတေယာက္ဆီက ဘဏ္မွာေငြအပ္ထားျပီး ေသဆံုးသြားသူရဲ႕ ေဆြမ်ိဳးအျဖစ္ဟန္ေဆာင္ေပးရံဳနဲ႔ ေပါင္ ၇သန္းကို တ၀က္ခြဲေပးမယ္ဆိုတဲ႔ အီးေမးလဲရထားေသးတယ္ေလ။

ခုဆိုရင္ ဘ၀တေလွ်ာက္လံုးလဲ ပူပန္စရာမလိုေတာ႔ဘူး။ သူငယ္ခ်င္းတို႔ အီးေမးနဲ႔ပို႔လိုက္တဲ႔ နတ္သမီးနတ္သားေပါင္း ၃၆၃ ၂၁၄ ပါးက လာေစာင္႔ေရွာက္ေနျပီေလ။ အဲဒီနတ္သမီး နတ္သားေလးေတြကို ငါးမိနစ္အတြင္း သူငယ္ခ်င္း၇ေယာက္ဆီ ျပန္ပို႔ခဲ႔လို႔ ခုဆိုရင္ ေတာင္းထားသမွ်ဆုေတြ ျပည္႔ရေတာ႔မွာပါ။

ကိုကာကိုလာလဲမေသာက္ေတာ႔ပါဘူး။ သူငယ္ခ်င္းတို႔ရဲ႕ ေက်းဇူးေႀကာင္း အဲဒီအရည္က အိမ္သာဂမုတ္ကိုေတာင္ ေခ်းခြ်တ္ႏိုင္တယ္ဆိုတာ သိခဲ႔ရပါျပီ။

ေရွာ႔ပင္းေမာေတြကိုလဲ မသြားေတာ႔ပါဘူး။ ေရေမႊး အေရာင္းသမားဟန္ေဆာင္ျပီး အိပ္ေမြ႕ခ်ျပီး ေငြေတြယူသြားတတ္တယ္ဆိုတာကို သိခဲ႔ရလို႔ ေက်းဇူးအရမ္းတင္ပါတယ္။

အခုဆိုရင္ ဖုန္းလာရင္လဲ မကိုင္ေတာ႔ပါဘူး။ ကိုင္လိုက္တာနဲ႔ ဖုန္းထဲကလူက နံပါတ္တခုကိုႏွိပ္ခိုင္းမွာျဖစ္ျပီး ဖုန္းဘီလ္လာတဲ႔အခါ ႏိုင္ငံျခားေခၚဆိုမွဳေတြ အမ်ားႀကီးကို အံ့အားသင္႔စြာေတြ႕ရျပီး ေငြအမ်ားႀကီးကုန္မယ္ဆိုတာ သိခဲ႔ရတယ္။

သူငယ္ခ်င္းတို႔ရဲ႕ေက်းဇူးေႀကာင္႔ ကိုယ္႔အိမ္ကအိမ္သာမဟုတ္ရင္ မတက္ေတာ႔ပါဘူး။ အိမ္သာအဖံုးေအာက္မွာ အာဖရိကပင္႔ကူႀကီးေတြ ရွိေနတတ္တယ္ဆိုတာ သိခဲ႔ရပါျပီ။

အခု ဒီပို႔စ္ကို ကူးျပီး အနည္းဆံုး လူတသိန္းေလးေသာင္းကို ေနာက္ မိနစ္၇၀အတြင္႔ပို႔လိုက္ပါ။ မပို႔ရင္ ေနာက္ေန႔ ညေန ၅နာရီတိတိမွာ ကုလားအုတ္၁၂ေကာင္ဆီက ေလွးေတြေက်ာကိုကိုက္ျပီး ေက်ာမွာအေမြးရွည္ႀကီးနဲ႔ဘုႀကီးေပါက္လာပါလိမ္႔မယ္။ ဒီအတိုင္း ျဖစ္ကိုျဖစ္မယ္ဆိုတာ သိေနပါတယ္ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ႔ ေဘးအိမ္ကလူရဲ႕ ပထမေယာကၡမရဲ႕ ဒုတိယေယာက္်ားရဲ႕ တ၀မ္းကြဲညီရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းမိတ္ကပ္ဆရာတေယာက္ဟာ ဒီလို တထပ္တည္းျဖစ္ခဲ႔လို႔ပါပဲ။

စကားမစပ္ ေတာင္အေမရိက သိပၸံပညာရွင္ေတြရဲ႕ သုေတသနေတြ႕ရွိခ်က္တခုက ဥာဏ္ရည္နိမ္႔တဲ႔သူေတြက ေမာက္စ္ေပၚလက္တင္ျပီး စာဖတ္တတ္သတဲ႔။ ခုမွ လက္ကိုခ်မေနပါနဲ႔ေလ ေနာက္က်သြားပါျပီ။ (ကီးပက္ေပၚတင္ထားတဲ႔သူေတြလဲ ပါတာပဲ ဟင္းဟင္း)

၂၀၀၉ မွာလဲ ပိုလွတဲ႔ နတ္သမီးေတြ သိပ္အံ့ႀသစရာေကာင္းတဲ႔ အလန္႔တႀကားေတြ႕ရွိခ်က္ေတြကို တေပ်ာ္တပါးႀကီး ဆက္လက္ပို႔ႏိုင္ပါေစ။

မွတ္ခ်က္။ ။ Forum ၂ခုမွ ပို႔၂ခုကို တခ်ိဳ႕တ၀က္စီယူျပီး ဘာသာျပန္ထားသည္။

Happy New 2009

2008-12-31T23:01:00.003+08:00

2009 မွာေဆးလိပ္ျဖတ္မယ္လို႔ ေႀကြးေႀကာ္လိုက္တဲ႔ တခ်ိဳ႕တခ်ိဳ႕ေတြေရာ ဘာဆိုဘာမွ မေႀကြးေႀကာ္လိုက္ရတဲ႔ ကိုယ္လိုလူေတြပါ ႏွစ္သစ္ကိုကူးရပါေတာ႔မယ္။ (တခ်ိဳ႕ေခတ္ေနာက္က်တဲ႔ သူမ်ားကေတာ႔ သူမ်ားႏွစ္ဆန္းတရက္ေန႔က်မွ ႏွစ္သစ္ထ ကူးလိုကူးရ... ဥပမာ။ ။ မေရႊဂ်မ္း)

2008 န႔ဲပါတ္သက္ျပီး ၀မ္းနည္းစရာေတြ ရွိခဲ႔ေပမယ္႔ (ဥပမာ။ ။ ကိုယ္႔ႏိုင္ငံမွာ ျဖစ္သြားတဲ႔ နာဂစ္) ၀မ္းသာစရာေကာင္းတာက ေနာင္တရစရာ မရွိခဲ႔လို႔ပါပဲ။ က်န္းမာေရး ေလ႔က်င္႔ခန္းလုပ္ဖို႔ ပ်က္ကြက္သလိုပဲ ေလာက၀တ္ေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ၀မ္းသာအားရ ပ်က္ကြက္ပစ္ခဲ႔တယ္။ (ဒါေတာင္ မင္းဟာ ဆိုရွယ္သတၲ၀ါပဲလို႔ အေျပာခံလိုက္ရေသး။) လူေတြကိုကယ္တင္ခ်င္တဲ႔ ဟီးရိုးစိတ္ဓါတ္ကလဲ အျမီးက်က္အျမီးစား ၊ ေခါင္းက်က္ေခါင္းစားသေဘာထားေတြေႀကာင္႔ တပ္ပ်က္ျပီးဒုကၡိတျဖစ္သြားခဲ႔ျပီ။

တခ်ိဳ႕ကေတာ႔ ေျပာပါတယ္ ကမၻာႀကီး ဒီေန႔ပ်က္မယ္ထင္မေနနဲ႔ ႀသစေႀတးလ်မွာ မနက္ျဖန္ေတာင္ ေရာက္ေနျပီတဲ႔။ မီးပ်က္တာကို ျပသနာလို႔မထင္ပဲ ကမၻာပ်က္မွာေႀကာက္ေနသူေတြမ်ား ေျပာပါတယ္။ ေ၀းရာဓါးကိုပဲ ျမည္တြန္ေတာက္တီးရဲတဲ႔သေဘာလို႔ ေျပာသူေတြက ေျပာႀကပါရဲ႕။ (ထားပါေတာ႔)

ကိုယ္႔ကိုယ္ကို ေပးခ်င္တဲ႔ သတင္းစကားက -
Learn to relax

2008 ကို အေျပးအလႊားေပးလိုက္ခ်င္တဲ႔ သတင္းစကားကေတာ႔ -
အခ်စ္ကို လက္ခံရရွိ။ Thank you!

အားလံုးအတြက္ကေတာ႔
Happy New 2009
ေနာင္တမရွိတဲ႔ ႏွစ္သစ္တႏွစ္ကို ပိုင္ဆိုင္ရရွိႀကပါေစ . . .

အံ့ႀသတယ္

2008-12-29T21:35:00.000+08:00

အံ့ႀသစရာပဲ
အံ့အားသင္႔ျခင္းေတြ ပြင္႔အံက်လာ
အံ့အားသင္႔ျခင္းေတြ ပိုးပိုးေပါက္ေပါက္
အံ့အားသင္႔ျခင္းေတြ အရုပ္ႀကိဳးျပတ္
မိုးတိုးမတ္တတ္ အံ႔အားသင္႔ျခင္းေတြက ပံုပ်က္ေခြက် အံ့အားသင္႔ျခင္းေတြကို မသတ္ႏိုင္ေတာ႔
အံ့ႀသစရာပါပဲ

အံ့အားသင္႔မွဳ တခုက တျခားအံ့အားသင္႔မွဳတခုကို တအံ့တႀသ
အံ့ေလာက္ဖြယ္ရာျဖစ္မွဳကိုယ္တိုင္ကိုက အံ့အားသင္႔ တုန္လွဳပ္
အံ့အားသင္႔ျခင္းေတြ ထံုက်င္ေႀကမြ
အံ့အားသင္႔ျခင္းေတြထဲမွာ အံ့အားသင္႔ျခင္းေတြ တတိတိႏွစ္ျမွဳပ္

အံ့အားသင္႔ျခင္းအေဟာင္းအေဟာင္းေတြကေတာင္ အံ့အားသင္႔ရေလာက္ေအာင္
ေသမယ္ဆိုေသေလာက္ရဲ႕ အေသအလဲကို အံ့အားသင္႔ရ
ေသတဲ႔ဆီကိုမေရာက္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ မျပီးႏိုင္မစီးႏိုင္ အံ့ႀသတႀကီး အံ့အားသင္႔ေတာ႔ . . .

ခရစၥမတ္အႀကိဳ

2008-12-24T19:12:00.002+08:00

ညာလက္က ေကာင္းမလိုလိုနဲ႔ ျပန္နာေနျပန္တယ္။ ဒီပို႔စ္ကို ဘယ္လက္နဲ႔ရိုက္ပါတယ္ေျပာရင္ ဘယ္သန္ေတြျပံဳးႀကလိမ္႔မယ္။ ဘယ္သန္ကေန ညာသန္ျဖစ္လာသူေတြလဲ ပါခ်င္ပါေပမေပါ႔။

မနက္မိုးမလင္းခင္ကတည္းက သက္သာရဲ႕လား ရံုးတက္ႏုိင္ရဲ႕လားေမးႀကေတာ႔ တယ္လဲသနားႀကင္နာတတ္တဲ႔ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြလို႔ထင္မိပါရဲ႕။ ဘယ္ဟုတ္မလဲ ကိုယ္လဲရံုးတက္ႏိုင္တယ္ဆိုေရာ တေယာက္က ေခါင္းကိုက္ျပီး တေယာက္ကဗိုက္နာသတဲ႔။ တဌာနကို တေယာက္ႏွဳန္း ရံုးတက္တဲ႔ေန႔ပါပဲ။ အီးေမးလ္ေတြထဲက ရံုးခ်ဳပ္ကအလုပ္ေတြ တပံုႀကီးကိုစာရွည္ႀကီးနဲ႔ခိုင္းတတ္တဲ႔ နံမည္ကိုေကာက္ဖြင္႔လိုက္တယ္ သတင္းေကာင္း (ယူေသာ္ရ၏ေပါ႔) တခုပါေတာ႔ ၀မ္းသာရမလို။ ဆက္ခိုင္းထားတာႀကည္႔လိုက္ေတာ႔ ႏွစ္သစ္ကူးကို အလုပ္ေတြေခါင္းရြက္ျပီး ကူးရေတာ႔မယ္ဆိုတာသိလိုက္ျပီ။ ကိုယ္႔ဌာနက လူေတြကို စာပို႔လိုက္တယ္.. ေဟး ငါတို႔ကုမၼဏီ ႏွစ္သစ္ကူးအထိ ရွိဦးမယ္။ အနည္းဆံုးေတာ႔ ဇန္န၀ါရီလစာရမယ္ေပါ႔ကြာ ေပ်ာ္ရႊင္စရာေကာင္းေသာ ခရစ္စမတ္ျဖစ္ပါေစ။ လို႔ :)

ေန႔လည္စာသြားစားေတာ႔ ေခါက္ဆြဲဆိုင္က သရဲေျခာက္ေတာ႔မလိုလို။ ဆိုင္ရွင္ကလဲ လူမရွိလို႔ ေစတနာဗလပြနဲ႔ ေခါက္ဆြဲေတြအမ်ားႀကီးထည္႔ေပး။ ကိုယ္ကခံတြင္းပ်က္ေနေတာ႔ စားလို႔မကုန္။ ရွမ္းလိုေျပာရင္ စိတ္မေကာင္းလည္ေခ်ာင္းခါးေလာက္ေပ၏။ ေန႔လည္စာစားျပီးေတာ႔ ညာတာပါေတးနဲ႔ Finance နဲ႔ Account က မမေတြ လစ္ကုန္ႀကျပီ။ ေဆးရံုကိုဖုန္းဆက္ေတာ႔ ဆရာ၀န္က ခရစ္စမတ္ခြင္႔ယူထားသတဲ႔။ တာ၀န္က်တေယာက္ေယာက္နဲ႔ျပမလား ဆိုေတာ႔ မိုးကလဲ တစိမ္႔စိမ္႔ဆိုေတာ႔ အစီအစဥ္ကိုဖ်က္တယ္။ ဘာျဖစ္ေသးလဲ ကိုယ္႔ဘာသာကုတာေပါ႔။ အမတေယာက္က ခရစ္စမတ္ေန႔က်ရင္ အခ်စ္နဲ႔ေတြ႕ျပီး ေရာဂါေပ်ာက္မွာပါလို႔ အားေပးသြားတယ္။

ေနာက္ထပ္ သတင္းေကာင္း၂ခု ထပ္၀င္လာတယ္။ Karen က ရုတ္တရက္ ထ ကတယ္။ ကိုယ္ကေတာ႔ လက္မလွဳပ္ႏိုင္လို႔ ရံုးခြဲေတြကို ဖုန္းဆက္ျပီးသတင္းေကာင္းေတြေျပာရတယ္။ Karen က Celebrateလုပ္မယ္ဆိုျပီး ပစ္ဇာေတြမွာတယ္။ ကိုယ္က ကုတ္ေတြ ပက္စီေတြလဲ ေသာက္လို႔မရ ေကာ္ဖီလဲမေသာက္ရဘူးဆိုေတာ႔ ၀မ္းနည္းပါသည္ေပါ႔။ ဂုဏ္ျပဳခ်င္ေဇာနဲ႔ ကိုယ္႔ဌာနကလဲ ဖဲႀကိဳးေတြစည္းထားတဲ႔ ဘူးႀကီးပို႔လိုက္တယ္ စားမရေသာက္မရပန္းေတြ ဖယ္လိုက္တယ္။ ဘုတ္မွာကပ္ထားဖို႔ကလြဲျပီး ဘယ္သူမွဘာမွလုပ္လို႔မရတဲ႔ ကဒ္ႀကီးဖယ္လိုက္တယ္။ ဖြင္႔လိုက္ေတာ႔ အထဲမွာဘူး၄ဘူး။ ထပ္ဖြင္႔လိုက္ေတာ႔ ၄ဘူးစလံုးအာေရဘစ္ကာ ေကာ္ဖီပုလင္းေတြျဖစ္ေနတယ္။ ဘာေျပာေကာင္းမလဲ... နာေနတဲ႔ညာဖက္လက္နဲ႔ပုခံုးကိုပဲ ျဖဳတ္ရေကာင္းႏိုး၊ ေကာ္ဖီမေသာက္ရဆိုတဲ႔ ဆရာ၀န္ကိုပဲ ႏွဳတ္ပိတ္လိုက္ရေကာင္းႏိုးေပါ႔။

ညေနက်ေတာ႔ ေမးစရာတခုရွိလို႔ ဂ်ီအမ္ကိုဖုန္းဆက္ေတာ႔ သူက နင္ရံုးမွာဘာလုပ္ေနတာလဲတဲ႔ ကမၻာပ်က္မွာမို႔လားတဲ႔ အဲဒါနဲ႔ ၅နာရီက်ေတာ႔ ၂ေယာက္တည္းက်န္ေသာ ရံုးတက္သမားေတြ တံခါးပိတ္ျပန္ႀကေလသတည္းေပါ႔။ ေစ်းသြား၀ယ္ခ်င္ေပမယ္႔ လူေတြရွဳပ္ေနမွာရယ္ အေလးအပင္မ မ ႏိုင္တာရယ္ေႀကာင္႔ အိမ္ကုိတန္းျပန္လာတယ္။ အိမ္ေရာက္ေတာ႔ သနားစရာအျဖစ္မခံႏိုင္တာမုိ႔ ေဆြမ်ိဳးေတြကိုဖုန္းဆက္ျပီး ၀ွရွ္လုပ္ရတယ္။ အခန္းထဲမွာ ပံုအသစ္ေတြထပ္ခ်ိတ္တယ္။ ဘယ္ပံုလဲဆိုေတာ႔ မနက္က Congratulations, Babe လို႔ ေျပာသြားတဲ႔တေယာက္ေပါ႔။ ျပီးေတာ႔ မီးေတြမွိတ္ျပီး ဖေယာင္းတိုင္ထြန္းလိုက္တယ္ (ဒီဇာတ္လမ္း ဒီေနရာေရာက္ရင္ ရန္ကုန္ကသူငယ္ခ်င္းေတြ ထဆဲေတာ႔မယ္ဆိုတာသိတယ္ ဘာကြ ဖေယာင္းတိုင္ဟုတ္လား :D)

မိုးတဖြဲဖြဲက်သံႀကားေနရတယ္။ ဖေယာင္းတိုင္မီးေရာင္နဲ႔ ခ်ိတ္ထားတဲ႔ ပံုေလးေတြႀကည္႔ေနမိတယ္။ ဘယ္လက္နဲ႔ စာ စရိုက္တယ္။ After all, life is not so bad.

ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ ခရစၥမတ္ျဖစ္ပါေစ

ညစာ

2008-12-18T21:07:00.004+08:00

ညစာ စားရဲ႕လားဆိုတဲ႔ အိမ္ကေမးခြန္းကို ခုနကလွမ္းေျဖလိုက္တဲ႔ စာပါ။ ျပန္ေရာက္လာတဲ႔စာက အဲဒါဘာေျပာတာလဲ ........ တဲ႔
-------------------------------------------------------------------------
အေငြ႔တေထာင္းေထာင္းထေနတဲ႔ စြပ္ျပဳတ္ပန္းကန္ျပားေရွ႕မွာ ငါထိုင္ေနတယ္။
ဒီေထာင္႔ေလးနားက အရြက္ေသးေသးစိမ္းစိမ္းေလးကို ဘာေခၚသလဲငါမသိဘူး။
ဒါေပမယ္႔ ဒီစြပ္ျပဳတ္အရသာရွိမယ္ဆိုတာသိတယ္။
မွိဳဘယ္ႏွစ္ပြင္႔ပါသလဲ သိတယ္ ငရုတ္ေကာင္းဘယ္နွစ္ခါျဖဴးသလဲသိတယ္။
ျဖဴပ်စ္ပ်စ္စြပ္ျပဳတ္ကို တခါေမႊလိုက္တိုင္း ဒီလိုအေငြ႔ေတြ ေထာင္းကနဲထမယ္ဆိုတာ သိတယ္။
ဘယ္ေလာက္ပဲပူပူ ဒီစြပ္ျပဳတ္ကို ငါေသာက္ေတာ႔မယ္။

အသံပိတ္ထားတဲ႔ တီဗီေပၚက လွဳပ္ေနတဲ႔ အရုပ္ေတြကို ငါသနားသြားျပီ။
ဂ်က္လန္ဒန္ရဲ႕အသားတတံုးကို သနားသြားျပီ။
ဘာ...ခ်ိစ္ပါတယ္ဟုတ္လား လို႔ စူးစူး၀ါး၀ါးထေအာ္တတ္တဲ႔ မိန္းမေတြကို ငါသနားသြားျပီ။
အနံရလိုက္ျပီး မေသာက္လိုက္ရမယ္႔ ပမႊားပရြက္ဆိတ္ေတြကို ငါသနားသြားျပီ။
ငါဘယ္ေတာ႔မွ ေ၀မွ်မေပးမယ္႔ အရာေတြထဲမွာ ဒီစြပ္ျပဳတ္လဲပါတယ္။
ေျပာခ်င္တာေျပာ... ဒီစြပ္ျပဳတ္ကို ငါေသာက္ရေတာ႔မယ္။

ပု၀ါကို က်က်နနျဖန္႔လိုက္တယ္
ကဲ ရွည္လ်ားလွတဲ႔ ေန႔တာႀကီး မင္းဘာတတ္ႏိုင္ေသးလဲ။
-------------------------------------------------------------------------

မွတ္ခ်က္။ ။ ကဗ်ာမဟုတ္ဘူး။ ႀကိဳက္သေလာက္ရယ္ေပေတာ႔ ေဒၚငံုးဥ။

မီးသစ္မီးေဟာင္းေတြအေႀကာင္း

2008-12-14T20:04:00.005+08:00

ေမာင္ေလး ေက်ာင္းစတက္တဲ႔ ေန႔ကို သတိရေနမိတယ္။ ရွားရွားပါးပါး ေမာင္ႏွမေတြထဲမွာ အသက္ငါးႏွစ္တင္းတင္းျပည္႔မွ ေက်ာင္းစတက္ဖူးတဲ႔ကိုယ္ေတာ္။

ဆံပင္ညိဳညိဳေပ်ာ႔ေပ်ာ႔ေလးကို ဘီးရာထင္ေအာင္အေသအသပ္ ေခါင္းျဖီးထားတဲ႔ ၀ိုင္းစက္ေနတဲ႔ပါးကြက္ ၂ဖက္နဲ႔ အသစ္စက္စက္အျဖဴအစိမ္း၀တ္စံုနဲ႔ မ်က္ႏွာက စူပုပ္ေနေရာပဲ။ ေက်ာင္းသြားမယ္ေဟ႔လို႔ အေဖက ေကာက္ခ်ီလိုက္တာနဲ႔ အာေခါင္ကိုျခစ္ျပီးေအာ္ငိုေတာ႔တာ။ အေဖ႔ကိုလဲမသြားဘူး မသြားဘူးဆိုျပီး ကုပ္ဆြဲထားလိုက္တာ အေဖ႔လည္ပင္းဆိုျခစ္ရာေတြ နီလို႔။ ကိုယ္႔မွာ သူေက်ာင္းတက္ကတည္းက မုန္႔စားဆင္းခ်ိန္တိုင္း ဒင္းကိုေျပးေျပးေတြ႔ရတာ တလေလာက္လဲေနေရာ ဒင္းကအေပါင္းအသင္းေတြရျပီး အမကို အဖက္မလုပ္ခ်င္ေတာ႔မွပဲ သက္သာရာရေတာ႔တယ္။

သူတကၠသိုလ္စတက္တဲ႔ေန႔ကလဲ ေဆြမ်ိဳးတကာစံုလင္စြာနဲ႔ သူ႔အေဆာင္ထိလုိက္ပို႔ႀကတာ။ ခုေနျပန္စဥ္းစားေတာ႔ ေတာ္ေတာ္ကဲႀကတာပဲလို႔ ေတြးမိတယ္။ သူေနရမယ္႔အေဆာင္ကိုႀကည္႔ျပီး အေမ႔မ်က္ႏွာကသိပ္မေကာင္းလွ။ သူ႔ပံုကလည္း ပိုးဟပ္ျဖဴဆိုေတာ႔ ေဆးေတြ၀ါးေတြအစံုအလင္နဲ႔ စိတ္မခ်စြာထားခဲ႔ရတာေပါ႔။ သူကလဲ ေက်ာင္းပိတ္တာနဲ႔ ေန႔မကူးခင္အိမ္ျပန္လာတာပဲ။ ဒုတိယႏွစ္ေလာက္လဲေရာက္ေရာ သူက ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတာင္ အိမ္ခ်က္ခ်င္းမျပန္ခ်င္ေတာ႔။ တတိယႏွစ္မွာ သီးဆစ္အတြက္ခ်င္းေတာင္ကို ပန္းသီးခင္းသြားႀကည္႔တယ္ဆိုတာလား ျပန္ေတာင္မလာဘူးေလ။ လူကလဲ ေနာက္တေယာက္ေျပာင္းသြားသလို အသားေတြေနေလာင္ လူေကာင္ႀကီးႀကီးနဲ႔ ဆံပင္ရွည္ကထားလိုက္ေသးတယ္။ အိမ္က အဲဒီအခါမွ စိတ္နည္းနည္းေအးရေတာ႔တာ။ ဒါေပမယ္႔ အိမ္သံေယာဇဥ္ကို ေက်ာင္းသံေယာဇဥ္က အႏိုင္ယူတတ္မွန္းမသိခဲ႔ရ။

သူအလုပ္စ ၀င္ေတာ႔လဲ အဲလိုပါပဲ ပါးစပ္အျမွဳပ္ထြက္မတတ္မွာရတယ္။ စိတ္ပူရတယ္။ ကိုယ္ကပဲ ပူလြန္းေနတာလား။ သူ႔ပံုကပဲ စိတ္မခ်စရာျဖစ္ေနသလား။ ေနာက္ေတာ႔ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြနဲ႔ အဖြဲ႔က်လို႔။ ကိုယ္ကလည္းအေ၀းေရာက္ျပီဆိုေတာ႔ စာနဲ႔ပဲလွမ္းပူရတာေပါ႔။ သူက စာေတာင္မွန္မွန္မျပန္ေတာ႔။ အလုပ္မ်ားေနတယ္ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြနဲ႔ ဘယ္သြားလည္ေနလို႔ အဲသလို။ အလုပ္သံေယာဇဥ္ေနာက္ ပါသြားျပန္ေရာ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကိုယ္က သိပ္မပူေတာ႔ဘူး။ ကိုယ္လဲ အင္အားႀကီးသံေယာဇဥ္ စေတြ႕ေနျပီကိုး။

အခုေတာ႔ သူကေရစိမ္းေျမစိမ္းမွာ ပေရာဂ်က္အသစ္အတြက္ သြားေနရမယ္ေျပာလာတယ္။ ဂရုစိုက္လို႔ေတာ႔ ေျပာလိုက္တယ္။ သူလုပ္ႏိုင္တယ္ဆိုတာသိလို႔လား ကိုယ္ကေမာင္ႏွမေတြကို သိပ္မပူပန္ေပးတတ္ေတာ႔တာလား။ ကိုယ္႔ဘာသာလဲ အံ့ႀသမိတယ္။ လူေတြက အသက္ႀကီးလာတဲ႔အခါ ဒီလိုပဲျဖစ္တတ္သလား ကိုယ္တေယာက္ထဲပဲ ဒါမ်ိဳးျဖစ္ေနသလားမသိဘူး ။ တခ်ိန္တုန္းကေတာ႔ ဒီေမာင္ေလးအတြက္ပူလိုက္ရတာ အေမ႔ထက္ေတာင္ပိုကဲေနေသးတယ္။

အခုစိတ္ပူရတာက တနလၤာေန႔အလုပ္သြားေတာ႔မယ္႔ တစံုတေယာက္အတြက္ အေအးမမိဖို႔၊ စားေရးေသာက္ေရးအဆင္ေျပဖို႔၊ ညကားေမာင္းျပန္လာတဲ႔အခါ ေဘးရန္ကင္းဖို႔။ ၁ရက္ေလာက္ အသံမႀကားရတာနဲ႔ ေသျပီလားမေတြးမိပဲ အင္တာနက္ပ်က္သလားဖုန္းပ်က္သလား ေတြးမိဖို႔။ ဥာဏ္နည္းလို႔ပဲလား အမိုက္ေမွာင္ဖံုးေနလို႔ပဲလား တရားကလဲမရႏိုင္ဘူး။ တရားအတူထိုင္ဖူးတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ကေတာ႔ ေျပာပါတယ္။ ေယာင္းမေရ တရားကိုလဲဆင္ျခင္ဦး တရားထိုင္တာကို အသက္ရွဴေလ႔က်င္႔ခန္းေလာက္ပဲ သေဘာထားျပီး လုပ္မေနနဲ႔လို႔ ေျပာဖူးတယ္။

သူအရင္တရားရျပီး ေတာထြက္သြားမွ ကိုယ္လဲတရားကိုရိပ္ဖမ္းသံဖမ္း စရွာရေကာင္းမွန္း သိမယ္ထင္ပါရဲ႕။ မေတာ္ တရားမရွာပဲ ႏွမလက္ေလွ်ာ႔ေနေပေတာ႔လုပ္သြားတယ္ဆိုျပီး ကဗ်ာေတြမ်ား ထေရးေနမိမလားမသိ။

ေနာက္သလိုျဖစ္ေနျပီ

2008-12-13T23:06:00.001+08:00

ျဖစ္မလာျခင္းေတြ ရင္႔မွည္႔တဲ႔အခါ
ဘာကိုရိတ္သိမ္းႀကမွာလဲ
ဘာမွမလုပ္ႏိုင္တဲ႔သူေတြ စဥ္းစားဟန္ေဆာင္ေနရတာနဲ႔ပဲ
အဆိုအမိန္႔ေတြ ခမ္းႀကီးခမ္းနားျဖစ္လို႔

ဒီလိုပံုစံနဲ႔ပဲ တခ်ိဳ႕စကၠန္႕ေတြျပဳန္းတီးသြားရလို႔
တခ်ိဳ႕စကၠန္႔ေတြကို ျဖဳန္းတီးပစ္လိုက္တယ္
ေက်ေရာေပါ႔ကြာ

အတိတ္ဆိုတာ ကဗ်ာဖြဲ႕လို႔ေတာ႔ အေကာင္းသား
တကယ္လြမ္းသလားမလြမ္းသလား
အေျဖမႀကားခ်င္လို႔ ေမးမထားမိဘူး
ဒီလိုလဲ ကိုယ္႔ဘာသာလြတ္ျငိမ္းခ်မ္းသာခြင္႔ကေလးနဲ႔

ပုဂံတခ်ပ္ေပၚက ေျမပဲေစ႔အခ်င္းခ်င္းေတာင္ ထိမိဖို႕ခက္ေနမွေတာ႔
ဒီကမၻာေျမႀကီးက က်ဥ္းတယ္ဆိုတဲ႔ ဆုန္သင္းပါရ္သီခ်င္း
မင္းမဆိုျဖစ္တာ ႀကာျပီမဟုတ္လား

အိုဘယ္႔ ႏွစ္သစ္

2008-12-12T21:08:00.002+08:00

ႏွစ္သစ္အေႀကာင္း ေတြးလိုက္မိရင္ ေဆာင္းမရွိတဲ႔ ေနရာမွာေတာင္ ေအးစက္စက္ခံစားခ်က္ကိုရတယ္။ ႏွစ္ကူးရင္ ဘာေလးရခ်င္ ညာေလး ရခ်င္ဆိုတဲ႔ စိတ္ေလာက္ႏွိပ္စက္တာ မရွိဘူး။ တကယ္ေတာ႔ ႏွစ္သစ္ဟာ ဘယ္တုန္းကမွ ဘာမွမသယ္ေဆာင္လာေပးပါဘူး။ ဒီေတာ႔ ဘာမွမေမွ်ာ္လင္႔တာ ေကာင္းတယ္။ ဘာမွလုပ္ဖို႔စိတ္ကူး မရွိ။ ဘာမွလဲ မေမွ်ာ္လင္႔ဘူးဆိုရင္ေတာ႔ သိပ္သနားစရာသတၲ၀ါျဖစ္သြားလိမ္႕မယ္။ ဒီေတာ႔ မလိုအပ္တဲ႔ အပိုပစၥည္းေတြကို သိပ္လိုခ်င္တာပဲ ဘာေလးေစ်းခ်ရင္ေကာင္းမယ္တို႔ ႏွစ္သစ္က်ရင္ ဘာႀကီးစားျပီး ဘာလုပ္မယ္တို႔ လုပ္ရျပန္ေရာ။ (ဖတ္ရတာေထာက္ေနရင္ ခြင္႔လႊတ္ပါ ႀဆာႀကီးေတြ ဖတ္ျပီး ေ၀ဖန္တတ္လို႔ ဗမာလိုေသေသခ်ာခ်ာေရးေနတာပါ ဒံတံ့တံ . . )

ေနာက္တေန႔ ကူးမကူးမေသခ်ာတဲ႔ (အမွန္ေတာ႔ ကိုယ္လဲမေသခ်ာဘူး ဘယ္သူမွမေသခ်ာဘူး . . . သာဓု သာဓု သာဓု :P) လူနာတေယာက္ေဘးနားထိုင္ျပီး တရားမရပဲ ေနာင္ႏွစ္ဘာလုပ္မယ္ေတြးေနရတာ ေတာ္ေတာ္ေခ်ာက္ျခားစရာေကာင္းတယ္။ အဲဒါပါပဲ လူေတြက ကိုယ္႔မ်က္ေခ်းကိုယ္မျမင္ဘူး။ ကိုယ္႔မ်က္ေခ်းကိုယ္မျမင္ဘူးလို႔ ေျပာလိုက္မိတိုင္း လူေတြ သူတို႔ကို ေစာင္းေျပာတယ္မွတ္ျပီး မ်က္ႏွာကြက္ကနဲ ပ်က္ပ်က္သြားတတ္တာ ေတာ္ေတာ္ရယ္ရတယ္။ (မျမင္ေပမယ္႔ ေခ်းရွိတာ သိတဲ႔သေဘာေပါ႔ေလ) ဒါေႀကာင္႔ အဲဒီစကားကို အျပင္မွာမေျပာဘူး။

တခါတခါေတာ႔လဲ လူ႔ဘ၀ေတြက ျငီးေငြ႔စရာေကာင္းလြန္လြန္းလို႔ ဘာေန႕ညာေန႕ေတြ ထ ထ က်င္းပေပးေနရပံုေပါက္ပါတယ္။ သူမ်ားကိုေပးထားတဲ႔ ကတိေတြခ်ိဳးေဖာက္ရတာ အားမရေတာ႔ ကိုယ္႔ဘာသာကိုယ္ကတိေတြေပးျပီး New Year Resolution ေတြ ေႀကျငာလိုက္ႀကရတာ။ ကိုယ္႔ဘာသာလိမ္မိရင္ သိပ္အားနာစရာမလိုလို႔မ်ားလားပဲ။ တခ်ိဳ႕ကလဲ ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုယ္ေစ႔ေဆာ္မွဳက တကယ္႔ေအာင္ျမင္မွဳကို ေရာက္ေစတယ္ေပါ႔ေလ ဘာႀကီးျဖစ္ရမည္ ဘာႀကီး ရရမည္ေပါ႔။ မျဖစ္လာေတာ႔လဲ အရင္းေပါ႔လို႔မ်ား မွတ္သလားမသိပါဘူး။

ငယ္တုန္း ရြယ္တုန္းေတြ ႏွစ္သစ္ကူးရည္မွန္းခ်က္ မ်ားမ်ားထားသင္႔တယ္။ အဲ အသက္ႀကီးလာျပီဆိုရင္ေတာ႔ ေလွ်ာ႔သင္႔တယ္ေပါ႔ေလ သင္ခန္းစာရသင္႔ျပီမဟုတ္လား ;) နည္းနည္းပါးပါးေတာ႔ ထေအာ္ေပါ႔ ႏွစ္သစ္က်ရင္ ေဆးလိပ္ျဖတ္မယ္ေတြဘာေတြ ဘာမွမေႀကျငာေတာ႔လဲ လူေတြက ဒီပရက္ရွင္ရေနတယ္ထင္တတ္တာမ်ိဳး။ ထင္ခ်င္ရာထင္တဲ႔ လူေတြကိုလဲ တခါတေလ ဂရုစိုက္ေပးရတာပဲ။ မဆန္းဘူးလား။ ေအးေလ... လူေတြျဖစ္ျပီး လူေတြႀကားေနသကိုး ဂရုစိုက္ရသေပါ႔ ငွက္ေတြျဖစ္ျပီး ငွက္ႀကားေနလို႔ကေတာ႔ လူေတြေခါင္းေပၚ ယိုခ်လိုက္ရံုပ။

ေလာကီဘံုႀကီး ရွဳပ္ေထြးလြန္းလို႔ အရူးေတြကသာ ေရွ႕တိုးသတဲ႔။ ႀကည္႔လိုက္ေတာ႔ ေနာက္မွာဘယ္သူမွ မက်န္ခဲ႔ဘူး။ ငါလဲေရွ႕တိုးလိုက္ဦးမွ B-)

----------------------------------------------------------------------------------------

Remark: ႏွစ္သစ္အေႀကာင္း ေရးခိုင္းတဲ႔သူငယ္ခ်င္းေတာ႔ စိတ္ပ်က္ရွာမယ္။ ကဗ်ာတပုဒ္ထြက္လာမယ္ ေမွ်ာ္လင္႔ေနခဲ႔ရင္ေတာ႔ ေဆာရီးပါ။ ခံစားဖန္တီးႏိုင္စြမ္းေတြ ကုန္ဆံုးသြားျပီလို႔ ေျပာခ်င္ရင္လဲ ေစာဒကတက္စရာမရွိပါ။ ေစာပါေသးတယ္ ေယာင္းမရယ္ စိတ္ေလွ်ာ႔။ Merry X'Mas!!!

စာရင္းမရွိတဲ႔သတၲ၀ါ

2008-12-06T22:50:00.000+08:00

ရံုးကလူေတြအားလံုး ဗေကးရွင္းယူႀကမွာမို႕ ခရစၥမတ္ ေန႔လည္စာစားပြဲကို ခပ္ေစာေစာလုပ္ႀကတယ္။ စားျပီးေတာ႔ ေနာက္အပါတ္ ရံုးတြင္းပါတီမွာ လက္ေဆာင္လဲဖို႔ စီစဥ္ႀကျပန္ေရာ။ လုပ္ပံုေလးက စိတ္၀င္စားဖို႔ေကာင္းပါတယ္။ အႀကံဥာဏ္ေတြ၀ိုင္းေပးႀကေတာ႔ နင္က အစည္းအေ၀းမွာေတာ႔ အသံထြက္တယ္ အေပ်ာ္ကိစၥႀကေတာ႔ အိေျႏၵဆည္ေနတယ္လို႔ ေျပာပါေလေရာ။ အဲဒါနဲ႔ လိုက္ေ၀ေလေလလိုက္ရေသးတယ္။ ထားပါေတာ႔...

ကိုယ္လက္ေဆာင္ေပးရမယ္႕လူကို မဲႏွိဳက္ႀကပါတယ္။ ကိုယ္ရတဲ႔နံမည္ကို လ်ိဳ႕၀ွက္ထားရတာေပါ႔။ ဘယ္ေလာက္အနည္းဆံုးျဖစ္ရမယ္လို႔ တန္ဖိုးကို သတ္မွတ္ထားေတာ႔ မဟုတ္ကဟုတ္ကေတြလဲ ဘရုတ္က်ျပီးေပးလို႔မျဖစ္ႀကေတာ႔ဘူး။ ျပီးေတာ႔ Wish List ျဖည္႔ရပါတယ္။ လိုခ်င္တာေတြေပါ႔ ၃ခုအထိျဖည္႔လို႔ရတယ္။ ကိုယ္လက္ေဆာင္ေပးရမယ္ အမႀကီးနံမည္ေအာက္မွာ ဖတ္လုိက္ေတာ႔ သူက တမ်ိဳးထဲေရးထားပါတယ္ ရွာ၀ယ္ရလြယ္တာမ်ိဳးမို႕ ၀မ္းသာသြားတယ္။ ဟိုဖက္ကမ္းေရာက္ရင္ ပိုေတာင္ေစ်းသက္သာဦးမယ္ ဟိဟိ။ ၀ယ္လာေပးလိုက္မယ္ေပါ႔။ ျပီးေတာ႔ List ႀကီးကို လက္ဆင္႔ကမ္းလိုက္တာ ညေနက်ေတာ႔ ကိုယ္႔ဆီျပန္ေရာက္လာတယ္ ျဖည္႔ဖို႕ကို မစဥ္းစားႏိုင္ေသးဘူး။ အစားအေသာက္ဆိုရင္လဲ ဒီပံုစံပဲစားတယ္ ကိုယ္စားမယ္႔ဟာလဲ တပါတ္တခါလမ္းႀကံဳလို႔ ၀င္၀ယ္လာေနက် စားဖို႔က မလိုဘူး။ အ၀တ္လဲ ၀ယ္ခဲတယ္ ကိုယ္မပါပဲ သူမ်ား၀ယ္လာေပးတာမ်ိဳးလဲ အဆင္ေျပမွာမဟုတ္ဘူး။ ဖိနပ္တို႔ အိတ္တို႔ဆိုပိုေ၀းေသး။

သူမ်ားလိုခ်င္ေတာေတြ နည္းနည္းခိုးခ်မယ္ဆိုျပီးဖတ္ေတာ႔ ရွီေဆးဒိုးတဲ႔၊ ေခ်ာကလက္ nuts မပါရဘူးေနာ္ တဲ႔၊ ဘာတံဆိပ္ဆိုလား ဘာအေရာင္flip flop နံပါတ္ ဘေလာက္၊ အဲဒီဟာႀကီးကိုပဲ ေနာက္တေရာင္ နံပါတ္အႀကီးက ေနာက္တေယာက္၊ Spa voucher တဲ႔ (ဟြန္႕ အခ်ိန္ကုန္ေငြကုန္လူလဲပိုလွလာတာမဟုတ္စ္)၊ Cash ပဲေပး ဟီးဟီး ဆိုတာတေယာက္၊ တေယာက္က ၀ွစ္ရွ္ နံပါတ္သံုးမွာ iPod ေတာင္းထားတာလဲပါေသးတယ္ ျပီးမွ သိပ္generous ျဖစ္မွပါတဲ႔ (iPod ေတြ iPhoneေတြ လံုး၀ လံုး၀မႀကိဳက္ တံုးတယ္ေျပာေျပာေလ... i ဆိုရင္ ငါဆိုတဲ႔ I ပဲႀကိဳက္တယ္ You မေက်နပ္လဲေန)၊ အဲသလိုနဲ႔ သူမ်ား၀ွစ္ရွ္ေတြ လိုက္ဖတ္တာေတာင္ လိုအင္ဆႏၵက ရြက္ပုန္းသီးျဖစ္ေနသလားမသိဘူး ေပၚေတာ္မမူလာဘူး။

ရံုးဆင္းခါနီးေတာ႔ မန္ေနဂ်ာမမ က ေငြသတ္မွတ္ထားတာနည္းလို႔လား ေစ်းႀကီးတဲ႔ပစၥည္းလဲေတာင္းလို႔ရပါတယ္ ၀ယ္ခ်င္ရင္၀ယ္လာႀကမွာေပါ႔လို႔ လာေျပာပါတယ္။ မဟုတ္ပါဘူး ေစ်းကကိစၥမရွိပါဘူး၊ အစီစဥ္ေလးကေကာင္းပါတယ္ အခ်င္းခ်င္း ပိုရင္းႏွီးသြားတာေပါ႔လို႔ ေဖွာေရွာရေသးတယ္။ ဒါဆို နင္က ဘာလို႔ ဘာမွမေရးတာလဲတဲ႔ ငါဘာလိုခ်င္လဲမသိလို႔လို႔၊ Anything လို႔ေရးေတာ႔လဲ သူက မရဘူးလို႔ေျပာပါတယ္။ အဲဒါနဲ႔ fruits ဆိုေတာ႔ သူတို႔က ဟမ္ သတ္မွတ္ထားတဲ႔ေငြနဲ႔ဆို အသီးေတြအမ်ားႀကီး၀ယ္ရမွာေပါ႔ ေလွာင္ေနသလိုျဖစ္ေနတယ္လို႔ ေျပာျပန္ေရာ၊ နင္တကယ္အသီးစားခ်င္လို႔လားလို႔ HR ကဘြားေတာ္က ေမးပါတယ္ ရံုးကေရခဲေသတၲာထဲမွာေလ နင္႔အသီးေတြခ်ည္းပဲ တပါတ္ေက်ာ္ရင္ ငါပဲပစ္ထုတ္ေနရတာတဲ႔။

အေကာင္႔မန္ေနဂ်ာတေယာက္က ကူညီခ်င္လို႔ပါတဲ႔ A Blouse or dress (simple design but with color pls) လို႔ထည္႔လိုက္တဲ႔ နင္က အျဖဴ၊ အမည္း၊ မီးခိုးပဲ၀တ္လို႔ ငါပ်င္းတယ္တဲ႔။ ေနာက္တေယာက္က နင္၀ယ္စားေနက် ေခါက္ဆြဲျပဳတ္ဆိုင္က မင္ဘာကဒ္လို႔ေရးပါလားတဲ႔ အရပ္ကူလူ၀ိုင္းတာေတာင္ List က မလွေသးဘူး ထီးလို႔ေရးလိုက္တဲ႔ နင္မိုးေရထဲေျပးေျပးလႊားလႊားသြားေနတာေတြ႕ရလို႔တဲ႔ ႀကည္႔လိုက္ေတာ႔ အိတ္ထဲမွာထီးတေခ်ာင္း အံဆြဲထဲမွာထီးတေခ်ာင္း ေတာင္းပန္ပါတယ္လို႔ ထီးေပးရင္လဲ ငါအေလးခံျပီးသယ္ရတာပဲ အဖတ္တင္မွာလို႔။ သူမ်ားေတြသိပ္အာရံုစိုက္မိမွာစိိုးလို႔ ႀကည္႔ေကာင္းေအာင္ သူတို႔အႀကံေတြ ဟိုနည္းနည္းဒီနည္းနည္းယူျဖည္႔လိုက္တယ္။ ျဖည္႔လိုက္တာေတြကလဲ အမွန္ေတာ႔ မလိုခ်င္ဘူး။

အရမ္းကိုျပည္႔စံုေနလို႔လဲ မဟုတ္ဘူး။ အသားက်သြားတာလား၊ မရတာေတြမ်ားလြန္းလို႔ မေတာင္းဆိုရဲေတာ႔တာလား၊ ဆံုးရွံဳးမွာစိုးလို႔ ဘာမွမလိုခ်င္တာလား၊ တကယ္ကိုပဲ ဘာကိုမွလိုခ်င္လွခ်ည္႔လို႔ မရွိေတာ႔တာလား။ ကိုယ္႔ဟာကိုယ္ဘာလိုခ်င္မွန္းမသိတဲ႔ ခပ္တံုးတံုးငနဲျဖစ္ေနသလား... အဲသလိုေပါ႔ စဥ္းစားစရာေတြျဖစ္လာတယ္ အျပန္မွာ ဘတ္စ္ကားမွန္ျပတင္းက မိုးေရစက္ေတြေနာက္မွာ သိပ္သနားစရာေကာင္းတဲ႔သတၲ၀ါတေကာင္ရဲ႕ အရိပ္ကိုေတြ႕တယ္။ ကိုယ္႔ဘ၀ကိုယ္သနားယုယ ေနရတာနဲ႔ အနာတရျဖစ္မွာစိုးေနတာနဲ႔ပဲ ဘာမွေတာင္ မလိုခ်င္ရဲေတာ႔တဲ႔ ေကာင္ေပါ႔။ နစ္နစ္နာနာေျပာရရင္ေတာ႔ ဘာကိုမွရည္ရြယ္ခ်က္မရွိ၊ ဘာမွရဖို႔မႀကိဳးစားပဲ အခ်ိန္ေတြသံုးစြဲရတာကိုပဲ ဘ၀ လုပ္ေနရတဲ႔ေကာင္။

မွတ္ခ်က္။ ။ Wish List ျဂိဳလ္ေမႊလို႔ အသံုးမက်တဲ႔ေကာင္ လံုးလံုးျဖစ္ရျပီ။ စိတ္နာတယ္ ေနာက္ဆိုဘာလိုခ်င္လဲ လာမေမးႀကနဲ႔ စိတ္ဆိုးတယ္။

ဘာဆိုဘာမွ ေျပာျပစရာမရွိ

2008-12-05T21:36:00.002+08:00

SWEET DECEMBER

2008-12-01T00:01:00.000+08:00

Good Bye, November

2008-11-30T23:52:00.001+08:00

ရြံစရာေကာင္းတဲ႔ကိစၥေတြ

2008-11-23T19:33:00.003+08:00

ငါ႔ေရွ႕ကေန ထြန္မက်ဴးစမ္းပါနဲ႔
ဘာမွမက်န္ဘူးဆိုတဲ႔အခ်ိန္မွာ ဘာမွမက်န္ဘူးဆိုတဲ႔အသိ က်န္ဖို႔လိုတယ္

တမိုးလံုးငါလိုလူေတြခ်ည္း
မရလိုက္သူေတြဆီမွာသာ တခ်ိဳ႕လူေတြဟာငါးခပ္ႀကီးႀကီးျဖစ္ရ
ေရခ်ိဳးျပန္သူေတြမ်ားေလ ဒီျမစ္ကမ္းကသုန္မွဳန္ေလ

အႀကိမ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ဘ၀ဟာ
၀ီစကီေလာင္းပါ ကုတ္ေလာင္းပါလို႔ ေတာင္းဆိုလို႔မရတဲ႔ေရခဲတံုးျဖစ္တယ္
တခ်ိဳ႕တခ်ိဳ႕ေတြကလဲ ငါးေသေကာင္ရဲ႕ပါးစပ္နား လံုးပါးပါးရ

ဘယ္ေတာ႔မွမလာတဲ႔ဘတ္စ္ကားလို အက်င္႔သိကၡာေတြႀကားမွာ
ေမတၲာတရားက မွတ္တိုင္မွားဆင္းခဲ႔ျပီ
ငါတုိ႔ေတြေရာ ဘာကိုေစာင္႔ေနႀကတာလဲ

သံေ၀ဂ အတု

2008-11-22T22:29:00.000+08:00

ဆံုးရွံဳးရျခင္းေတြထဲမွာပဲ အသက္ေတြႀကီးရင္႔
မျဖစ္သင္႔တာေတြ ထ ထ ျဖစ္တတ္တာတခုထဲနဲ႔လဲ
ဘ၀ႀကီးကို ခနခန မဆဲေရးခ်င္တာ

ေလာင္ကြ်မ္းျပီးသား ျပာလို အနာေတြကို သို၀ွက္
ဘယ္အတြက္ဘာကိုငဲ႔မိမွန္းေတာင္ မသိေတာ႔တာ

ဘယ္ဆီကမွ အလင္းေရာင္တခ်က္ ထူးမရခဲ႔ပါဘူး
အိပ္ပ်က္ညတိုင္းမွာ အျမင္အာရံုေတြေတာ႔ က်င္႔သားရလာခဲ႔
ဒီလိုပဲသန္မာရမယ္ အနည္းဆံုးေတာ႔ သန္မာဟန္ေဆာင္ရမယ္

ပင္လယ္ႀကီးအငန္ေပါ႔ေစေႀကာင္း ေရစင္သြန္းေလာင္းေပးမိတဲ႔အခါမွ
မ်က္ႏွာမရဖိနပ္ရ ေစတနာမ်ားအတြက္လဲ
တရားမရႏိုင္လြန္းလို႔ ကိုယ္႔စိတ္ကိုယ္ ကို ျပတ္စဲေႀကာင္းေႀကျငာလို႔မရ

ေက်းဇူးမတင္ -င္- ွန္ျပတာ လူ႔ဗီဇလား
ေက်းဇူးအထူးအတင္ခံခ်င္တာက မူလလားဆိုတာေတြနဲ႔
ဘဲဥအစ ရွာႀက၊ ပုတ္သင္ဥေပၚမွ စိတ္နာႀက

ေမ႕လြယ္ေပ်ာက္လြယ္ေတြအတြက္ ထပ္ေျပာခ်င္တယ္
ဒီမယ္ . . .
ဆံုးရွံဳးရျခင္းေတြထဲမွာပဲ အသက္ေတြႀကီးရင္႔
မျဖစ္သင္႔တာေတြ ထ ထ ျဖစ္တတ္တာတခုထဲနဲ႔လဲ
ဘ၀ႀကီးကို ခနခန မဆဲေရးခ်င္တာ

ဘာမီးလဲတဲ႔

2008-11-09T13:48:00.000+08:00

အလင္းလက္ဆံုး ကို ေလာင္ကြ်မ္းျပခဲ႔တာ
အရွိန္မထိန္းႏိုင္တာကိုက အလွ
တကယ္ေတာ႔ ငါက ေကာက္ရိုးမီး
ပြဲ ျပီးျပီး မျပီးျပီး ေသတဲ႔မီး။ ။

.................. မေျဖျဖစ္လိုက္တဲ႔ စာေမးပြဲတခုသို႔

အဲဒီမီး ဘာမီးလဲ

2008-11-06T01:50:00.003+08:00

ဆႏၵေလးတခုပါ
ပံုစံမပ်က္ ျပာျဖစ္သြားတဲ႔သစ္ငုတ္လို
ေလအလာကိုသာ ဘုရားတေနရေတာ႔တယ္

ေျခေညာင္းခဲ႔ျပီျဖစ္တဲ႔ အားက်ိဳးမာန္တက္ေစတနာေတြ
အျပန္လမ္းမွာ ေရစီးကမ္းျပိဳျဖစ္
ဖရံုးသီးေတြ လက္နဲ႔တို႔ မင္းတို႔စီးဖို႔ျမင္းလဲ ဖန္ဆင္းေပးခ်င္လွ
အတြက္မတတ္ေတာ႔ နကၡတ္မ်ား မွားေရာ႔သလား

အားလံုး ငါ႔အျပစ္ေတြပါကြာလို႔ ေခါင္းငိုက္စိုက္က်
အကယ္ဒမီရမယ္႔အကြက္လဲ မခင္းခ်င္ေတာ႔
မင္းသြားမလား ငါသြားရမလားလို႔ ရန္စကားလဲမပြားခ်င္ေတာ႔
ထားခဲ႔ပါေတာ႔ကြာလို႔ မ်က္ရည္လံုးႀကီး ဘူးသီးေလာက္မက်ျပခ်င္ေတာ႔
ဒီႏွစ္မရ ေနာက္ႏွစ္ေပါ႔ကြာ . . . ။ . . . . . .။

PS// ဆုမခ်ိတ္လဲ သစ္ပင္ခ်ိတ္ရမယ္။ သစ္ပင္မွမခ်ိတ္ရင္ေတာ႔ ဓါတ္တိုင္သာခ်ိတ္ပစ္။

ေပါက္လား

2008-11-05T20:37:00.001+08:00

ငါေလွ်ာက္ေနတဲ႔လမ္း
ငါထမ္းပိုးထားတဲ႔ေလထုနဲ႔ ေ၀းေနသမွ်
ငါေရးျပတဲ႔ကဗ်ာ
မ်က္လံုးသက္သက္နဲ႔သာ ဖတ္သြားႀကပါ

ေလစိမ္းေတြေအးစက္စက္

2008-11-04T21:31:00.006+08:00

ေလေတြအရမ္းတိုက္ေနတယ္
မူလအသိစိတ္နဲ႔ မ်က္ေမွာင္ကိုႀကံဳ႕ထားႀက
အေရာင္ေတြလား အတိတ္ေတြလား အေမွာင္ေတြလား အရိပ္ေတြလား
တထိတ္ထိတ္နဲ႔စူးစိုက္ႀကည္႔လဲ
သူရဲေဘာေႀကာင္လြန္းတဲ႔မ်က္ခြံမ်ား ခဏခဏ ျပိဳက်ကာဆီးေတာ႔
အားလံုးက ျပတ္ေတာင္းျပတ္ေတာင္း

ေလေတြအရမ္းတိုက္ေနတယ္
လွိဳင္းေတြ အျမန္အေ၀းႀကီးေျပးတယ္
သတင္းစကားေတြ ေရာေထြးသြားျပီ ပံုပ်က္သြားျပီ
ႀကားေယာင္သမွ်ကို နားေယာင္မိေပါ႔
နားေထာင္လဲ ဘာမွမသဲကြဲဘူး
ႀကားသလားဆိုတဲ႔အေမးကလြဲလို႔ ဘာမွမႀကားလိုက္ရဘူး
အားလံုးေသြးပ်က္ေနႀကျပီ

ေလေတြအရမ္းတိုက္ေနတယ္
ရပ္တည္မွဳေတြအားလံုး မခိုင္ျမဲဘူး
ခုရပ္ေနတယ္ ခနေနျပိဳလဲသြားႀကျပန္ေရာ
ေႀကာက္စိတ္ေႀကာင္႔လား ေလတိုက္ႏွဳန္းေႀကာင္႔လား
စိတ္ယိုင္လို႔လား ေျခမခိုင္လို႔လား
သူ႔ဆီကလား ငါ႔ဆီကလား ခမ္းႀကီးခမ္းနား အိပ္မက္စေတြေတာင္ ပံုပ်က္ပန္းပ်က္ပါသြားႀက

ေသခ်ာတာကေတာ႔ ေလေတြအရမ္းတိုက္ေနတယ္
ေသခ်ာမွဳေတြအားလံုးကို ဆြဲခါေတာ႔မယ္႔ေလေတြ ... ေလေတြ အရမ္းတိုက္ေနတယ္
အေမွာင္ထဲက်န္ရစ္တဲ႔ ငါ႔အခန္းေလးလဲ လြမ္းေနမွာပဲ ေလေတြအရမ္းတိုက္ေနတယ္
ကမၻာတျခမ္းက အခ်စ္လဲခ်မ္းေနမွာပဲ ေလေတြအရမ္းတိုက္ေနတယ္
ပ်က္ျပယ္သြားတဲ႔ အရာရာကိုထမ္းပိုးသယ္ေဆာင္ဖို႕ ေလေတြအရမ္းတိုက္ေနတယ္

ျပန္မလာဇာတ္

2008-11-02T10:33:00.007+08:00

ျပန္လာခ်င္တယ္
ျပန္လာမယ္
ျပန္ေတာ႔ ျပန္လာမယ္
ျပန္မလာႏိုင္ေသးဘူး
ျပန္မလာေသးဘူး
ျပန္မလာဘူး

ျပန္မလာေတာ႔ဘူး . . .

ကမ္းေျခလမ္းမႀကီးေပၚမွာ

2008-11-01T12:51:00.001+08:00

ဒီေကာင္ေတြဟာ ကမ္းေျခလမ္းမႀကီးရဲ႕ ရင္ကြဲေႀကာင္းတေလွ်ာက္
ေပါက္ေနတဲ႔ ပိေတာက္ပင္ေတြျဖစ္တယ္
မျမင္ရတဲ႔ မနက္ျဖန္ဟာ အစိမ္းေရာင္ေသြးစီးေႀကာင္းရင္လဲ ျဖစ္မယ္
အစိမ္းေရာင္ ေသြးေႀကာတမွ်င္ရင္လဲ ျဖစ္မယ္
လမ္းမႀကီးကေတာ႔ အေႀကြေစ႔ေတြငံုထားရတဲ႔ ပိုက္ဆံအိတ္လို နာလိုခံခက္

ေလေ၀ွ႕လိုက္တိုင္း သူတို႕ဆီကပ္က်န္ခဲ႔တဲ႔စကားသံေတြကို မသတီစြာခါခ်လိုက္တယ္
ဘာတဲ႔ . . . က်လွိဳင္းကေတာ႔ တို႔ကမ္းကိုရိုက္လာျပီ
ဒီမွာျဖင္႔ ေဘာနပ္စ္ကိုႏွေျမာေနတုန္း ဟိုကုမၼဏီကျဖင္႔ မရွိေတာ႔ဘူး
မျဖစ္ဘူး ေသာႀကာေန႔ပဲ အမ္စီယူလိုက္
ႏွစ္ဆယ္႔ေလး ဒသမ ေျခာက္ မီလ်ံတန္တယ္ဟုတ္လား
အဲသလို ခါခါထုတ္ပစ္တာေပါ႔ နံလြန္းလို႔ပါ

ကမ္းေျခလမ္းမႀကီးမွာ ေပၚပင္ေကာင္ေတြသိပ္မ်ားတယ္
သူတို႔မုန္းတဲ႔ စတားဘပ္နဲ႔ ပါတ္ခ္ရိြဳင္ရယ္ေပါ႔ လူတရုန္းရုန္းနဲ႔

ထံုးစံရယ္လို႔မဟုတ္ဘူး စိတ္ႏွလံုးမသာလို႔ မျပံဳးတာသက္သက္ပါ
ကေန႔မွ၀င္လာတဲ႔ ႏို၀င္ဘာက မ်က္ႏွာခ်ိဳေသြးတယ္
ဘာလို႔ အစိမ္းေရာင္ေတြရင္႔ေနရသလဲ ပိေတာက္ပင္ႀကီးရယ္
မိုးစက္အက်န္ေတြခါရင္း ေအာ္ဟစ္ေျဖလိုက္တယ္
ျပီတီတီလာမလုပ္နဲ႔ အခါးေတြေဖာက္ထုတ္ပစ္မယ္ . . .တဲ႔။

အသံတိတ္အျဖဴအမည္း

2008-10-30T00:13:00.002+08:00

၀ိဥာဥ္ခ်င္းမနီးရင္ ေက်ာခ်င္းကပ္ျပီးအထီးက်န္သတဲ႔
ဟုတ္လားမဟုတ္လား မစဥ္းစားေကာင္းတဲ႔အရာ
မလိမ္ခ်င္ပါ ဒါေပမယ္႔ စိန္တဆင္စာမဟုတ္ဘူး
တိုက္တလံုး ကားတစီး နားျငီးတဲ႔ကိစၥမဟုတ္ဘူး
ျမရိပ္ညိဳဆီဒိုးနား အဖိုးမ်ားဖိတ္စာမဟုတ္ဘူး
ဟာ၀ိုင္ယီ ငပလီ ပ်ားရည္ဆမ္းမဲ႔လမ္းႀကည္မဟုတ္ဘူး

ဒါျဖင္႔ဘာလဲဆိုေတာ႔
ဒီလိုပါပဲ . . .
ဒီလိုပါပဲ ေညာင္ဦးကမ္းပါးျပိဳက်သမွ်
စမၸႏၷဂိုရ္က ျပသဒါးဆိုက္ရ

ခေယာင္းလမ္းမွာ ေျခဗလာနဲ႔ သြားေနတဲ႔လူေတြမ်ား
ႀကားရင္ ဟားႀကမလားပဲ
ေလာကီထုပၸါတ္လူတို႔ဇာတ္နဲ႔ အေတြးနက္ရင္း မိုးလင္းတဲ႔အေႀကာင္း . . .

အသံုးမက်တဲ႔လူေတြ

2008-10-27T22:08:00.001+08:00

မႀကာခဏဖ်ားနာေနတဲ႔ ကဗ်ာဟာ
အိပ္ရာေပၚမွာနားရင္း တစံုတရာတံခါးလာအေခါက္ကိုေစာင္႔ေနတယ္
အခ်ိန္အခါဆိုတာကလဲ ဘယ္ေတာ႔မွေရာက္မလာဘူး
သို႔မဟုတ္ ေရာက္မလာေစရဘူး

ခုအိမ္သာတြင္းတူး ခုခ်ီးပါလို႔ရပါတယ္
အဲ မတူးပဲပါခ်င္ရင္လဲရတယ္ . . . ဆိုေတာ႔မွ
သြားေလရာခ်ီးနင္းမိရျခင္းက အဲဒီ စာရိတၲေတြက စတယ္
အရာရာ ရယ္ဒီမိတ္ျဖစ္သြားျပီးတဲ႔ေနာက္
လူေတြလဲ ပက္ကင္ေဖာက္ဖို႔ေလာက္ပဲ လံု႕လစိုက္ခ်င္ေတာ႔တယ္

အကုန္ရြဲ႕ေစာင္းေနတဲ႔ ကမၻာႀကီးကို ဆက္သည္းမခံႏိုင္ေတာ႔မဲ႔တူတူ
မိုင္ေပါင္းကုေဋသီခ်င္းကို နားႀကားျပင္းကပ္ေနတဲ႔ ပန္းသီးဟာ
ေလစိမ္းေတြတိုက္ေနတဲ႔ အေနာက္ဖက္ကမ္းပါးေပၚကို
ဇာမခ်ဲ႔ပဲ ခပ္ျမန္ျမန္ေႀကြက်ခံပစ္လိုက္တယ္

ဒီႏွစ္ ေဆာင္းတြင္း လူတိုင္းအတြက္ ပက္ပက္စက္စက္ခ်မ္းေနေရာပဲ
အဲဒါနဲ႔
ဘူတာမရွိတဲ႔ ရထားကိုပါ ငါ ... မီးဆိုက္ပစ္လိုက္တယ္

သြားေတာ႔

2008-10-27T18:38:00.001+08:00

ဆႏၵေတြကို ျဖိဳခ်လိုက္တယ္
ျဖစ္မလာရေကာင္းလားရယ္ေတာ႔မဟုတ္ဘူး
တခါလာလဲ
ေရႊမွဳန္ႀကဲႀကဲေပးေနရတာနဲ႔
အေပၚယံကေနကို မတက္ေတာ႔ဘူး

အခုေတာ႔လဲ အသိုးကို အသိုးအတိုင္း
အဆိုးကိုလဲ အဆိုးအတိုင္း
ခပ္ရိုင္းရိုင္းပဲ ေကာင္းပါတယ္

လာသြားတဲ႔ ဧည္႔သည္

2008-10-13T21:08:00.002+08:00

ငါမသိတဲ႔ နံရံေတြေနာက္ကို
ယုန္သူငယ္လို နားမစြင္႔ထားခ်င္ဘူး
ဒီလို နားေတြ နားသြားတဲ႔ညေပါ႔
ေမွာင္ခ်ထားတဲ႔ ခန္းဆီးႀကားကေန
အရိပ္ဟာ တြားသြား၀င္လာတယ္

လွဳပ္လို႔မရတဲ႔ လက္ေတြနဲ႔ လွမ္းမတားခ်င္ဘူး
ကေယာင္ကတမ္းေသြးပ်က္တမ္းကစားဖို႔ကလဲ
လေရာင္ကို စြပ္စြဲမလား ညအေမွာင္ကိုစြပ္စြဲမလား
ျပံဳးျဖဲထားတဲ႔ ေရြ႕လ်ားမွဳနဲ႔ အရိပ္ဟာ ခ်ိတ္ထားတဲ႔စိတ္ေပၚတက္အိပ္တယ္

အရိပ္ဟာ ထိကပါးရိကပါးရယ္သြမ္းေသြးတယ္
ဘယ္သူမွ လာမခံစား
ငရုတ္ေကာင္းမ်ားသြားတဲ႔ မုန္႔ဟင္းခါးတအိုးအေႀကာင္းျဖစ္မယ္
ဘယ္သူမွ မစြက္ဖက္
ခဲဖ်က္မရွိလို႔ အေမွာင္ေတြကြက္ေနတဲ႔ ခဲျခစ္ပံုႀကမ္းအေႀကာင္းျဖစ္မယ္
ဘယ္သူမွ သတိမရ
အမိအဖစာလံုးေပါင္း ဓါတ္ပံုမွတ္တမ္းေတြအေႀကာင္းျဖစ္မယ္

ခ်စ္ျခင္းတရားနဲ႔အေတြ႕မွာ
ငါဟာ ငါ႔ကိုယ္ငါျပန္စိုက္တဲ႔ မွ်ားတစင္းျဖစ္ခဲ႔ျပီလို႔ ေပါေတာေတာအစခ်ီထားတဲ႔
မေပးလိုက္ရတဲ႔ ရည္းစားစာအေႀကာင္းျဖစ္မယ္

ညစ္ပတ္ေနတဲ႔စိတ္အတြန္႕အေခါက္ႀကား
အရိပ္ဟာ ရြံရွာဟန္ေဆာင္ျပီး သာယာစိတ္နဲ႔ထိပါး ေလွ်ာက္သြားေနတယ္
အေတြးစတိုင္းကို သိုးေမြးလံုးလိုကုတ္ျခစ္ျပီး အစရွာတယ္
အရိပ္ဟာ ငါ႔ကိုႏွိမ္ခ်င္လို႔ စိတ္ေပၚမွာတေကြ႕ ေကြ႔တိုင္းဟားေနတယ္
ဒီအခ်ိန္ဆို လက္သည္းခြံေလာက္ အမာရြတ္ကေလးလဲ ခ်မ္းေနမွာပဲ ဆိုလဲဟားကြက္
ဘယ္ေတာ႔မွမထြက္တဲ႔ ေပါက္ဂဏန္းဟာ ပန္းသီးတလံုးျဖစ္တယ္ဆိုလဲ ဟားကြက္

မေတြးရဲဘူးလို႔ထင္ရတဲ႔ အေတြးမည္းမည္းေတြကိုလဲ ခပ္သည္းသည္းရမယ္ရွာ
ထြက္ေပါက္မရွိတဲ႔အထာနဲ႔ အရိပ္ဟာ
စိတ္မွာ ကပ္ပါးလို တညလံုးကိုတြယ္ေနေရာ
ဒါေပမယ္႔ ေရာင္နီအလာမွာ
အရိပ္ဟာေရေျမြလို ေလွ်ာကနဲထြက္ခြာသြားတယ္
ငါလဲ တိုက္ပြဲရာသီအစဲမွာ တဖက္ရန္သူကိုလြမ္းေနတဲ႔ စိတ္မ်ိဳးေတြနဲ႔
ပ်င္းတြဲ႔တြဲ႕ ထ လာရေတာ႔တာပဲ

ခဲျခစ္ထားတဲ႔ တေယာက္ထဲညေန

2008-10-10T21:33:00.003+08:00

ကမၻာႀကီးရယ္ မင္းရဲ႕အေရာင္ေတြဟာလဲ
အလင္းနဲ႔အေမွာင္ေတြပါပဲ
ယံုတမ္းေတြကို ပံုႀကမ္းေကာက္သူ
ခုေတာ႔ .. ဆံုလမ္းေပ်ာက္ျပီထင္

အေဟာင္းအျမင္းေတြနဲ႔ ကေသာင္းကနင္းျဖစ္ေနသူေတြကို
ေဆာင္းတြင္းက သေရာ္လို႕
ဇယားအသစ္ေတြကေတာ႔ သနားခ်စ္မလားရယ္ေပါ႔ ေမွ်ာ္လို႕

တခ်ိဳ႕ကလဲ
အခ်စ္အတြက္ ျပန္လာခါမွ
အသစ္စက္စက္ ဒဏ္ရာေတြရျပန္တယ္္္

အဲသေလာက္ မ်ားတဲ႔ ေလာကမွာေတာင္
ေျပာျပပါေရာလား
ဘယ္ေလာက္သြားသြား
အလင္းဆိုတဲ႔ေဘာင္ထဲ အေမွာင္ရိပ္ေတြပဲ ခပ္ခပ္ ထည္႔ေနရပါတယ္လို႕

ေျပာထားရက္သားနဲ႔

2008-10-07T20:41:00.002+08:00

အရင္လ က ပရုတ္လံုးေလးေတြေတာင္ အေတာ္ပါးေနျပန္ျပီ
မသိဟန္ျပဳျပီး ဘီဒိုအပိတ္မွာ ကိုယ္႔ပံုရိပ္ကိုယ္ မ်က္ႏွာလႊဲ
က်န္းမာေရးလဲ ဂရုစိုက္လို႕ မေျပာလိုက္ရဘူး
မမိုက္ပါနဲ႔လို႔ေတာ႔ အခါခါသတိေပးခဲ႔သား

ဒီအခ်ိန္ေရာက္ရင္ နားရြက္ေတြေအးစက္လာမွဳအေႀကာင္း
အတိတ္ေဟာင္းထဲ ငါ႔ေခြးေလးလဲ အရမ္းခ်မ္းေနမွာပဲ
ေနာက္တခါေတြ႕ရင္ ေခ်ာကလက္စားမလား ေမးမထားလိုက္ရဘူး
ထြက္မသြားပါနဲ႔လို႔ ငါမင္းကို မေျပာခဲ႔ဘူးလား

တစ တစ ေပ်ာက္ကြယ္မသြားမခ်င္း
မိုးလင္းတိုင္း အဲ႔ဒီအသံနဲ႔ႏိုးထဖို႔
ခပ္ဖြဖြ မ်က္လံုးမွိတ္ အိပ္ေတာ႔မယ္ကြာ
အခ်စ္ဟာ ငါ႔ေကာက္ရိုးမွ်င္ေလးပါလို႔ မေျပာလိုက္ရဘူး
ဒါေပမယ္႔
လိပ္ျပာေတြ သိပ္မြေႀကလြယ္လို႕
လႊင္႔ လႊင္႔ မပစ္ဖို႔ ကို႕ကိုေျပာခဲ႔တယ္မဟုတ္လား
လႊင္႔ မပစ္ဖို႔ ေျပာခဲ႔တယ္မဟုတ္လား

မရွိေတာ႔တဲ႔ သစ္ပင္ႀကီး

2008-10-03T21:39:00.007+08:00

မလင္းအတြက္ စာေရးေပးဖို႔ ေသမယ္႔အေႀကာင္းကိုေတြးေတာ႔ ကိုယ္ေတြ႕ခ်င္ျမင္ခ်င္တဲ႔ သူေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ေသျပီးသားလူေတြ ျဖစ္ေနတာေတြးမိျပီး မ၀မ္းသာစေကာင္း သာမိေသးတယ္။ ကိုယ္ေသရင္ ေတြ႕ရေတာ႔မယ္လို႔ ယူဆတာေတာ႔ မဟုတ္ဘူးေပါ႔ေလ။ အဖိုးကိုေတာ႔ ျပန္ေတြ႕ခ်င္သား။ သူေသေတာ႔ သူ႔ရွဴးဖိနပ္ႀကီးထဲမွာ ရွမ္းစကၠဴနဲ႔ထုပ္ျပီး ဖရံုသီးမ်ိဳးေစ႔ေတြ ထည္႔သိမ္းထားတာေတြ႕တဲ႔အေႀကာင္းေလာက္ေတာ႔ ျပန္ေျပာျပီး ရယ္ခ်င္သား။

အဖိုးက ဗမာစကားနည္းနည္းပဲတတ္တယ္။ နည္းနည္းပဲ တတ္တဲ႔ ဗမာစကားနဲ႔ ကမၻာစစ္အတြင္းတုန္းက ကားမီးေတြအကုန္ပိတ္ျပီး ေတာင္ေပၚလမ္းမွာ ဘီးလွိမ္႕ျပီး ကားေမာင္းခဲ႔ရတာေတြ ကားႀကီးေခ်ာက္ထဲက်ျပီး ေသျပီလို႔ထင္ပံုေတြ၊ သူတို႔ ေဒသကလူေတြ လဖက္ေျခာက္ဘယ္လိုလုပ္တယ္ဆိုတာေတြ စီကာပတ္ကုံး ေျပာျပတတ္တယ္။ အဖြားနဲ႔ဘယ္လိုေတြ႕တာ အဖြားက ဘယ္လိုထက္တာ စသျဖင္႔ေပါ႔ေလ။ ေစာ္ဘြားရဲ႕သားက အဂၤလန္ကမိန္းမယူလာပံု အဲဒီမိန္းမ ျမန္မာစကားမပီတာေတြကိုလဲ မပီတဲ႔ဗမာစကားနဲ႔ ေျပာျပီး သူကဟားခ်င္ေသးတာ။

အဖိုးကို ေမးဖူးတယ္ `အဖိုး… အဖိုး.. အဖြားက ျမန္မာအမ်ိဳးသမီး ၁၀၀ဆိုလား အဲဒီစာအုပ္ထဲပါတယ္ဆို´ လို႔
အဖိုးက `ပါမွာေပါ႔ကြယ္ နင္႔အဖြားကေတာ္တာကိုး။ သူလဲ ငါလို လူအနဲ႔ရဖို႕မေကာင္းဘူး ေအးေလ တို႕ေတြက နဖူးမွာ စာပါတဲ႔အတိုင္းျဖစ္ႀကရတာကိုး´ လို႔ဆိုပါတယ္။
ျပီးေတာ႔ က်မ အရမ္းသေဘာက်တဲ႔ စကားနဲ႔ အျမဲအဆံုးသတ္ပါတယ္။ အဲဒါကေတာ႔ . . .
`ေအးေလ ငါက အသံုးမက်ေပမယ္႔ သူက ခ်စ္ေနေသးတာကိုး´ တဲ႔။

က်မကေတာ႔ မျမင္ဖူးလိုက္တဲ႔ ဓါတ္ပံုထဲက ဆံထံုးႀကီးႀကီးနဲ႔ အဖြားကို နည္းနည္းေလးမွ ခ်စ္ခင္စိတ္မရွိပါဘူး။ ေလးစား အားက်စိတ္လဲ မရွိဘူး။ ဘာ႔ေႀကာင္႔မွန္းမသိပါ။ အဖြားဘက္ေတာ္သားေတြက အဖိုးကို အသံုးမက်ဘူးေျပာတဲ႔အခါ အံ့အားသင္႔စြာ နားႀကားျပင္းကပ္လွပါတယ္။ အဖိုးစိုက္တဲ႔ ေထာပတ္ပင္ႀကီးကို တမ်ိဳးလံုး၀ိုင္းစားေနတယ္မဟုတ္လား။ အဖိုးစိုက္တဲ႔ သစ္ခြေတြကို လွဴေနရတယ္မဟုတ္ဘူးလား။ အဖိုးခ်က္ေကြ်းတဲ႔ ထမင္းဟင္းေတြ စားျပီး ႀကီးျပင္းခဲ႔တယ္မဟုတ္ဘူးလား။ နည္းနည္းေလးႀကီးလာေတာ႔ လူေတြက အသံုးက်တယ္ဆိုတာကို ေငြဘယ္ေလာက္ရွာႏိုင္တယ္ဆိုတာနဲ႔ တိုင္းတာမွန္းသိလာတဲ႔အခါ ရြံရွာစိတ္ပ်က္စြာ အဖိုးလိုပဲ သစ္ပင္ေတြနဲ႔ပဲ စကားေျပာျပီး တေယာက္ထဲ ေနခ်င္ေတာ႔တယ္။ အဖိုးရဲ႕ ေရရြတ္သံကို အခုအခါမွာ နားလည္လာပါတယ္
`စိတ္ေကာင္းကို ေပးတယ္ မရႀကဘူး။ ဒီေတာ႔ သူတို႔ေတြ စိတ္မေကာင္းႀကဘူးေပါ႔´ တဲ႔ေလ။

အဖိုးက နင္ဆရာ၀န္ျဖစ္ျပီးမွ ငါေသမယ္လို႔ ခနခနေျပာတတ္ပါတယ္။ အဲဒီတုန္းကေတာ႔ ဆရာ၀န္ျဖစ္ခ်င္သလိုလို ျဖစ္လိုက္ေသးတယ္။ ေနာက္ေတာ႔ အဖိုးက `နင္ဆရာ၀န္ျဖစ္ရင္ ငါ႔ကို သြားႏွုတ္ေပးစမ္းပါ ´ လို႔ ေျပာျပန္ေရာ။
`ဟာ အဖိုးကလဲ ဆရာ၀န္ကသပ္သပ္၊ သြားဆရာ၀န္က သပ္သပ္´ လို႔ ေျပာေတာ႔ ဘႀကီးနဲ႔ အေဖ႔ကို တခ်က္လွမ္းႀကည္႔ျပီး ေလသံတိုးတိုးနဲ႔ `ဆရာ၀န္ေတြ သိပ္ေပါတယ္ သြားဆရာ၀န္ပဲလုပ္ သြားဆရာ၀န္က ပိုအဆင္႔ျမင္႔တယ္´ လို႔ ေျပာတယ္။ အဲဒီေတာ႔ က်မလဲ သြားဆရာ၀န္ျဖစ္ခ်င္သြားျပန္ေရာ။

အဖိုးက ေလျဖတ္ျပီး ညာဖက္ျခမ္းေသသြားပါတယ္။ ႏွစ္ႏွစ္ႀကာမွာ ဆီးခ်ိဳေႀကာင္႔ ေျခတဖက္ျဖတ္လိုက္ရပါတယ္။ စာေမးပြဲ တရက္ေျဖအျပီး ညႀကီး အဖိုးဆီေရာက္သြားတယ္ အဖိုးက လူမ်ားမႀကားေအာင္ ေလသံတိုးတိုးနဲ႔ က်မလက္ကိုဆြဲျပီး
`ငယ္ေရ အဖိုးမွာ ေျခေထာက္မရွိတာနဲ႔စာရင္ ေသေအာင္လုပ္ေပးႀကတာမွ ေကာင္းဦးမယ္ေနာ္ ´
လို႔ ေျပာပါတယ္။ က်မက `အဖိုးရယ္ အဲဒီေျခေထာက္က လမ္းမွမေလွ်ာက္ႏိုင္ပဲေလ ျဖတ္လိုက္တာ ေကာင္းပါတယ္ေနာ္´ လို႔ ေခ်ာ႔ေတာ႔ သူက
` အသံုးမက်ေပမယ္႔ ငါ႔ေျခေထာက္ျဖစ္ေနေသးတာကိုး´ လို႔ေျဖပါတယ္

ဒူးကေန ေျချဖတ္ထားရာကေန ဒဏ္ရာကပိုဆိုးလာျပီး ေပါင္လယ္ေလာက္က ျဖတ္ရဖို႔ ျဖစ္လာပါတယ္။ အဲဒီမွာ စိတ္ေႀကာင္႔ပဲလားမသိဘူး တရက္၊ ႏွစ္ရက္အတြင္း အေျခအေနဆိုးလာျပီး က်မတို႕ ရွစ္တန္း သမိုင္းေျဖမယ္႔ေန႔မွာ အဖိုးဆံုးသြားပါတယ္။ က်မလဲ သြားဆရာ၀န္မလုပ္ျဖစ္ဘူးေပါ႔။ အဖိုးနဲ႔ ေတြ႕လို႕
`မယ္ငယ္ နင္ဘာလို႔ သြားဆရာ၀န္မလုပ္သလဲ´ လို႔မ်ားေမးရင္
`အဖိုးကိုမွ သြားႏွဳတ္ေပးစရာမလုိေတာ႔ပဲ´ လို႔ ခပ္သြက္သြက္ျပန္ေျဖရမယ္လို႕ ေတြးထားပါတယ္။

အဖိုးဆံုးျပီး တလျပည္႔တဲ႔ေန႔မွာ တစံုတေယာက္က တခုခုုလုပ္လိုက္သလို အိမ္ေရွ႕က သရဖီပင္ႀကီး အျမစ္ကေနျပိဳလဲက်သြားပါတယ္။ အဖိုးမ်ားလာလုပ္သလားလို႔ ေျပာႀကတဲ႔အခါ က်မအရမ္းစိတ္ဆိုးခဲ႔ပါတယ္ အဖိုးက ဘယ္တုန္းကမွ မေကာင္းတဲ႔စိတ္မရွိခဲ႔ဖူးဘူးမလား။ စိတ္ဆိုးရာကေန ဟားတိုက္ရယ္ခ်င္ေလာက္ေအာင္ ဟာသေျမာက္တဲ႔ စကားကိုလဲ ႀကားခဲ႔ရပါတယ္။ အဲဒါကေတာ႔ `မရွိေတာ႔မွပဲ ဒီသရဖီပင္ႀကီး ဘယ္ေလာက္ေမႊးမွန္း သိေတာ႔တယ္´ တဲ႔ေလ။

တကယ္လို႔မ်ား ျပန္ေတြ႔ရတဲ႔အခါက်ရင္ေတာ႔ အဖိုးရဲ႕ ညာဖက္ေျခေထာက္ကို အေကာင္းအတိုင္းေတြ႕ခ်င္ပါတယ္။ အသံုးမက်ေပမယ္႔ ခ်စ္ေနေသးတာကိုးလို႔ ကခ်င္သံ၀ဲ၀ဲနဲ႔ ေျပာတာကိုလဲ ႀကားခ်င္ပါေသးတယ္။ ဒီတခါေတာ႔ သူ႔စကားကို ငွားျပီး ဦးေအာင္ေျပာျပရမယ္

`အဖိုးေရ စိတ္ေကာင္းကိုေပးတယ္ သူတို႔မရႀကဘူး´ လို႔။ အဖိုးကေတာ႔ က်ိဳးတိုက်ဲတဲသြားေလးေတြေပၚေအာင္ ရယ္ေနမွာပဲ။

ခ်စ္သူေပးေသာ အိပ္မက္လေရာင္

2008-10-03T14:52:00.020+08:00

Gustav Klimt (1862- 1918) ရဲ႕ ကားေတြကို ဘာႀကိဳက္တာလဲလို႔ ေမးရင္ အိပ္မက္ဆန္လို႔လို႔ပဲေျဖရေတာ႔မွာပဲဲ။ သူ႔ပန္းခ်ီကား ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ မိန္းကေလးေတြဟာ မ်က္လံုးေတြမွိတ္ထားတာကိုလဲ သေဘာက်တယ္။ ပန္းခ်ီကားေတြ ကဗ်ာေတြထဲမွာမွ မ်က္လံုးေတြကိုမွိတ္ထားခြင္႔မရွိရင္ အိပ္မက္ဆန္ခြင္႔မရွိရင္ ဒီေအးစက္စက္ ကမၻာေလာကႀကီးမွာ ဘယ္ေနရာသြား စိတ္ကူးယဥ္ရပါ႔

အေပၚက The Kiss (၁၉၀၇- ၁၉၀၈) ကိုပဲႀကည္႔။ ပန္းေမြ႕ယာ၊ ေရႊေကာ္ေဇာဆိုတဲ႔ ျမန္မာစကားကို သတိမရေပဘူးလား။ ခ်စ္ျခင္းတရားနဲ႔ အႏုပညာမွာ လက္ေတြ႕က်ေႀကာင္း သက္ေသျပစရာမလိုဘူး။ လိုတယ္လို႔ ယူဆရင္ ခံစားခ်က္ေတြကို စြန္႔လႊတ္လိုက္ေတာ႔။ အာရံုခံစားမွဳေတြကို Oil on canvas နဲ႔ ဖမ္းဆုပ္ေရးဆြဲထားတာေနာ္။ လက္ဖ်ားခါေလာက္တယ္။

ျပီးျပည္႔စံုလွတဲ႔ စိတ္ကူးယဥ္ဆန္လွတဲ႔ The Kiss ကို ဆြဲတဲ႔ Gustav Klimt က ဗီယင္နာ ေခတ္သစ္အႏုပညာအုပ္စုကပါ။ ခုထိလဲ အဲဒီကား မူရင္းက ဗီယင္နာမွာလို႔ ထင္ပါတယ္။ (ထင္တာေနာ္ မေသခ်ာဘူး) စိတ္ကူးယဥ္ျပီး အထပ္ထပ္ႀကည္႔ထားတဲ႔ပံုက အာရံုထဲမွာ သိပ္ကိုလွေနေတာ႔ အျပင္မွာလဲ မျမင္ခ်င္ဘူး။ တကယ္႔လက္ေတြ႕ေလာကႀကီးက ရက္စက္တတ္တယ္မဟုတ္လား။

တကယ္တမ္း အိပ္မက္ပန္းခ်ီဆရာဆိုျပီး နံမည္ေက်ာ္လာတာက Henri Riuseau (1844-1910) ျပင္သစ္ပန္းခ်ီဆရာ ရူးဆိုးရဲ႕ The Dream ဆိုတဲ႔ ကားကေတာ႔ အိပ္မက္ကို လက္ေတြ႕ဘ၀ထဲ ဆြဲသြင္းလိုက္ျပီ။ အိပ္မက္ဟာ ေမွာ္ဆန္လွစြာ ဘ၀ကို ၀ါးျမိဳသြားျပီ။

အဲဒီကား မတိုင္ခင္ ၁၈၉၇က ဆြဲခဲ႔တဲ႔ ရူးဆိုးရဲ႕ The Sleeping Gypsy ကိုပါ တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ဘာလို႔ တခုတ္တရညႊန္းေနရသလဲဆိုေတာ႔ လေရာင္ပါတဲ႔ Oil on Canvas ျဖစ္ေနလို႔ပါ။

ဂ်ပန္ကဗ်ာတပုဒ္ (ေရးသူကိုေမ႔ေန)မွာ ဒီလိုဆိုတယ္

လေရာင္ေအာက္မွာ
လမ္းေလွ်ာက္ေနရင္း
ခ်စ္သူကို အိပ္မက္တယ္ …. တဲ႔

မျဖစ္ႏိုင္တာေတြ ေပါင္းဆံုလာတဲ႔အခါ သိပ္ကိုလွတာပဲ။ အထူးသျဖင္႔ ေရွ႕ဆက္မသြားပဲ အဲဒီ ကာလေလးကို ဖမ္းဆုပ္ထားရင္ေပါ႔။ ဘယ္ျဖစ္ႏိုင္မလဲ . . . ဟုတ္လား။ သက္ေသျပဖို႔ လိုအပ္တယ္လို႔ ခံစားရရင္ေတာ႔ လႊင္႔ပစ္လိုက္ေတာ႔ . . .

Burial At Sea

2008-10-02T22:26:00.009+08:00

ပင္လယ္တြင္ ျမွဳပ္ႏွံျခင္းလို အနက္ေရာင္ေတြ ေရာင္ျပန္တလက္လက္

ႀကည္႔စမ္း ဒါေတာင္ Burial at Sea အစစ္မဟုတ္ဘူး။ ေနာက္ကိုတလွမ္းဆုတ္ႀကည္႔မိသည္။ ဟုတ္တယ္ အနက္ေရာင္ဟာ အေတာ္ေႀကကြဲစရာေကာင္းတာပဲ ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္မရွိတာ လမ္းဆံုးသြားတာ ျမွဳပ္ႏွံခံလိုက္ရတာ . . . အို… ေႀကကြဲစရာ။

ေနာက္တလွမ္း ထပ္ဆုတ္လိုက္ရာ တစံုတေယာက္ကို တိုက္မိသည္။
စိတ္မရွိပါနဲ႔ေနာ္
ရပါတယ္ဆိုတဲ႔ သေဘာႏွင္႔လက္ကာျပျပီး ခပ္သုတ္သုတ္ထြက္သြားသည္။ ျပီးေတာ႔ ခ်ာကနဲ ျပန္လွည္႔လာသည္။ ပါးစပ္ကို အားကနဲေအာ္ဟန္ျပဳသည္။ အသံကားမထြက္

ေျခလွမ္းစိတ္စိတ္ကို ျမန္ျမန္လွမ္းျပီး ခြာသံတခြပ္ခြပ္ႏွင္႔ အနားေရာက္လာသည္။ လက္ကိုဆြဲခါသည္။ သူငယ္ခ်င္း ေနေကာင္းတယ္ေနာ္ ဆိုတဲ႔စကားကို သူတတ္သမွ် ဘာသာေတြႏွင္႔ ေအာ္ေနသည္။ သူ႔အသံကိုႀကားမွ မွတ္မိသြားသည္။ ေနာက္ေတာ႔ ပန္းခ်ီကားကို ဖီလင္အျပည္႔ ဟိတ္ဟန္ထုတ္ျပီး ျငိမ္သက္ခ်င္ဟန္ေဆာင္ျပီး ႀကည္႔ေနရေသာ မ်က္ႏွာကဘယ္လိုမွ တည္လို႔မရေတာ႔ လူမ်ားေမာင္းမထုတ္ခင္ ထြက္လာခဲ႔ႀကသည္။

သူငယ္ခ်င္းက တျခားသူႀကားရင္ အတင္းလို႔မွတ္ခ်က္ခ်ႏိုင္တဲ႔ စကားေတြကို တတြတ္တြတ္ရင္ဖြင္႔ေနသည္။ က်မကေတာ႔ ေခါင္းတညိတ္ညိတ္ ေအးေလ ေခါင္းမညိတ္လို႔ ဘာမ်ားေျပာတတ္တာက်လို႕

နင္စဥ္းစားႀကည္႔ပါဦး သူ႔တုန္းကလဲ ဒီလိုပဲလုပ္လာရတယ္တဲ႔ သူ႔ခလွည္႔တုန္းကလုပ္လာရရင္ကိုယ္ခ်င္းစာပါ႔လား ခုေတာ႔ ငါ႔မွာ ကေလးကတဖက္ သူ႔ပညာရွိနည္းနဲ႔ခိုင္းတာေတြတဖက္ အလုပ္ကသြားရေသးတယ္ သူတို႔ေခတ္နဲ႔တူတာမဟုတ္ဘူး သူတို႔ေခတ္က ေယာက္်ားကအလုပ္လုပ္ မိန္းမကအိမ္ေထာင္မွဳလုပ္ ေယာကၡမအုပ္ထိန္းမွဳေအာက္မွာေန ဒါပဲ။

ေကာ္ဖီသြားေသာက္မယ္လို႔ လက္ဆြဲေခၚလာျပီး စကားေတြေရပက္မ၀င္ေအာင္ေျပာျပီး သူ႔ေရွ႕ကေကာ္ဖီခြက္ကို တငံုသာေသာက္ရေသးေႀကာင္း သတိထားမိသည္။ သူက သ သံကို ဇသံနဲ႔အစားထိုးျပီး ေျပာေနတုန္းပဲ။ The Sea ဆိုရင္ ဇ ဆီး လို႔ အသံထြက္တာမ်ိဳး။ တခ်ိန္တုန္းက excursion တခုမွာ သူ႔ေလသံ၀ဲတာကို လုိက္တုျပီး ဟာသလုပ္ဖူးသည္။ စိတ္မဆိုး။ သူစိတ္ဆိုးေနတာလဲ တခါမွမေတြ႕ဖူးခဲ႔။ အခုေတာ႔ စိတ္ဆိုးတာလား စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ျဖစ္ေနတာလား မသိႏိုင္ေခ်။

နင္ေရာ ပန္းခ်ီဆြဲစရာ ပင္လယ္ႀကီးရွာေတြ႕ျပီလား ဆိုျပီး လြန္ခဲ႔တဲ႔ ၃ႏွစ္က ဟာသကို အစေဖာ္သည္။ နင္ေရာ လို႔ ေမးခြန္းကိုျပန္လွည္႔ေပးလိုက္သည္။ ငါလား အကုန္လံုးပင္လယ္မွာ ျမွဳပ္လိုက္ျပီ တဲ႔ေလ။ အိုး . . . ဇ ဆီး ထဲေရာက္ကုန္ျပီေပါ႔ ဟု ေနာက္လိုက္သည္။ ဘာမွန္းမသိ William Turner ကိုသတိရသည္။ ပင္လယ္မွာျမွဳပ္ႏွံလိုက္ျပီ ဆိုပါလား။

နင္ဒါေတာင္ ပန္းခ်ီကားလာႀကည္႔ႏိုင္ေသးတယ္ေနာ္။
အမွန္ေျပာရရင္ေတာ႔ ေဘးက ကိတ္မုန္႔ဆိုင္မွာ ကေလးနဲ႔ ကေလးအေဖအတြက္ ကိတ္မုန္႔လာ၀ယ္တာ။

သူနဲ႔ လမ္းခြဲလာျပီးမွ စိတ္ထဲမွာ အနက္ေရာင္ေတြစြန္းေနသလို အသက္ရွဴႀကပ္လွသည္။

ကိုယ္႔အလွည္႔တုန္းက ခံစားထားရလို႔ ေနာက္လူေတြကိုလဲ စိတ္ခ်မ္းသာခြင္႔ မေပးႏိုင္ဘူးဆိုတာကေတာ႔ ေတာ္ေတာ္က်ဥ္းေျမာင္းတဲ႔သေဘာထားပါပဲ။ အဲဒီသေဘာထားႀကီး ေခတ္စားေနသေရြ႕ ဘယ္သူေတြဘယ္ေလာက္ ထပ္ နာက်င္ရဦးမလဲမသိဘူးကြယ္… Peace ဆိုပါလား William Turner ရယ္။ အိမ္အျပန္လမ္းကေတာ႔ ပင္လယ္ထဲ တေရြ႕ေရြ႕ဆင္းသြားသလို ေမွာင္လို႔ နက္လို႔ ေအးစက္လို႔ . . . .

မွတ္ခ်က္။ ။ အေပၚဆံုးက ပံုက William Turner ရဲ႕ Peace: Burial at Sea
(1842; Oil on canvas) ပါပဲ။

ညေနေတြ ဘာလို႔အရမ္းေအးစက္ရ

2008-09-29T21:38:00.003+08:00

ေနမ၀င္ေသးဘူး စိတ္က ပံုပ်က္ပန္းပ်က္ျပိဳဆင္းေနျပီ
ေအးစက္မွဳက အသက္ကိုက်ီစယ္ေနေလရဲ႕
အေမေဆာင္းေပးဖူးတဲ႔ ယုန္ရုပ္ဦးထုပ္ကေလး
ဒီနားရြက္ေတြကိုေႏြးေအာင္ အုပ္ထားေပးရင္ေကာင္းမွာပဲ

အရာရာဟာ တလွိဳက္လွိဳက္
အေတြးေတြအေႀကာင္းေတြးရမွာေႀကာက္တယ္
ငါေႀကာက္တဲ႔အေႀကာင္းလဲ ေတြးရမွာေႀကာက္တယ္
ေ၀းရမွာ ေႀကာက္တယ္ ... ေႀကာက္တယ္

ဖက္တြယ္ထားခ်င္ရက္နဲ႔ ႀကိဳးမခ်ည္မိတဲ႔ေလွလို
ကမ္းကို မွဳန္၀ါးထားရစ္ခဲ႔ရ
ေႏြးမလားလို႔ ဟိုးေထာင္႔ထဲမွာ အေသးႏိုင္ဆံုးေကြးျပီး
မ်က္ႏွာကို၀ွက္ထားခ်င္ရဲ႕
မာေက်ာမွဳေအာက္ခံ ေလးလံတဲ႔ဖိစီးျခင္းေတြနဲ႔
စိတ္ဟာ ဖက္တီးမရဲ႕ ပင္ဆယ္ဟီးလ္လို မႏိုင္မနင္းေခြလဲက်တယ္
မဆံုႏိုင္ျခင္းေတြဟာ ေဖြးကနဲ ကြဲထြက္လာခဲ႔

အေသအလဲ

2008-09-28T23:01:00.000+08:00

ေလညင္းေခါင္းတခ်က္ခါတာနဲ႔ သစ္ရြက္ဟာ ေႀကြဖို႔အသင္႔
အဲသလို ျဖစ္တတ္ျခင္းေတြက ျခိမ္းေျခာက္သမွ်
ထိန္းထိန္းသိမ္းသိမ္းေျပာရ လုပ္ရ ေတြးရ
အဲဒါ႔ေႀကာင္႔ပဲ ကမၻာႀကီးလဲ ပူပူလာေလေရာ႔သလား

ကဲကြယ္ မျငင္းဆန္ျခင္းနဲ႔ လက္မခံျခင္းႀကားမွာ
အရာရာ တဲတဲကေလးဟန္ခ်က္ညီသင္႔လွ်က္နဲ႔
ခက္တာက ခဏ ခဏ လြဲေခ်ာ္ေနႀကမွေတာ႔
ေပျပီးပြျပီး လူ႔ဘ၀ႀကီးကို သံတမန္ဆံဆံ
ေရလိုက္ငါးလိုက္ ဟန္မေဆာင္ခ်င္ဘူး

ေန႔ညေတြထဲ မေတာ္တဆေတြကို တဖြဲဖြဲခါခ်လိုက္ျပီ
ကဲ ေႀကြခ်င္သပဆိုေႀကြႀက
ငါကိုယ္တိုင္က ရိုင္းလွခ်ည္႔ဆိုတဲ႔ အဲ႔ဒီပင္လယ္ရင္ခြင္ထဲ
ကမ္းစပ္ကိုေက်ာခိုင္း ေႀကြခဲ႔တဲ႔ မုန္တိုင္းပါကြယ္

မိသားစု၀င္ အသစ္

2008-09-23T16:46:00.002+08:00

ကိုယ္မျမင္ဖူးေပမယ္႔ နံမည္ႀကားတာနဲ႔ခ်စ္သြားရတဲ႔ ေခြးကေလးတေကာင္ အိမ္ကိုေရာက္ေနပါတယ္။ အမက ေခြးေလးက စက္တင္ဘာမွာေမြးလို႔ ေလာေလာဆယ္မိုးျပာလို႔ေပးထားတယ္တဲ႔ ... အဲဒီမွာ စက္တင္ဘာဆို ေကာင္းကင္က စ ျပီးျပာေနျပီေလ။ (ႏို၀င္ဘာေလာက္ဆို မိုးေကာင္းကင္က အရမ္းကိုျပာျပီး သန္႔ေနေတာ႔တာ။)

နင္ေဒၚလီလို႔ေခၚခ်င္ရင္ နံမည္ေျပာင္းလိုက္မယ္ေလတဲ႔။ အဲလိုေတာ႔မလုပ္ရက္ပါဘူး။ ကိုယ္႔ အတိတ္က အမွတ္တရေတြအတြက္ စိတ္ေျဖဖို႔သက္သက္ တျခားတေယာက္ကို ႀကိဳက္ရာနံမည္တတြင္တြင္ မေခၚခ်င္ပါဘူး။ ဘယ္ေလာက္အတၲႀကီးရာေရာက္သလဲလို႔။

သတၲ၀ါတေကာင္ေကာင္ကို သံေယာဇဥ္ထားေတာ႔မယ္ဆိုရင္ ရိုးသားႏိုင္သေလာက္ ရိုးသားတာေကာင္းတယ္။ ေခြးလဲ အသက္ရွိတာပဲ။ ခံစားတတ္တာပဲ။ (လူဆို ပိုဆိုးေသးတယ္။ မေျပာခ်င္ရင္သာေနမယ္ ခံစား သိနဲ႔သိေနမွာေပါ႔)

ဘာမွမသိပဲေရာက္လာတဲ႔ ေခြးကေလးကို ေဒၚလီနဲ႔တူရမယ္ ေဒၚလီထက္ ေကာင္းရမယ္လို႔ မေတာင္းဆိုရက္ပါဘူး။ တကယ္စိတ္ထဲကမပါပဲ သိပ္ခ်စ္တာပဲ မိုးျပာေလး သည္းတုံုးေလးလုိ႔ မေျပာဘူး။ သူမလုပ္တဲ႔ အျပစ္ေတြကို အေႀကာင္းျပျပီး ကိုယ္႔အတၲကိုအေရာင္မတင္ဘူး။ နင္႔ထက္သာတဲ႔ေခြး ေမြးႏိုင္တယ္လို႔ ဆိုျပီး ဘာမွေရြးခ်ယ္ခြင္႔မရွိတဲ႔ေခြးကို မႏွိမ္ဘူး။

မိုးျပာေလးကို စိတ္ရင္းအမွန္နဲ႔ ခ်စ္ခင္ခ်င္ပါတယ္။ စိတ္ေရာ ကိုယ္ပါ လံုျခံဳေႏြးေထြးေအာင္ ေစာင္႔ေရွာက္ခ်င္ပါတယ္။ သနားလို႔ေခၚေမြးထားတာဆိုျပီး ခပ္ေႀကာေႀကာေျပာတတ္တဲ႔ ႀကီးမိုက္ႀကီးမျဖစ္ခ်င္ပါဘူး မိုးျပာေလးရယ္။ ။

လူေကာင္းမဟုတ္ေႀကာင္း ေထာက္ခံစာ

2008-09-21T15:15:00.002+08:00

နားမလည္ခ်င္ဟန္ေဆာင္ထားရတဲ႔
ျဖစ္ခ်င္တိုင္းမျဖစ္ရေႀကာင္း သင္ခန္းစာ
အဲဒီေန႔က ငါေက်ာင္းမလာဘူး

အက်င္႔သီလကိစၥမ်ား အခန္းတစ္
လက္တံေတြးဆြတ္ျပီး လွန္ပစ္လိုက္တယ္
ငါေတာ္ဖို႔မလို ျပိဳင္ဖက္ေတြညံ့ဖို႔သာလိုတယ္

မင္းသားႀကီးမျဖစ္ရလို႔
ပတ္မႀကီးေရာ၊ ပြဲလန္႔တုန္းခင္းတဲ႔ဖ်ာမ်ားပါ
တခါတည္း မီးပံုရွိဳ႕လိုက္တယ္
ပြဲျပီးမီးေသဖို႔က အရွိဳ႕ခံရသူကိစၥ

တစံုတေယာက္ေတြ႕ရွိသမွ်
အတိအက်ျပန္ေရးျပတာနဲ႔
ဒီနံရံေပၚက ဆုတံဆိပ္မ်ား ငါခ်ိတ္ထားခဲ႔ရတာ

သိတိုင္းေဖာ္စားတဲ႔ ငေပါမ်ားစာရင္း၀င္ေတြ
မႀကိဳက္လွ်င္ေက်ာ္သြားမည္ျဖစ္ေႀကာင္း ငါခြင္႔မေတာင္းတတ္သူပါ
အဲဒီကမ္းပါးမွာ ငါထိုင္နားသူမဟုတ္လို႕
သပြတ္အူမ်ား ေမွ်ာခ်င္သလိုေမွ်ာႀက

ခက္တယ္ ခက္တယ္

2008-09-16T22:18:00.000+08:00

ဆက္သြယ္ရာ တခုတည္းေသာ ဘာသာစကားမွာ
ထြက္ခြာခ်ိန္ႏွဳတ္ဆက္ဖို႔ ေ၀ါဟာရမရွိတဲ႔အခါ
ဘယ္လို . . . သံုးႏွဳန္းႀကသလဲ

လိပ္ျပာတေကာင္ရဲ႕အနမ္းလို ႏူးညံ့ေနဖို႔
ဘယ္ေလာက္အားထုတ္ရသလဲ
သစ္ရြက္ေလးေႀကြသေလာက္ သမားရိုးက်ဆန္ဖို႔
ဘယ္ေလာက္ခ်ိန္ဆ ရသလဲ

လူပီပီ မနာက်င္ခ်င္ႀကဘူးေပါ႔
မျဖစ္မေန နာက်င္ရမယ္ဆိုရင္လဲ
ဘာမွမျဖစ္သလို ျပံဳးျပီးေနခြင္႔ေတာ႔ ရွိဖို႔ေကာင္းတယ္

မိတ္ေဆြတေယာက္ကေတာ႔ ေျပာပါတယ္
ေျပာရခက္တယ္ေလ ကိုယ္႔အေႀကာင္းကိုယ္သာ အသိဆံုးမလား . . . တဲ႔
အဲဒါေႀကာင္႔ပဲ ခက္ ခက္ ေနရေတာ႔တာကလား . . .

ျဖားေယာင္းခံျခင္း

2008-09-12T22:32:00.000+08:00

ေႏြဦးေလ ေမႊမယ္ေျပာခါမွ
တမာပြင္႔က ျပံဳးတယ္
မမုန္းရက္ပါဘူး ခူးခ်င္ခူး ေျခြခ်င္ေျခြ
ေစလိုရာေစ . . .

ကေန႔ျမင္ကြင္း

2008-09-11T01:46:00.001+08:00

ငါဘာမွ မတတ္ႏိုင္ဘူး
ေျပာရတာ အရသာရွိလိုက္တာ
ထပ္ေျပာတယ္... ငါ ဘာတတ္ႏိုင္မလဲေလ. . .
ေရနစ္ေနတဲ႔ လိပ္ျပာကိုႀကည္႔ရင္း ေကာ္ဖီခြက္ကို မ လိုက္တယ္
ဆိုင္ထဲက အသံေတြတိတ္သြားျပီ ပါရီက်ဆံုးခန္းလဲ တိတ္သြားျပီ
ဂ်က္လန္ဒန္ရဲ႕ အသားတတံုးလဲတိတ္သြားျပီ
ေကာ္ဖီကေတာ႔ ေမႊးေနတုန္းပဲ
တေယာက္ထဲလားလို႔ ေမးသံထြက္မလာဘူး
ဘာသံမွ ထြက္မလာဘူး
ေရနစ္ေနတဲ႔ လိပ္ျပာကို မ်က္လံုးေတြနဲ႔ ၀ါးကူထိုးလို႔
ေကာက္ရိုးလိုေပ်ာ႔ေနတဲ႔အသံထြက္လာတယ္ သနားပါတယ္ေနာ္
အင္း သနားပါတယ္ေပါ႔
သနားပါတယ္ကို ပဲ႔တင္လိုက္ရိုက္သံေတြ ထြက္လာတယ္
ေနာက္ထပ္ တမွ်င္ ႏွစ္မွ်င္
လိပ္ျပာေသေပ်ာ္သြားျပီ
ကိုယ္႔ကိုယ္ကို သနားေနတဲ႔လိပ္ျပာ ပီတိျဖစ္သြားျပီ
တခဏပါပဲ
စိတ္က်ေနတဲ႔လိပ္ျပာ ေရျပန္နစ္သြားတယ္
လိပ္ျပာက ဇာတ္လိုက္မဟုတ္ဘူး
ဘယ္သူေရးတာလဲ ငါတို႔ဇာတ္လမ္းဘယ္သူေရးတာလဲ
တီးတိုးသံေတြညံသြားတယ္
ေကာက္ရိုးေတြလဲ ေတာမီးဟပ္သလို ျဖတ္ကနဲျဖတ္ကနဲ ျပာက်ကုန္ျပီ
ငါတို႔ ဇာတ္လိုက္ဟုတ္မဟုတ္ ေရနစ္မွ သိရမယ္ေပါ႔
မနက္ျဖန္လဲ သူသူငါငါေရနစ္ဦးမယ္႔အေႀကာင္း အတင္းစကားကိုတီးတိုးတုတ္ေနႀကတယ္
ေကာ္ဖီလက္က်န္ေတြ မ်က္ႏွာငယ္ငယ္နဲ႔ေအးစက္သြားျပီ
အားလံုး ထြက္လာႀကတယ္
ဖန္တီးထားတဲ႔ ဇယားေတြကိုျဖည္႔ဖို႔သက္သက္
အခ်ိန္ေတြတစက္စက္က်သြားတာကို မွတ္တမ္းျပဳဖို႔သက္သက္
လမ္းမီးတိုင္ေအာက္မွာ ေရစိုေနတဲ႔ေတာင္ပံေတြကို တရြတ္ဆြဲလို႔ ......

ဆံုမွတ္

2008-09-09T20:47:00.002+08:00

ေပါင္းဆံုစီးဆင္းဖို႔လား
ျဖတ္သန္းေက်ာခိုင္းသြားဖို႔လား
ေရွ႕ကို ဘာဆိုဘာမွ မျမင္ရေပမယ္႔
တဘ၀လို႔ ထင္လိုက္တဲ႔ တခဏမွာေတြ႕တယ္။

အိပ္မက္ေတြ စားသံုးႀကီးထြားေနတဲ႔ သစ္ပင္ေလးရယ္
ငါ႔အဓိပၸါယ္ေတြကေတာ႔ လူမသိသူမသိ ျပိဳျပိဳက်သြား
၀ိုးတ၀ါးေနညိဳမွာ
မင္းကို အပူရွိန္ဟပ္မွာစိုးေတာ႔ ငါ႔သက္ျပင္းကိုထိန္ခ်န္လို႔ေပါ႔
အခ်ိန္မတန္ခင္ ေသာကေတြနဲ႔ မင္းႏိုးထမွာ စိုးခဲ႔တယ္။

အတက္နဲ႔ အက်လား၊ အသြားနဲ႔အျပန္လား
ထာ၀ရအတြက္ဆိုတဲ႔ မနက္ျဖန္ကလဲ ဘယ္ေတာ႔မွေရာက္မလာဘူး။

အိပ္စက္ျခင္းေတြကို ေခ်မြထားတယ္ရယ္လို႔
မေရရာမွဳေတြကို စြဲခ်က္တင္
တဒဂၤျဖစ္ျဖစ္ အိပ္မက္ခ်င္တယ္ . . .
မင္းရယ္ ငါရယ္ . . .ေတာင္တန္းေတြရယ္

ဒီလိုနဲ႔ ေသြးပ်က္လာတဲ႔ စကၠန္႔ေလးမ်ား
သစ္ရြက္ဖ်ားကႏွင္းစက္ေလးထဲ ခိုေနႀကတယ္ ။ ။

ေဟ႔ ... ဘာသံေတြလဲ

2008-09-09T16:00:00.001+08:00

ေနရာမရွိပဲ ဆြဲေခၚခဲ႔ႀကတယ္
ရည္ရြယ္ခ်က္မဲ႔၊ အစီအစဥ္မဲ႔၊ အမွတ္တမဲ႔
နားေထာင္သူလဲ မဲ႔တယ္
ဒါမတရားဘူး
ဘယ္ေလာက္ မတရားသလဲ... မတရားဘူးေျပာတာေတာင္ နားမေထာင္ႀကဘူး။

အားလံုးက လိုခ်င္တာကို လုယက္ေျပာတယ္ ဘယ္သူမွနားမေထာင္ဘူး
ေျပာသမွ်ေတြဟာ စကားသက္သက္ အသံသက္သက္ ျဖစ္တယ္
ေမာင္းႏွင္ထုတ္လိုက္သမွ် ေ၀႔၀ဲျပီးျပန္၀င္လာတယ္ ျပန္ေမာင္းထုတ္လိုက္ႀကတယ္

ျဖစ္ခ်င္တာေတြကိုေျပာတယ္ ျဖစ္မလာတာေတြကိုေျပာတယ္
မျဖစ္ခ်င္တာေတြကိုလဲေျပာတယ္
ေရးႀကီးခြင္က်ယ္ေျပာတယ္၊ ခ်ဲ႔ကားေျပာတယ္၊ တန္ဆာဆင္ေျပာတယ္
ဒဲ႔ဒိုးေျပာတယ္၊ ဟန္ေဆာင္ေျပာတယ္၊ ခ်ိဳေအာင္ေျပာတယ္
ေမာေအာင္ေျပာတယ္၊ ဒုန္းစိုင္းေျပာတယ္၊ ခပ္ရိုင္းရိုင္းေျပာတယ္

အသက္ရွင္မွဳကို အသိအမွတ္ျပဳဖို႔ ေျပာႀကတယ္
တည္ရွိမွဳကို အရိပ္အေယာင္ျပဖို႔ ေျပာႀကတယ္
ရွိတယ္ထင္မွဳကို အေမာက္ေထာင္ျပဖို႔ ေျပာႀကတယ္
ပထမတခြန္းကို ႀကားဖို႔အားအထုတ္မွာ ဒုတိယတခြန္းကိုေျပာတယ္
သိႀကားမွဳကို ျဖိဳဖ်က္ခ်ဖို႔ တတိယတခြန္းေျပာတယ္
တတိယတခြန္းကို အတည္ျပဳဖို႔ စတုတၳတခြန္းေျပာတယ္

ဒါ
မတရားဘူး
ဘယ္ေလာက္ မတရားသလဲ... မတရားဘူးေျပာတာေတာင္ နားမေထာင္ႀကဘူး။

ေနာက္ဆံုးေတြ႕လိုက္တဲ႔ ပင္လယ္

2008-09-07T14:27:00.003+08:00

ပင္လယ္ညေနခင္းဟာ ညီွေစာ္နံတယ္
ေက်းဇူးျပဳျပီး ကမာအေႀကာင္း စကားမစႀကပါနဲ႔လား
လွိဳင္းပုတ္သံဟာ ငါအလိုမတူတဲ႔ စိတ္ကူးေတြကိုသယ္လာတယ္
ပံုႀကီးခ်ဲ႔ခံစားမိတာလဲ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္
အမွန္တကယ္ ေႀကကြဲစရာလဲ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္
ဘယ္သူမွမသိဘူး. . . ပင္လယ္ဟာ မာယာမ်ားလြန္းတယ္

ပင္လယ္ဟာ ေလာဘေတြနဲ႔ ညည္းညဴေနတယ္
ငါမပါတဲ႔အတိတ္ေတြ သဲတရွပ္ရွပ္နဲ႔ ငါ႔ကိုယားယံေစျပီး
အထင္မွားမွဳ တံလွ်ပ္ေတြက အာရံုကို စပ္ဖ်င္းဖ်င္းညွဥ္းပန္းတယ္
အမွတ္တမဲ႔လိုလိုနဲ႔ ခ်ိန္သားကိုက္ေရာက္လာတဲ႔ အရာရာတိုင္းကို
အရွိန္နဲ႔ေျပးေျပးလာျပီး တေလ်ာ႔ေလ်ာ႔ ေနာက္ဆုတ္သြားတဲ႔ကမ္းနားလွိဳင္းျဖဴလို
သက္ျပင္းတလူလူနဲ႔ ထိုင္ႀကည္႔ေနရ

ပင္လယ္ဟာ ဘြာခတ္တတ္တယ္
စိတ္ေကာက္ဟန္ေဆာင္ျပီး တစ္က ျပန္ျပန္စေတာ႔
တစစီျပိဳက်သြားဖို႔ သဲအိမ္ေတြကို ခဏခဏ ထထ ေဆာက္ႀကရ
အခ်ိန္ဆိုတာ မေသမရွင္ႏွိပ္စက္တတ္တဲ႔ ယႏၲရားတမ်ိဳးလို႔
သဲျပင္ေပၚ ကဗၺည္းထိုးႀကရ
မ်က္ရည္ေတြ ငန္က်ိေနတဲ႔ညေနကို ဖ်က္သိမ္းေပးဖို႔ ငတ္မြတ္ေမွ်ာ္လင္႔ရ

ပင္လယ္ဟာ ဆြဲငင္လြန္းတယ္
ႀကိဳဆိုသလိုလိုနဲ႔ ၀ါးမ်ိဳဖို႔ သြားျဖဲေစာင္႔ခဲ႔
ျဖစ္လာသမွ်ေတြ ျဖစ္မလာသမွ်ေတြကို ပံုခ်ခံခဲ႔
အရာရာအားလံုးကို အဆံုးသတ္ေပးမယ္လို႔ ျမွဴဆြယ္ခဲ႔
တလွမ္းခ်င္း၀င္သြားတဲ႔ေျခလွမ္းေတြကို မသိဟန္ေဆာင္ျပီး ျပန္လမ္းေဖ်ာက္ခဲ႔. . .

ပင္လယ္
. . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . .
ပင္လယ္ဟာ မည္းေမွာင္ေအးစက္လြန္းတယ္။ . . . . ။

စကားခ်ပ္။ ။ ေနာက္ဆံုးေတြ႕လိုက္တဲ႔ဆိုတဲ႔ နာမ၀ိေသသနသည္
ပင္လယ္ထဲအျပီးမဆင္းသြားခင္ ေတြ႕လိုက္ရတဲ႔ ဟု ဆိုလိုသည္။

ပင္လယ္ေတြအမ်ားႀကီးေတြ႕ဖူးတဲ႔အထဲက ေနာက္ဆံုးပင္လယ္ဟု မဆိုလိုပါ။ . . . ။

နားစမ္း

2008-09-03T22:25:00.003+08:00

ခ်စ္ဖူး ျဖစ္ဖူး၊ လြမ္းဖူး ကြ်မ္းဖူးတဲ႔သူႀကီးကိုမွ
ရင္ခုန္သံအႏုအသစ္ ျဖစ္တည္ေစလိုတဲ႔ ျမီးေကာင္ေပါက္လို
ရြဲေန ျပဲေန၊ ေလာင္ေန ေဟာင္ေနတဲ႔ ကမၻာႀကီးအတြက္
စိမ္းစိုေအးျမ တသသျပဳခ်င္တဲ႔ ဆႏၵေတြက
အားရပါးရကို ရူးေတာ႔တယ္ ဟိုး... ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္စ ႏွစ္ေတြက ေျပာပါတယ္။

ဒီလမ္းကိုေလွ်ာက္ ဒီတရားကိုေပါက္ခဲ႔ျပီးသား ေရွးဆရာ႔ဆရာမ်ားကေတာ႔
ျပန္မရမယ္႔ စာရင္း ရွင္းမေနေတာ႔ဘူး အံခြေနျပီတဲ႔
ဟုတ္ေတာ႔လဲဟုတ္သား ေလာကဓံနဲ႔ လူသား ႏွစ္ပါးအသြားမွာ
သူက အထက္ေရာက္လိုက္ ကိုယ္က ေအာက္ေရာက္လိုက္
ကိုယ္ကေအာက္ေရာက္လိုက္ သူက အထက္ေရာက္လိုက္
အသက္မေပ်ာက္သေရြ႕ ဆက္ေလွ်ာက္ႀကရတာကို ဘ၀လို႔ ဆိုမလား။

ဘာထူးမွာလဲလို႔ ေမးတတ္တဲ႔သူမ်ား မ်ားမ်ားလာလို႔
အခ်စ္၊ ႏိုင္ငံေရး၊ အနာဂါတ္ အားလံုး ေရာတုတ္လံုးခ် ဘ၀နဲ႔ခ်ီျပီးေျပာျပလိုက္မယ္
ဘာမွ ေတာ႔ မထူးဘူးေပါ႔ ဒါေပမယ္႔ နားခါးလြန္းလို႔ ခဏရပ္စမ္းပါ
ေမးေနလို႔ ဘာထူးမွာလဲ
ဘာထူးမွာလဲကြာ. . . ။

ဥယ်ာဥ္မွဴးရဲ႕ ရတနာ

2008-09-01T22:55:00.004+08:00

က်မက ပန္းေရာင္ပန္းပြင္႔မဲ႔ အပင္၊ အျဖဴေရာင္ပန္းပြင္႔မဲ႔ အပင္္လို႔ လူေတြလက္ညိဳးထိုးျငင္းႀကရင္ ရယ္ခ်င္လွသည္။ က်မသည္ အ၀ါေရာင္ပန္းပြင္႔မယ္႔ သစ္ပင္လဲျဖစ္ႏိုင္သည္္ ဒါမွမဟုတ္ ဘာပန္းမွမပြင္႔မယ္႔ သစ္ပင္လဲ ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။ သူကေတာ႔ ဘာပန္းေလးပြင္႔ရမယ္ေနာ္လို႔ မေျပာပဲနဲ႔ ေရေလးေလာင္းလုိက္၊ ေပါင္းေလးသင္လိုက္၊ တခါတရံေတာ႔လဲ က်မေျခြခ်လိုက္တဲ႔ သစ္ရြက္ေတြကုိ တယုတယေကာက္လို႔ တခါတရံေတာ႔လဲ ေႀကြေႀကြႏိုင္လြန္းရယ္လို႔ ျမည္တြန္ေတာက္တီးတတ္သည္။

အရိပ္တႀကည္႔ႀကည္႔ရွိတဲ႔ႀကားက ဟိုက ဒီက ပန္းပင္ေလးေတြ ေပါင္းပင္ေလးေတြ သူ႔ဥယ်ာဥ္ေလးထဲမွာ မ်ားမ်ားလာပါသည္။ ခပ္ရင္႔ရင္႕ႀကမ္းရွရွေပါင္းပင္ေတြကိုေတာ႔ သူက ႏွဳတ္တန္ႏွဳတ္၊ နင္းတန္နင္းပစ္လိုက္ေသာ္လည္း အရိုင္းပန္းေလးေတြ၊ ႏုဖပ္ေသာပြင္႔လႊာေလးေတြကိုေတာ႔ ဂရုမျပဳမိသလို သာယာသလိုႏွင္႔ ေခါင္းစဥ္မရွိေသာ ကြက္လပ္တခုမွာ ၀ိုးတ၀ါးလႊတ္ထားတတ္ပါသည္။ တကယ္ေတာ႔ သူလဲ ေလာကီသားမဟုတ္လား။

တခါတေလ သူကလွမ္းျပီး ေပါင္းသင္ေပးေနတာမ်ား အမွတ္တမဲ႔ေတြ႕မိတဲ႔အခါ သူ႔ဂရုစိုက္မွဳကို ခြဲေ၀ေပးလိုက္ရတယ္လို႔ မနာလိုျဖစ္မိသည္။ အဲဒီ ေလတိုက္တိုက္ မတိုက္တိုက္ ဆတ္စလူးထေနတဲ႔ ပန္းပင္ေပါက္စေလးေတြေရာ၊ အိေျႏၵတခြဲသားနဲ႔ တပြင္႔ခ်င္းေလးတြဲ႔တြဲ႔ပြင္႔ျပေနတဲ႔ ပန္းျခံဳေလးေတြကုိပါ မ်က္ေစာင္းနဲ႔လွမ္းႀကည္႔မိပါသည္။ သူတို႔ေတြကေတာ႔ ခင္မင္ဟန္ျပဳတဲ႔အပင္နဲ႔ မျမင္ဟန္ျပဳတဲ႔အပင္နဲ႔ အမ်ိဳးမ်ိဳးတုန္႔ျပန္ႀကပါသည္။ တခါမွေတာ႔ သူ႔ကို အဲဒီအပင္ေတြကို ႏွဳတ္ပစ္လိုက္ပါလားလို႔ ေျပာမထြက္ခဲ႔။ ဥယ်ာဥ္ကေလးပ်ိဳးထားတဲ႔ လူတေယာက္မွာ အဲသေလာက္ေတာ႔ စိတ္ခ်မ္းသာခြင္႔ရွိပါသည္။

တခါတေလ မိုးေလျပင္းထန္လြန္းလို႔ သူ႔ေျမမွာ အံခဲျပီး ပြင္႔ေနရတဲ႔ပန္းေလးေတြ ေခါင္းငိုက္စိုက္က်ေနတဲ႔အခါ ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္နဲ႔ သနားရျပန္သည္။ ကိုယ္တိုင္ေမြးျမဴထားတဲ႔ ခံစားခ်က္ေတြက ကိုယ္႔အေရျပားကိုေဖာက္ထြက္လာတဲ႔ ဆူးေတြကိုယ္႔လည္မ်ိဳျပန္ေထာက္ထားမိသလို ပူေလာင္လွသည္။

တခါတေလေတာ႔ သူ႔ဂရုစိုက္မွဳကို ခြဲမေပးခ်င္ပါ။ က်မကို ဂရုစိုက္မယ္ဆိုျပီး သူစိုက္ပ်ိဳးခဲ႔တာပဲ မဟုတ္လား။ ဟိုအႏုတ္စုတ္ကုတ္စုတ္ အပင္ေတြကေတာ႔ သူ႔ေျမမွာေပါက္ခ်င္လွခ်ည္႔ဆိုျပီး ေရာက္ေရာက္လာတဲ႔ အပင္ေတြျဖစ္သည္။ အဲသလိုေတြးမိေတာ႔ ေရေလာင္းေပါင္းသင္ေပးတာေတာင္ အပြင္႔ပြင္႔ရေကာင္းမွန္းမသိတဲ႔ ငါလို နလပိန္းတံုးအပင္နဲ႔စာရင္ ဘာကေလးျဖစ္ျဖစ္ရေအာင္ပြင္႔ျပႏိုင္တဲ႔ အပင္ေတြက သာမေနဘူးလားလို႔ ျပန္ျပန္ေျဖရပါသည္။

တရက္မွာေတာ႔ ဥယ်ာဥ္တခုလံုး အိေျႏၵပ်က္မယ္႔ ညေနကို သူယူေဆာင္လာခဲ႔သည္။ ဘယ္ေလာက္ႀကာမယ္မွန္းမသိတဲ႔ ခရီးေ၀းတခု သြားရေတာ႔မယ္ဆိုတဲ႔ သူ႔အသံကိုအႀကားမွာ ေဖ်ာ႔ေတာ႔ေနျပီျဖစ္တဲ႔ ေနေရာင္ေအာက္မွာ သစ္ရြက္ကေလးေတြ ညိဳးငယ္သြားသည္။ ပန္းပြင္႔ေလးေတြ ႏြမ္းလ်သြားသည္။ နည္းမ်ိဳးစံုနဲ႔ ရွင္းထုတ္ေနတဲ႔ႀကားက ေဘးကပ္က်န္ေနတဲ႔ ေပါင္းပင္ရိုင္းေတြေတာင္ အံံ့အားသင္႔စြာ တုန္ရီေနသည္။

မနက္က်ေတာ႔ ဆိုေနက်သီခ်င္းေလးကို ညည္းရင္း သူထြက္ခြာသြားပါသည္။ အဲဒီေနာက္ပိုင္းမွာေတာ႔ အျဖစ္အပ်က္ေတြက စစ္ေဘးေရွာင္ေနရတဲ႔ ဒုကၡသည္ေတြလို ေန႔ရက္ေတြကို မေသရံုတမည္ထုပ္ပိုးလ်က္ ျငီးေငြ႕ဖြယ္တေရြ႕ေရြ႕သြားေနႀကရသည္။ သံုးႏွစ္သံုးမိုးပြင္႔ျပမယ္ဆိုတဲ႔ ပန္းျခံဳေတြေတာင္ ေျခာက္ကပ္သြားခဲ႔ျပီ။ ပန္းပင္ေပါက္ေလးေတြကေတာ႔ ေလလြင္႔သူလြင္႔ က်န္ရစ္သူုက်န္ႏွင္႔ ဖရိုဖရဲဆန္လွသည္။ သူကမူးရွူးထိုးႏွဳတ္ပစ္တုန္းက တဇြတ္ထိုး ေပါက္ေပါက္လာတတ္သည္႔ ေပါင္းပင္ေတြေတာင္ မ်က္စိလည္မလာေတာ႔ ဥယ်ာဥ္ကဖုန္းဆိုးေျမလို ေျပာင္သလင္းခါလုလု ျဖစ္ေနသည္။

ဥယ်ာဥ္ထဲမွာ စည္ကားဖူးခဲ႔သည္႔ ငွက္ေတးသံကို မမွတ္မိႏိုင္ေလာက္သည္႔ ရာသီတေညာင္းစာႀကာခဲ႔ျပီ။ က်မကို အသက္ရွိသည္ဆိုရံု ရွိေနသည္႔ သစ္တပင္အျဖစ္ လူေတြကရုဏာသက္ႀကသည္။ တခ်ိဳ႕ကလဲ ျပံဳးႀကသည္။ က်မသည္ ေရႀကည္ရာျမက္ႏုေပါက္တတ္သည္႔ အေလ႔က်အပင္မဟုတ္။ ဒီေျမမွာ ရိုးေျမက်ခ်င္သည္႔ အပင္ျဖစ္မွန္း ႀကံဳး၀ါးခ်င္လွေသာ္လည္း က်မကိုယ္တိုင္ပင္ ဘာပန္းပြင္႔မည္႔ ဘာအပင္မွန္း ကိုယ္တိုင္မေသခ်ာလွ။ ေသခ်ာတာကေတာ႔ က်မေစာင္႔ေနခဲ႔ပါသည္။

ေစာင္႔ေနခဲ႔တယ္ဆိုတဲ႔ အသိကလြဲရင္ အာရံုအားလံုးေသဆံုးေနသလို ေစာင္႔ေနခဲ႔ပါသည္။ တမနက္မွာေတာ႔ အေ၀းကျမဴမွုန္ေတြထဲမွာ တစံုတေယာက္လွမ္းလာတာကို ၀ိုးတ၀ါးျမင္လိုက္ရသည္။ အဲဒီေတးသြားကို ညည္းလို႔ သူျပန္လာခဲ႔ျပီ။

…………………………………………

ေသဆံုးေနတဲ႔ႏြယ္ပင္ေတြ တြယ္ယွက္ေနတဲ႔ ဥယ်ာဥ္တံခါးကို သူတြန္းဖြင္႔လိုက္ခ်ိန္မွာေတာ႔

သံသရာအဆက္ဆက္ သူ႔မ်က္ေမွာက္မွာပြင္႔ဖို႔ ဆုေခြ်ထားသည္႔ က်မရဲ႕ ပန္းပြင္႔ေတြ တပင္လံုးေ၀ေနေအာင္ ပြင္႔လိုက္ပါေတာ႔သည္။

သူက က်မေျခရင္းအထိ ေျပးလာသည္။ ဗလံုးဗေထြးေရရြတ္ေနပံုက ေမာဟိုက္သံမွာ အျပံဳးစြက္လ်က္

`အလို… မင္းက ပြင္႔မယ္႔ပြင္႔ေတာ႔ ခရမ္းျပာေရာင္ေတြ တပင္လံုးပါလားကြယ္´

ည

2008-08-30T23:35:00.001+08:00

အသက္ရွဴႀကည္႔ေတာ႔ ေရနစ္သလို
မ်က္လံုးဖြင္႔ႀကည္႔ေတာ႔ လမိုက္ညလို
ဘာရယ္မဟုတ္ရပါဘူး
မနက္ျဖန္အေႀကာင္း ေခါင္းထဲေရာက္လာတာ

ဥာဏ္မမွီတာကို ဇြတ္တြက္ခ်က္
ဘ၀ဟာ ၀ဋ္ေႀကြးသက္သက္ျဖစ္လာတယ္
အေဟာင္းေပးမယ္ အသစ္ယူမယ္ေပါ႔

မနက္ျဖန္မနက္ဟာ ဘာကိုသယ္ေဆာင္လာမလဲ
အဆိုးျမင္၀ါဒီရဲ႕ ျဖတ္သန္းမွဳထဲက သင္ခန္းစာေတြလို
ဒဏ္ရာကိုလက္ညိဳးထိုးထိုးျပရင္း ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ကိုျငင္းဆန္မယ္

တေရးမွမရပဲ အိပ္မက္ဆိုးကို ယိုးခ် ငိုရေအာင္ကလည္းမျဖစ္ေလေတာ႔
ႀကယ္ေတြကိုျမိဳထားတဲ႔ တိမ္မည္းေတြကိုသာက်ိန္ဆဲျပီးရင္းဆဲ
မလင္းလက္ရတဲ႔အထဲ ေအးစက္လွခ်ည္လား. . .

အစစ္မျဖစ္ေသာ၊ ဖန္တီးထားေသာ

2008-08-30T14:04:00.001+08:00

ပညာေတြဘယ္ေလာက္တတ္တတ္
ဘ၀တပါးကလူကို မီးရွိဳ႕ျပီး ရိကၡာပို႔ေပးေနတဲ႔ လူေတြလို
ဘာမွမထူးမယ္႔လမ္းေတြေဖာက္
ေျခေထာက္ေတြေသြးျခည္ဥေအာင္ ေလွ်ာက္ႀကပါစို႔

သဘာ၀ကိုျမတ္ႏိုးလွခ်ည္ရဲ႕
ေညာင္ပင္ကို၀ိဥာဥ္ရိုက္ခ်ိဳး ပန္းအိုးကေလးထဲ ငါပ်ိဳးထားသလို
ေတာင္ပံသန္သန္စြမ္းစြမ္းငွက္ေတြကို ေလွာင္အိမ္ထဲထည္႔ ေကြ်းေမြးထားႀက
အသံညစ္ညမ္းေနတဲ႔ ကြ်န္းေပၚကို အသံေတြတင္သြင္းလာႀက
အသံေတြျပိဳက်ေနတဲ႔ေန႔နဲ႔ညမွာ ရင္ခုန္သံကေတာ႔ေသဆံုးသြားရေပါ႔
သဘာ၀ကိုေတာ႔ျမတ္ႏိုးလွခ်ည္႔ပါပဲ။

အရသာတစံုတရာ ေပးပါ။ အရသာေပးပါ။
ဗလာသက္သက္မ်က္လံုးေတြနဲ႔မႀကည္႔နဲ႕
ဆိုင္စား လား ပါဆယ္လားတဲ႔ ေရြးခ်ယ္မွဳေခါင္းပါးတဲ႔ေကာင္ေတြ
ရွင္သန္ေနတဲ႔လူေတြကိုေတာင္ ဘာမွမေပးႏိုင္ပဲ
ကဲ..
ဒီ႔ထက္ရယ္ရတာေတာင္ ဒီေလာက္ရယ္ရမယ္မထင္ဘူး။

ထြက္ခြာသြားေသာ

2008-08-28T22:11:00.000+08:00

ႏွဳတ္ဆက္သည္ျဖစ္ျဖစ္ မႏွဳတ္ဆက္သည္ျဖစ္ျဖစ္
ႀကယ္ေသတစင္းလိုပဲ မလင္းလက္ေတာ႔ဘူးရယ္
ဘာေႀကာင္႔ မလင္းလက္ေတာ႔တာလဲလို႔
လိုက္လိုက္ေတြးမိျခင္းက
ဒီကဗ်ာရဲ႔ အစ

ကေလးေတြကလဲ ျပန္ေပးပါျပန္ေပးပါနဲ႔ ငိုမဲ႔ငိုမဲ႔
လူႀကီးေတြကလဲ တံခါးကိုဖြင္႔နားကိုစြင္႔လို႔
ဒါေပမယ္႔ ေျခသံသဲ႔သဲ႔ေတာင္ ေယာင္လို႔ မႀကားႀကပါဘူးတဲ႔

ေနသာ၀င္သြားေရာ
အရာရာတိုင္းဟာ အရာရာတိုင္းနဲ႔
ဆံုမွတ္ကေလးတခုမွာ တခါပဲေတြ႕တယ္ရယ္လို႔
ဘယ္သူမွ ေကာက္ခ်က္မခ်၀ံ့ႀက။ ။

ေပ်ာက္ရွသြားေသာ ဆံုးရွံုးရေသာ

2008-08-23T23:26:00.007+08:00

အဲဒီအသံကို အာရံုအျငိမွာ
စိတ္ထဲမွာ ရွိတဲ႔၊
ရွိေနမွန္းေတာင္မသိတဲ႔
ကြက္လပ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ျဖည္႔ျပီးသားျဖစ္သြားတယ္

အသြား အျပန္၊ အစုန္ နဲ႔ အဆန္
ဆံုခဲ႔ဟန္ပါပဲ
ခဏေလးရယ္ေပါ႔
အသံဆိုတာ စႀကာ၀ဠာႀကီး ရွိသ၍ လိုက္ရွာလို႔ ေတြ႕ႏိုင္ေသးသတဲ႔

ယံုႀကည္ရာေတြ ဘြာခတ္သြားတဲ႔ညမွာ
၀ကၤပါထဲ အျမဲမိုးမိတဲ႔ ရင္ခုန္သံေတြနဲ႔
ကမ္းလက္ေတြကို တမ္းမက္လို႔ ဖ်ားနာ
အေ၀းႀကီးက လာခဲ႔ရတာ

အေ၀းႀကီးက လာခဲ႔ရတာ
အေ၀းႀကီးကလာခဲ႔ရတာပါ
ခရီးဆံုးမွာ ဒီပံုျပင္ ငါျပန္လိုခ်င္ခဲ႔
စိတ္ကူးမ်ားနဲ႔ အျငင္းပြားနာက်င္ ရိုးေျမက်ကို ငါယံုခ်င္တာေပါ႔

တသက္နဲ႔တခါ မိုက္ႀကည္႔မယ္လို႔ အငိုက္မိခံခဲ႔
အလိုက္မသိတဲ႔ဆႏၵမ်ားကလဲ အလံျဖဴကိုပါယ္ခ်
ဒါ ငါ႔ဘ၀ပါကြယ္ ယဇ္ပလႅင္ေပၚပစ္တင္ ပူေဇာ္အထားမွာ
ကရုဏာအားျဖင္႔ ျပန္ေကာက္ေပးမိမွာစိုးသတဲ႔
တန္ခိုးရွင္တပါးက စနစ္တက်ခ်ိဳးဖဲ႔ဖ်က္ဆီးသြားခဲ႔တယ္

Heavenly Fantasy

2008-08-23T14:04:00.007+08:00

ရထားကလဲလူျပတ္လိုက္တာ။ ဘယ္ႏွဘူတာစီးရဦးမွာပါလိမ္႕ ေျမပံုကိုႀကည္႔လိုက္ေတာ႔ ၂ဘူတာလိုေသးတယ္။ ေျမေအာက္ဘူတာမွာရထားကပ်င္းရိပ်င္းတြဲရပ္သြားတယ္။ ဟင္. . ၀င္လာတဲ႔မိန္းမနဲ႔ ငါနဲ႔အကၤ ီ်တူူေနပါလား။ အနက္ေရာင္။ တေယာက္ေယာက္ကသူ႔ကို မင္းလည္ပင္းဟိုက္လိုက္တာကြာလို႔ မေျပာဘူးလားမသိ။ ေျပာခ်င္မွလည္း ေျပာမွာေပါ႔ေလ။

အဲဒီမိန္းမကလဲ ထိုင္စရာဒီေလာက္ေပါတာကို ငါ႔နားလာထိုင္တယ္လို႔။ ဟင္ ေရေမႊးနံ႕ကတူေနျပန္ျပီ။ ကိုယ္နဲ႔အ၀တ္အစားဆင္တူ ေရေမႊးနံ႔ဆင္တူမိန္းမႀကီးနဲ႔ တခရီးထဲသြားေနရတယ္လို႔ မအီမလည္ႀကီးခံစားရတာကိုက မိန္းမျဖစ္ျခင္းရဲ႕ ျပသနာပဲနဲ႔တူပါရဲ႕။ ေနရာေရႊ႕လိုက္ေတာ႔လဲ မေကာင္းပါဘူး။ သူ႔ဆံပင္ေတြေက်ာေပၚ၀ဲေနတာႀကည္႔ျပီး ဆံပင္ရွည္ထားပါလားကြာဆိုတဲ႔ အသံတသံကိုႀကားေယာင္သြားျပန္ေရာ အားက်သလိုလို မနာလိုသလိုလို အားငယ္သလိုလို ဆံပင္ေတြကလည္းမရွည္ႏိုင္ဘူးကြယ္….

ဆင္းရမယ္႔ဘူတာေရာက္ေတာ႔ စိတ္ကေပါ႔ပါးသြားတယ္ ခပ္သြက္သြက္ဆင္းလိုက္ေတာ႔ မ်က္လံုးေထာင္႔ကေန ဟိုမိန္းမပါဆင္းလာတာေတြ႕တယ္။ ဟင္း တူပဲတူႏိုင္လြန္း ျမိဳ႕လည္ေခါင္ႀကီးကိုလူျပတ္လုိက္တာေနာ္။ သြားေနတဲ႔လူေတြကလည္း မ်က္ႏွာေသေတြနဲ႔အသံတိတ္သြားေနႀကတယ္ ဘယ္လိုေနရာႀကီးလဲမသိဘူး။

ေဟာေတြ႕ျပီ ျပပြဲလုပ္မယ္႔ေနရာ အေဆာက္အဦးႀကီးက မည္းမည္းႀကီး ျမင္႔လိုက္တာ အထပ္၂၀ထိသြားရမွာပါလား။ ဓါတ္ေလွကားထဲ၀င္လိုက္ေတာ႔ ဟိုမိန္းမကလွစ္ကနဲ႔၀င္လာတယ္။ ျပံဳးျပတာလား သူ႔ဘာသာျပံဳးေနတာလား မ်က္မွန္နက္ႀကီးနဲ႔ဆိုေတာ႔ ဘယ္ကိုျပံဳးျပေနမွန္းမသိ။ ေဟာ ျပံဳးျပန္ျပီ မ်က္မွန္ႀကီးခြ်တ္လိုက္ေတာ႔မွ ကိုယ္႔ကိုျပံဳးျပေနမွန္းသိေတာ႔တယ္။ သူ႔အျပံဳးက ကရုဏာျပံဳးလိုလို ေလွာင္ျပံဳးလိုလို။ မ်က္ခံုးေလးကလွလိုက္တာ ပါးပါးမွ်င္မွ်င္ေလး တကယ္႔မိန္းကေလးမ်က္ခံုး။

သူက လယ္ဗယ္တြမ္တိကို သြားမွာလားတဲ႔ ဟင္ ျမန္မာစကားေျပာတယ္ဟ။ ဟုတ္တယ္လို႔။ တို႔လည္း အဲဒီကိုသြားမွာတဲ႔ ။ ပန္းခ်ီျပပြဲသြားမလို႔ပါလို႔။ သူက ျပံဳးတယ္ မ်က္မွန္ကိုျပန္တပ္တယ္

`တို႔က ပန္းခ်ီဆရာဆီသြားတာ´ တဲ႔ေလ

ဟင္ဆိုတဲ႔အသံႀကီးက စိတ္ထဲမွာျမည္ျပီး လည္မ်ိဳထဲမွာပဲ႔တင္ထပ္ေနတယ္။ ေရဆာလိုက္တာ။ ဓါတ္ေလွကားက ႀကာလွခ်ည္လား။

ကဲ ေရာက္ျပီ။ ဟာ ဒီပန္းခ်ီကားေတြက တခါမွလည္း မျမင္ဖူးပါလား။ ေနရာမွားလာျပီထင္တယ္။ ပန္းခ်ီကားကလည္း မိန္းမပံုေတြခ်ည္းပဲ။ ဟယ္ ဟိုမိန္းမပံုေတြပါလား။ ပါးစပ္အေဟာင္းသားနဲ႔ကိုယ္႔ကို ပုခံုးတြန္႕ျပျပီး အဲဒီအမ်ိဳးသမီးက ႏြဲ႕ႏြဲ႕ေႏွာင္းေႏွာင္းေလွ်ာက္သြားတယ္။ ေဘးဖက္အကန္႔ေလးေဘးကေန ပန္းခ်ီဆရာ ထြက္လာတယ္။ မုန္တိုင္းက်မလို အံု႕မွိဳင္းေနရာက ေနသာလာသလို စိတ္သက္သာရာရသြားျပီး လွမ္းေခၚမလို႔ပါးစပ္အဟပဲရွိေသး ဟိုအမ်ိဳးသမီးက ေလွ်ာက္သြားတယ္။ လက္တဖက္ကို ပန္းခ်ီဆရာပုခံုးေပၚလွမ္းတင္တယ္ ျပီးေတာ႔ အဂၤလိပ္ကားဇာတ္ေပါင္းခန္းလို သူတို႔နမ္းႀကတယ္။

ဟာ. . . အထပ္ ၂၀ကေန လြင္႔က်သြားတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ေအာက္ကို မေရာက္ဘူး မဆံုးတမ္းက်ေနတယ္။ အလင္းေရာင္ေတြေပ်ာက္သြားျပီ ေအးစက္လွခ်ည္လား လိပ္ျပာလြင္႔တယ္ဆိုတာ ဒါမ်ိဳးလားမသိဘူး။ ဒါေပမယ္႔ ကိုယ္႔ဇာတ္လမ္းမွာ ကိုယ္က ဇာတ္လိုက္ျဖစ္ေနေသးေတာ႔ ဖုန္းကျမည္လာတယ္ မက္ထရစ္ဇာတ္ကားလိုပဲ ဖုန္းကိုင္လိုက္တယ္ ကန္႔လန္႕ကာေတြအျပည္႔ခ်ထားတဲ႔ အခန္းထဲက ကုတင္ေလးေပၚ ေရာက္ေနတာပါလား။

`ဟဲလို´ ဆိုတဲ႔ အသံႀသႀသကိုအႀကားမွာ ဟိုဆံပင္ရွည္နဲ႔အမ်ိဳးသမီးကိုေမ႕သြားျပီ။ ေျမေအာက္ဘူတာကိုေမ႕သြားျပီ အထပ္၂၀ကိုေမ႕သြားျပီ။ ဒီအခန္းထဲမွာေတာ႔ ဆံပင္တိုတိုနဲ႔ အမ်ိဳးသမီးတေယာက္ ျပံဳးလို႔ ေခါင္းအံုးကိုဖက္လို႔ ေကာ္ဖီ္ကို တငံုခ်င္းေသာက္လို႔ ...

ခန္းဆီးေတြအကုန္ဆြဲဖြင္႔လိုက္တယ္ အျပင္မွာ ေနေရာင္ေတြေတာက္ပလို႔ ဟင္း... ေလာကႀကီး တယ္လွပါလား။ ။

မွတ္ခ်က္။ ။ Julyလတြင္ေရးသည္။ ေန႔ရက္မမွတ္မိ။

တို႔ေျမ

2008-08-22T19:49:00.000+08:00

အိမ္ကိုအိပ္မက္
အိပ္မက္ကိုေပြ႕ဖက္
ေပြ႕ဖက္မွဳေတြမွာ လစ္ဟာေပ်ာက္ရွ
ညတာေတြရွည္ ခရီးေတြရွည္တယ္

ဘ၀ဆိုတာ ေလေမႊသမွ် လြင္႔ရတဲ႔သစ္ရြက္သာသာ
ဘ၀ေတြဟာ ေနပူသမွ် ေသြ႕ရတဲ႔သစ္ရြက္သာသာ
ဘ၀ တိုင္းဟာ မိုးရြာသမွ် စြတ္စိုရတဲ႔ သစ္ရြက္သာသာ
တဖြဲဖြဲေႀကြ
တေလေလလြင္႔
တညစ္ညစ္ေပလို႔

ဘယ္အခ်ိန္ဆံုမွာလဲ
ဘယ္အခ်ိန္ဆံုမွာလဲ
ဘယ္အခ်ိန္ဆံုမွာလဲ
ခ်ိန္းဆိုတိုင္းပ်က္ကြက္တဲ႔ ေကာင္းခ်ီးမဂၤလာမ်ား
တသက္တခါ ျပည္႔ပါရေစလား
တတြတ္တြတ္ဆိုတဲ႔ေတာင္းဆုမ်ားသာ တိုးတိတ္သြား
ဘ၀မ်ား ဘ၀မ်ားဟာ ေဆြးျမည္႔ေႀကမြ
ေန၊ေလ။ဥတုေတြက
ေအးစက္လြန္းလွတယ္ မာေက်ာလြန္းလွတယ္
အစိမ္းသက္သက္ျဖစ္လြန္းလွတယ္

လူေတြက အိမ္ျပန္မလာႀကဘူး
အိမ္ကလည္း ျပန္မလာဘူး
ျပန္လမ္းကလည္း ျပန္မလာဘူး
ေက်ာခိုင္းႀကည္႔လိုက္တိုင္း
ေျခာက္ျခားေလာက္ေအာင္ ေျပာင္သလင္းခါေနေတာ႔တာ။ . . . . ။

ေပ်ာက္ဆံုးသြားတဲ႔ မနက္ခင္း

2008-06-29T16:39:00.000+08:00

ႀကယ္စင္ခုႏွစ္စင္းနဲ႔ ခ်စ္ျခင္းဆီ၀င္ေစ တဲ႔
ညေနမွာ အိပ္မက္ေတြေ၀လို႔
ႀကယ္ခူးဖို႔ထြက္ေတာ႔မယ္

ဒီမယ္ ဟိုမယ္ ...လက္ညိဳးထိုးလို႔ ပါယ္လိုက္မယ္
ညံ့ဖ်င္းတဲ႔ႀကယ္ ရုပ္ဆိုးတဲ႔ႀကယ္
ဆယ္စုႏွစ္တခုစာ ေနာက္က်ပါတဲ႔ႀကယ္
နားမလည္တဲ႔ႀကယ္ ဥာဏ္ႏံု႕တဲ႔ႀကယ္
ႀကယ္ရာမ၀င္တဲ႔ႀကယ္
အေရးမပါလို႔အရာမေပးေလာက္တဲ႔ႀကယ္
အမွဳန္အမႊားမို႔ မယံုစားေလာက္တဲ႔ႀကယ္ေတြပါကြယ္

ဒီလိုနဲ႔
ႀကယ္ခုႏွစ္စင္း မလင္းပါတဲ႔ ငါ႔မနက္ခင္း
သက္ျပင္းေတြေျခြ ဒဏ္ရာေတြရ
ဆက္သစရာလက္ဗလာမို႔
ခ်စ္ျခင္းတရားဆီသို႔ လမ္းမသာျပီ။ ။

လူဇာ

2008-06-28T08:21:00.001+08:00

သူ႔ရဲ႕ ဒီေန႔မွာ မရွိပါပဲနဲ႔
ဘာမွမဟုတ္တဲ႔ ငါက
နက္ျဖန္ထိခ်စ္ေစခ်င္ရေသး
အဲသလို နည္းနည္းေတာ႔ ေ၀းတယ္

ေလးေယာက္တဲ႔ ဘုရားႀကီးေရ
ဘာေတြမွန္းမသိပဲ ဟုတ္ကဲ႔လိုက္ရတယ္
ဥာဏ္မမွီလိုက္တဲ႔ ဆယ္စုႏွစ္တခုစာေလာက္က
ငါ႔ကို သဲတမွဳန္လိုတိုက္ခ်သြားျပန္ျပီ

ေတြ႕သမွ်ခဲလံုးအကုန္ႀကံဳးကန္ပစ္ခ်င္တယ္
ေျခမေလးရယ္
မင္းကိုေတာင္မွ ကိုယ္႔ေသြးသားရင္းခ်ာလို
မေစာင္႔ေရွာက္လိုေတာ႔

ခ်စ္ျခင္းတရားသက္သက္က
ဘယ္ေတာ႔မွ မလံုေလာက္ဘူးဆိုတဲ႔အေတြး
ေရးေရးေလးေတာင္ မေျပာျပခဲ႔တဲ႔
ငါ႔ရဲ႕ ပါတ္သက္ရာပါတ္သက္ေႀကာင္း အားလံုးကို မုန္းတယ္။ ။

ငေႀကာက္။

ေတာေပ်ာ္လဒ

2008-06-28T00:36:00.001+08:00

အေျဖမရွိတာေတြတြက္လို႔
ဒင္းက ဦးေႏွာက္စီးထြက္တာေတြ ေျပာရဲ႕
ဟဲ႔ နင္သခ်ၤာေတာ္တာ ၉၉မွာက်န္ခဲ႔ျပီကြယ္႔

အေရွ႕ဖက္ကမ္းမွာထိုင္လို႔
အေနာက္ဖက္လွည္႔ျပီး ငိုင္ေပါ႔ကြာ

စိတ္နာစရာ အာလူးေႀကာ္ေတာင္ ပါရီေပ်ာ္လို႔ အိမ္ျပန္သတဲ႔
မင္းကသာ ကေလးတအုပ္နဲ႔ ေတာေတြသြားလို႔ ရြာစဥ္လွည္႔

စိတ္နာနာနဲ႔ ေသာက္လိုက္ဦးေပါ႔ လဒေရ
ပါ၀ါေတြတက္လို႔ မုတ္ဆိတ္ေတြရွည္တဲ႔အထိ
ေအး သိလား ငါလည္းေလ
အိပ္မက္ေတြမွာ ေတာင္ခြ်န္းေတာင္ေျခေရာက္လို႔ရယ္

ဘယ္ေတာ႔ေလာက္အိမ္ျပန္ရမလဲ
ကဲ
တြက္ပါဦးကြယ္။ ။

မ်က္ရည္ယိုဗံုး

2008-06-27T21:33:00.001+08:00

၁၀
၉
၈
၇
၆
၅
၄
၃
၂
၁
၀ .... ။ ။

အိပ္မက္ေခၚစာ

2008-06-24T22:29:00.000+08:00

ဒီမွာ
ဘာမွ မရွိေတာ႔ဘူး

အိပ္မက္ေတြ အေလ်ာ္အစားလိုခ်င္လည္း
အိပ္စက္မရတဲ႔ ေမွာင္မိုက္မွဳမွာ

သံစဥ္ေတြ ျပန္ေကာက္ထားခ်င္လည္း
ေလေပြေတြ ရိုင္းလြန္းတဲ႔ေနရာ

ေရာက္ရာအရပ္က
အျမန္
ျပန္လာပါ
ဒီမွာ ... အသည္းအသန္ျဖစ္ေနျပီ။ ။

ျမစ္က်ိဳးအင္း

2008-06-23T23:25:00.003+08:00

သူမသည္ ဆင္ကန္းတစ္ေကာင္လို ခြန္အားမရွိေသာ္လည္း မိုက္ရူးရဲေတာတိုးတတ္သူျဖစ္သည္။ ျဖစ္သင္႔တာနဲ႔ ျဖစ္ခ်င္တာေတြ အျပင္းအထန္တိုက္ပြဲဆင္ရေသာ ညေန … လူျမင္ေအာင္ျပထားေသာ မာနအျပံဳးေတြ ျပိဳပ်က္မသြားခင္ လူမသိေစခ်င္ေသာ မ်က္ရည္ေတြကို အရွက္မရွိထုတ္မျပမိခင္ေလးတြင္ သူမသည္ ဆူးရိုင္းေတြလည္းရွိ ပန္းရိုင္းေတြလည္းရွိေသာ ထိုေတာနက္နက္ထဲ ေရာက္ရာေပါက္ရာေလွ်ာက္လာမိပါသည္။ ေတြ႕ဆံုျခင္းတို႔သည္ အျပစ္ျဖစ္မည္ဆိုလွ်င္ ထိုအျပစ္အားလံုး ဒီစိတ္ရူးေပါက္ရာ ထထလုပ္တတ္ေသာ ခံစားခ်က္ကျမစ္ဖ်ားခံလာသည္ဟု လက္ညိဳးထိုးရပါလိမ္႔မည္။

ေနေရာင္ လေရာင္တိုးမေပါက္ေသာ လူသံငွက္သံကင္းေ၀းေသာ ဒီလိုအက်ည္းတန္ေနရာမွာ ထို ျမစ္က်ိဳးအင္းကို သူမရွာေဖြေတြ႕ရွိခဲ႔ပါသည္။ မဟုတ္ေသးဘူး… အမွန္ေတာ႔ အဲဒီျမစ္က်ိဳးအင္းကသာ သူမေရွ႕ေရာက္ရွိလာတာျဖစ္သည္။ ဒီေမွာင္မိုက္ေအးစက္မွဳထဲမွာ အသားက်စြာေလွ်ာက္လွမ္းလာခဲ႔ျပီး ဒီေနရာမွာဘယ္သူမွ ရွိမေနတာ ေသခ်ာခဲ႔ျပီးမွ တန္ခိုးရွင္တေယာက္ေယာက္က ေစလႊတ္လိုက္သလို သူမဘ၀ထဲကို ထိုျမစ္က်ိဳးအင္း ေရာက္ရွိလာပါသည္။ ပထမေတာ႔ အဲဒီေရအိုင္ႀကီးရဲ႕ အက်ည္းတန္မွဳက သူမကို ထိတ္လန္႔တုန္လွဳပ္ေစပါသည္။ ႀကည္႔ပါဦး မ်က္ႏွာျပင္မွာ ေရညိွေတြတက္လို႔ ဟု ေရရြတ္ေတာ႔ ေရအုိင္ႀကီးက ေျခာက္ျခားဖြယ္အသံျဖင္႔ သေရာ္သလိုရယ္ပါသည္။ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ မဖယ္ရွားခဲ႔ေသာ ေရညိွေရေမွာ္တို႔ျဖင္႔ တခါတရံ ေလေျပညင္းက ပုပ္အဲ႔အဲ့အနံ႕ကို သယ္ေဆာင္လာေပးသည္။

`ေရအိုင္ႀကီးရယ္ မင္းသိပ္ရုပ္ဆိုးတာပဲ´

ေရအိုင္က ေဒါသတႀကီးတုန္႔ျပန္သည္။

`ငါ က ေရအိုင္မဟုတ္ဘူး။ တခ်ိန္တုန္းက ငါဟာျမစ္တစင္းျဖစ္တယ္။ တခ်ိန္တုန္းက ငါဟာစီးဆင္းခဲ႔တယ္။ ´

သူမကေတာ႔ ေလွာင္ေျပာင္ရယ္ေမာခဲ႔ပါသည္။ အထီးက်န္ညမ်ားစြာတြင္ လမင္းႀကီးကိုေမာ႔ႀကည္႔ျပီး ေရအိုင္ႀကီး လေရာင္ကိုခံစားေနမလားလို႔ ေတြးမိဖူးသည္။ ေျခလွမ္းေတြကိုေတာ႔ အဲဒီေတာအုပ္ဖက္မေရာက္ေအာင္ ထိန္းခ်ဳပ္ခဲ႔ပါသည္။ သူမရဲ႕ သိကၡာဆည္ထားေသာဘ၀တြင္ အက်ည္းတန္မွဳမ်ားအတြက္ ေနရာမ်ားမ်ားစားစား မရွိပါ။ သို႔ေသာ္... တည ... အိပ္မက္ထဲတြင္ ငါဟာ ျမစ္တစင္းျဖစ္တယ္ ဆိုတဲ႔ အသံတခုကိုႀကားလိုက္ရျပီး ထိုအသံသည္ သူမ၏ ေန႔ညမ်ားထဲတြင္ အိုင္ဖြဲ႔ေနေသာအခါ… အဲဒီေနရာကို ေနာက္ထပ္ထပ္သြားဖို႔ သူမဆံုးျဖတ္လိုက္ပါသည္။

ေရအိုင္ႀကီးကေတာ႔ အဲဒီေနရာမွာ ထာ၀ရတည္ရွိေနခဲ႔သလို ေစာင္႔ေနခဲ႔သည္။ အဲဒီေရညိွေရေမွာ္ေတြေအာက္မွာ ေရအိုင္ႀကီးရဲ႕ သြင္ျပင္ဘယ္လိုရွိမလဲ သိခ်င္လွသည္။ ေလျပင္းျပင္းတိုက္တိုင္း ၊ သစ္ရြက္ေတြသူ႔အေပၚေႀကြက်တိုင္း ေရအိုင္ႀကီးကို မ်က္ေတာင္မခတ္တမ္းႀကည္႔ကာ အကဲခတ္ေနမိသည္။ သူမ အကဲခတ္ေနတာသိေတာ႔ ေရအိုင္ႀကီးက ေလွာင္ပါသည္။ ထိုအခါမ်ိဳးတြင္ ေရအိုင္ႀကီးကို သူမ မုန္းလွပါသည္။

ေနာက္တစ္ညေနတြင္ေတာ႔ သူမ မုန္တိုင္းတစ္ခုကို ယူေဆာင္လာပါသည္။ မုန္တိုင္းထန္သြားေသာအခါ ေရအိုင္ႀကီးရဲ႕ မ်က္ႏွာျပင္မ်ားလွိဳင္းထန္သြားျပီး ေရညိွေရေမွာ္မ်ားေအာက္တြင္ အင္မတန္လွပဆြဲေဆာင္ေသာ ေရအိုင္ႀကီးရဲ႕ ႏွလံုးသားကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။ အဲဒီညေနတြင္ သူမ အသက္ရွဴရပ္တန္႔သြားသည္အထိ ရင္သပ္ရွဳေမာျဖစ္ခဲ႔ပါသည္။ ဖံုးကြယ္ထားေသာအလွတရားကို မသိစိတ္ျဖင္႔ တပ္မက္လာေသာေႀကာင္႔ သူမသည္ မႀကာခဏ မုန္တိုင္းမ်ားကို သယ္ေဆာင္လာမိပါသည္။ ေတြ႕ဆံုျခင္းသည္ အျပစ္ျဖစ္မည္ဆိုလ်င္ နီးကပ္ေအာင္ေရွ႕တိုးျခင္းသည္ ပိုျပီးအျပစ္ျဖစ္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ စြဲလမ္းမွဳမ်ားက တံခါးအားလံုးကို ခ်ိဳးဖ်က္ဖို႔ခြန္အားေပးသည္မဟုတ္လား။ သူမ ဘယ္အျပစ္မွမေႀကာက္ပါ။ ထိုသို႔ေသာ စိတ္ဓါတ္သည္ပင္ အႀကီးမားဆံုးအျပစ္ျဖစ္ခဲ႔ပါေတာ႔သည္။

သူမသည္ တခါတရံ ေရအိုင္ႀကီးႏွင္႔ သင္႔ျမတ္စြာေတးဆို၊ တခါတရံ မုန္းတီးစြာရန္ျဖစ္ဖို႔အတြက္ ေန႔တိုင္း ထိုေမွာင္မိုက္ေနေသာလမ္းကို ျဖတ္ေက်ာ္ျပီး အေရာက္သြားခဲ႔ပါသည္။ အေအးမိဖ်ားနာခဲ႔သည္၊ ဆူးမ်ားေသာလမ္းမွာ ဒဏ္ရာရခဲ႔သည္ သို႔ေသာ္ သူမဘာကိုမွ ဂရုမစိုက္ခဲ႔။ သူငယ္ခ်င္းမ်ားက ေလွာင္ႀကေသာအခါ မင္းတို႔မသိပါဘူးဟုဆိုခဲ႔သည္။ တားျမစ္ႀကေသာအခါ ရန္ေတြ႕ခဲ႔သည္။ သူမကေတာ႔ ေမွာ္၀င္အိပ္မက္ကို ေတြ႕ရွိသြားျပီျဖစ္သည္။

တခါတရံေတာ႔လည္း သူမႏွင္႔ေရအိုင္ႀကီးသာ ေလာကႀကီးမွာရွိရင္ေကာင္းမည္ဟု ေတြးမိသည္။ သို႔ေသာ္ ေရအိုင္ႀကီးမွာ သူမလက္လွမ္းမမွီေသာ ကမ္းပါးမ်ားရွိေနခဲ႔ျပီး သူမတြင္ ေရအိုင္ႀကီးမပါေသာ ကမၻာတခုရွိေနခဲ႔ပါသည္။ သူမသည္ မ်က္လံုးစံုမွိတ္ျပီး ႀကိဳးတန္းလမ္းေလွ်ာက္သူလို မိုက္မဲလွပါသည္။

ေရအိုင္ႀကီးကေတာ႔ သူမသယ္ေဆာင္လာေသာ မုန္တိုင္းမ်ားကို မုန္းတီးလွပါသည္။ ခါးခါးသီးသီးရယ္သံမ်ားကို သူမက ထီမထင္တုန္႔ျပန္တတ္သလို သူမမုန္းတီးေသာ ေရညိွမ်ားျဖင္႔ ေရအိုင္ႀကီးက ပိုမိုေမြ႕ေလ်ာ္ျပလာသည္။ သူမကေတာ႔ ေရအိုင္ႀကီးရဲ႕ အတြင္းစိတ္ကိုျမင္ရဖို႔ မုန္တိုင္းမ်ားစြာျဖင္႔ အားထုတ္ေနရျပီး ေရအိုင္ႀကီးကေတာ႔ သူမကို ေရခဲလႊာတစလို ခေရေစ႔တြင္းက်ဖတ္ႏိုင္ေလသည္။ ထို႔ေႀကာင္႔လည္း သူမက ေရအိုင္ႀကီးကို အနည္းငယ္ေႀကာက္ရြံ႕စြာ စြဲလမ္းခဲ႔ရျပီး ေရအိုင္ႀကီးကေတာ႔ သူမကို ျငီးေငြ႕စိတ္ပ်က္ခဲ႔ရေလသည္။ စိတ္ဓါတ္ေတြပ်က္ယြင္းျပီး ေျခာက္ျခားလာေသာအခါ ေရအိုင္ႀကီးတြင္ေတြ႕ရွိရေသာ အက်ည္းတန္မွဳမ်ားအားလံုးကလည္း သူမ၏ အတၲမ်ားက ပံုရိပ္ထင္ေနျခင္းျဖစ္မယ္ဟု ေတြးေတာမိသည္။

သူမ သယ္ေဆာင္လာေသာ မုန္တိုင္းမ်ားကသာ ကန္ေရျပင္တြင္စဲသြားသည္။ သူမ၏ အိပ္မက္မ်ားကေတာ႔ ဖရိုဖရဲျဖစ္ေလျပီ။ အရာအားလံုးသည္ ဆုပ္ကိုင္ထားျခင္းကို ျငင္းဆန္ေသာသဲပြင္႔မ်ားအလား ေျခာက္ျခားဖြယ္ ေလ်ာက်ပ်က္စီးေနသည္။ တရက္ထက္တရက္ အျမစ္ကေျခာက္ေသြ႕လာေသာ အပင္တပင္ကို ႏွလံုးေသြးျဖင္႔ သြန္းေလာင္းစိုက္ပ်ိဳးမိသလို နာက်င္လွ၏။

တစ္ေန႔ မိုးတိမ္ေတြလည္း ပံုမွန္အတိုင္းေရြ႕လ်ားျပီး သစ္ရြက္ေတြလည္း ပံုမွန္အတိုင္း ေႀကြက်ေသာေန႔တေန႔ … တေလာကလံုးကို ေက်ာခိုင္းျပီး ေရအုိင္ႀကီးဆီအလာ သူမ၏ ေရအိုင္ႀကီး ေပ်ာက္ဆံုးေနသည္ကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။ သူမသယ္ေဆာင္လာေသာ မုန္တိုင္းမ်ားက သူမကို သတ္ခဲ႔ေလျပီ။ အရုပ္က်ိဳးျပတ္လဲက်သြားေသာအခါ သူမနားထဲတြင္ ေရအိုင္ႀကီးရဲ႕ ေလွာင္ရယ္သံကိုႀကားရသည္။ ကေယာင္ကတမ္း လိုက္လံရွာေဖြမိေသာ္လည္း ဘယ္တုန္းကမွ မတည္ရွိခဲ႔သလို ေရအိုင္ႀကီးေပ်ာက္ဆံုးသြားျပီျဖစ္သည္။

တခ်ိန္က သူ စီးဆင္းခဲ႔ပါသည္။ ။

မိုးတိမ္အမွတ္ ၃.၂

2008-06-22T15:42:00.001+08:00

မိုးတိမ္တစ ေကာက္ရခဲ႔သည္။ ေကာ္ဖီဆိုင္တံခါးမွာ ေႀကာ္ျငာတစ္ခုကပ္ထားသည္။ ဘာေႀကာ္ျငာမွန္းမသိ "Enjoy while it lasts" တဲ႔ေလ။
"တံတားနားကဆိုင္သြားခ်င္တာ"
"မသြားခ်င္ပါဘူး ဒီဆိုင္ပဲေကာင္းတယ္"
"ဆိုင္ေကာင္းဖို႔မလိုဘူး မင္းနဲ႔မျငင္းရဖို႔ပဲလိုတယ္"
ကိုယ္ကိုယ္တိုင္က လူတေယာက္ကို"I hate to argue with you"လို႔ ေျပာဖူးတာလည္း အမွတ္မရခ်င္ေတာ႔ပါ။ ဒါေပမယ္႔ သိပ္ေနာက္က်သြားျပီျဖစ္သည္။
အလြမ္းက ေကာ္ဖီဆိုင္ေထာင္႔ခ်ိဳးမွာလည္း ပုန္းခိုေနတတ္ပါသည္။

မိုးတိမ္ရဲ႕မ်က္လံုးေတြကေတာ႔ ဖေရာင္းတိုင္မီးေရာင္နဲ႔ေတာင္ ေတာက္ပေနသည္။
"ဘာႀကည္႔တာလဲဟင္"
"မင္းမ်က္လံုးေတြက ေတာက္ပတယ္ေနာ္"
"မင္းမ်က္လံုးထဲမွာ မွည္႔ေသးေသးေလးရွိတယ္ေနာ္ ကိုယ္က အစက ဖုန္၀င္ေနတယ္မွတ္လို႔"
"မင္းက စကားသိပ္တတ္တာပဲ"
"မင္းက စကားသိပ္လႊဲတာပဲ"

ခံုေခါက္ျပီး သီခ်င္းဆိုတတ္တဲ႔အက်င္႔ကို သိပ္မုန္းေသာ္လည္း သူ႔အသံခ်ိဳရွရွကို စိတ္ကသာယာျပီး နားမေထာင္သလိုလိုႏွင္႔ နားစြင္႔ေနမိသည္။ သူက နားေထာင္ေနမွန္းသိေတာ႔ ညစ္ျပီး သီခ်င္းမဆိုပဲ သံစဥ္သာ ေျပာင္းညည္းေနသည္။ ေထာင္႔မက်ိဳးတာ မုန္းစရာေတြခ်ည္းပဲ။
"ညေနရုပ္ရွင္သြားမလားလို႔" တေယာက္ထဲေျပာသလို ေျပာေနျပန္သည္။
တေန႔ေန႔ေတြ႕တာေပါ႔ ေကာ္ဖီျဖစ္ျဖစ္လို႔ မေရမရာေျပာျပီး သတၲိမရွိလွသူတစ္ေယာက္ကို အမွတ္ရသြားျပန္သည္။ တကယ္ေတာ႔ အမွတ္ရတာမဟုတ္။ ေမ႔လို႔မရတာျဖစ္သည္။
"ရုပ္ရွင္လဲမႀကိဳက္ပါဘူး'
"ဒါဆို ဘာလို႔ တေယာက္ထဲသြားသြားႀကည္႔ေနေသးလဲ"
"အို မဟုတ္တာ ဘယ္သူေျပာလဲ"
"လူလိမ္ေတြထဲမွာ မင္းအညံ့ဆံုးပဲ သိလား"
"မသိဘူး"

တိတ္ဆိတ္သြားမွဳမွာ ကိုယ္တိုင္ကအျပစ္ရွိသလိုျဖစ္ေနသည္။ စကၠဴေပၚမွာ ဟိုျခစ္ဒီျခစ္ႏွင္႔ ေခါင္းမေမာ႔တမ္းလုပ္ေနမိသည္။
"ဘယ္ေတာ႔ ကိုယ္႔ကို ပန္းခ်ီတကားေလာက္ဆြဲေပးမွာလဲ"
"မဆြဲတတ္ဘူး"
"မလုပ္တတ္ဘူး ဘယ္ေတာ႔မွမလုပ္ဘူးဆိုတဲ႔ စကားကလြဲျပီး တခုခုေျပာႀကရင္ေကာင္းမယ္ထင္တယ္"
"ျဖည္းျဖည္းေပါ႔ကြယ္ အေရာင္ေရြးေနတုန္း မင္းက ဘာအေရာင္ႀကိဳက္တာလဲ"
"ေတာက္ေတာက္ပပ ရဲရဲရင္႔ရင္႔ေပါ႔"
"ေတာက္ပဖို႔ သတၲိမရွိေတာ႔ပါဘူးကြာ"
"ဒါဆိုလည္း ခင္ဗ်ားရဲ႔ အျပာပဲေပါ႔"
"အျပာက ဘာအျပစ္ရွိလို႔လဲ"
"ေႏွးေကြးေလးလံသလိုပဲ"
"တကယ္ေတာ႔ အေရာင္ေတြဆိုတာ တကယ္မရွိပါဘူး"
လႊတ္ကနဲ႔ထြက္လိုက္မိျပီးမွ အျပင္းအထန္ေနာင္တရသြားပါသည္။ အဲတာ ငါ႔ယံုႀကည္ခ်က္မွမဟုတ္တာ။ မသိစိတ္ကိုယိုးခ်လိုက္မိျပန္သည္။

"ေဟး နက္ျဖန္ကိုယ္႔သူငယ္ခ်င္းရဲ႔ ဓါတ္ပံုျပပြဲရွိတယ္ေနာ္ လိုက္ရမွာေနာ္ မင္းကတိေပးထားျပီးသာ"
"ကတိမဟုတ္ပါဘူး ရက္စ္လို႔ပဲေျပာတာကို"
"အဲဒါ ဘာသေဘာလဲ"
"လိုက္မွာပါဟ။ ကတိမဟုတ္ဘူးလို႔ပဲေျပာတာ မိုးရြာေတာ႔မယ္ ျပန္ႀကမယ္ေလ။"
"................."
"ျပန္မယ္ေလ"

မိုးတိမ္ေတြမ်က္ႏွာညိဳေသာအခါ ရင္ထိတ္စရာေကာင္းလွပါသည္။ ဒါေပမယ္႔ ဒီမိုးတိမ္ကေတာ႔ အသက္နဲ႔မလိုက္ေအာင္ ဟန္ေဆာင္ေကာင္းေသာတိမ္ျဖစ္သည္။ မႀကာလွခင္ပဲ သီခ်င္းတညည္းညည္း အမွဳမထားေသာမ်က္ႏွာေလးႏွင္႔ လိုက္ထြက္လာပါသည္။

ဟာ ပူေဖာင္းေတြေရာင္းေနတယ္။ ဒီျမစ္ကမ္းေဘးမွာ ပူေဖာင္းသည္တခါမွမေတြ႕ဖူးဘူး။ ပူေဖာင္းသည္ကိုလွမ္းေခၚခ်င္ေသာ္လည္း ပ်င္းရိပ်င္းတြဲႏွင္႔ ျမစ္ရွဳခင္းကိုခံစားေနေသာ အသည္ႀကီးကို အားနာျပီး သူ႔ဆီအေရာက္ေလွ်ာက္သြားလိုက္သည္။ ပူေဖာင္းသံုးလံုး၀ယ္ျပီး အေႀကြေတြကို ခက္ခက္ခဲခဲေရတြက္ေပးလိုက္သည္။ အေႀကြေစ႔ေတြထြက္သြားလို႔ ၀မ္းသာသြားသည္။ တကယ္ရွဳပ္တဲ႔အေႀကြေစ႔ေတြ ေလးကေလးေသးတယ္။

ျမစ္ဖက္ေလွ်ာက္လာရင္း ကြန္ကရစ္ကမ္းပါးမ်ား အနားကြပ္ထားေသာ ျမစ္အမည္ခံေရစီးေႀကာင္းကို ႀကည္႔မိသည္။ တံတားကေတာ႔ တိက်ေသာ လက္ရာျဖင္႔ သန္႔သန္႔ျပန္႔ျပန္႔ အနည္းငယ္ ပ်င္းစရာေကာင္းေသာပံုစံျဖင္႔ ျငိမ္ျငိမ္သက္သက္။ ဘယ္ေတာ႔မွ တံတားထိုးလို႔မရေသာ ျမစ္တစ္စင္းမွာ ဟိုဖက္ကမ္းႏွင္႔ ဒီဖက္ကမ္းေရာက္ေနႀကရေသာလူေတြအေႀကာင္း စဥ္းစားမိသည္။ ပူေဖာင္းသံုးလံုးလံုးကို လႊတ္လိုက္သည္။ ရုတ္တရက္ေဆာက္တည္ရာမဲ႔သြားေသာ္လည္း ေပါ႔ပါးသြားသည္႔လက္ေတြကိုေတာ႔ ဘယ္ေတာ႔မွနားမလည္ႏိုင္ခဲ႔။ လႊတ္လိုက္တဲ႔ခံစားခ်က္က ဒီေလာက္မေပါ႔ပါးဘူးေလ။ ဘယ္ေတာ႔မွ မနီးခဲ႔ပဲနဲ႔ ဒီေလာက္ေတာင္ နာက်င္စရာမလိုဘူးထင္တယ္.... ေအးေပါ႔ေလ ၀ဋ္ေႀကြးေပါ႔။ ၀ဋ္ေတြ ကံဇာတ္ဆရာေတြကို ယိုးခ်ရတိုင္း ကိုယ္အသံုးမက်တာဖြက္ထားျပီး သူမ်ားကိုလက္ညိဳးထိုးေနသည္႔ မူလတန္းကေလးလို ခံစားရပါသည္။ နည္းနည္းေလး အျပစ္ရွိ၊ နည္းနည္းေလး စိတ္သက္သာရာရ။ သိသိသာသာ အံု႔ဆိုင္းလာေသာ တိမ္ေတြကို ေမာ႔ႀကည္႔ေတာ႔... မိုးတိမ္အမွတ္ ၃.၂ကို သတိရသြားသည္။ ဟာ သြားျပီ ငါလူတေယာက္လံုးကိုေမ႔ျပီး ေလွ်ာက္လာတာပါလား။ shit!

ေနာက္လွည္႔ႀကည္႔လိုက္ေတာ႔ ၃လွမ္းေလာက္ခြာျပီး ျငိမ္ျငိမ္သက္သက္ေလွ်ာက္လာေသာ မိုးတိမ္။ သူ႔မ်က္ႏွာက ဇေ၀ဇ၀ါႏွင္႔ ခါတိုင္းလို ယံုႀကည္ခ်က္အျပည္႔အျပံဳးတခု ထုတ္ေပးဖို႔ႀကိဳးစားျပီးမွ မိွဳင္းညိဳ႕သြားျပန္သည္။ မ်က္ႏွာပ်က္တယ္ဆိုတာ စိတ္မေကာင္းလ်က္နဲ႔ ျပံဳးျပဖို႔ႀကိဳးစားတဲ႔အခါ ျဖစ္တတ္သလား မသိပါ။ သူက တိုးတိုးေလးရြတ္လိုက္ပါသည္။ အသံမႀကားရေသာ္လည္း သူ႔ႏွုတ္ခမ္းေတြကိုဖတ္ျပီး နားလည္လိုက္ရသည္။
"Where are you?" တဲ႔
"I am here!" လို႔ မလံုမလဲေျပာမိသည္။ အသံကလိုတာထက္ပိုက်ယ္သြားသည္။ သူက ေခါင္းခါသည္။
"မင္းက တျခားကမၻာေရာက္ေနတယ္။ ငါမရွိတဲ႔ကမၻာ"
"..............."
လိမ္လည္မွဳမွာ ညံ့ဖ်င္းေႀကာင္း လူသိသူသိျဖစ္ျပီးမွာေတာ႔ က်ည္ေပြ႔အတက္ေပါက္ထံုးႏွင္႔လည္း အားမထုတ္ခ်င္ေတာ႔ပါ။ တကယ္ေတာ႔ မိုးတိမ္ေတြက ေပါ႔ပါးလြန္းတာလား က်မကိုယ္တိုင္က ဖမ္းဆုတ္ထားဖို႔ သတၲိမရွိတာလားဆိုတာကိုလည္း စဥ္းစားႏိုင္သည္႔ ဆင္ျခင္ဥာဏ္မရွိေသးပါ။ က်မသည္ ကိုယ္ထင္တာထက္အမ်ားႀကီးပိုျပီး ဥာဏ္ႏံု႕လွပါသည္။........ ။

PS// စိတ္ကူးထဲက ဇတ္လမ္းပါ။ happy ending မဟုတ္လို႔ ေဆာရီးဗ်ိဳ႕

ဘယ္ဘူတာမွ မဆိုက္တဲ႔ရထား

2008-06-22T10:29:00.001+08:00

အသံဗလံေတြရပ္တန္႔
ျခယ္လက္စအေရာင္ေတြရပ္တန္႔
အိပ္မက္အေသလို စန္႔စန္႔ႀကီးပ်က္ေန
အေရာင္ေတြဆိုတာ တကယ္မရွိပါဘူးတဲ႔
ငါရင္လည္း ရူးမွေပါ႔ကြယ္
မထူးဇတ္လည္းမခင္းရက္ပါဘူး မ်က္ႏွာကိုလႊဲ

ႀကယ္ေတြေႀကြေနလည္းမလင္းလက္ႏိုင္တဲ႔
ညအစုတ္အပဲ႔တစလိုပဲ
ဒီအခ်ိန္ေရာက္ရင္ ဒီ၀ဋ္ေႀကြးကအသက္၀င္တယ္
ထားပါေတာ႔ကြယ္ သြားမယ္ဆိုလဲသြား
ဒီမွာ မ်က္ႏွာလႊဲထားတုန္း

ယံုသည္ျဖစ္ျဖစ္ မယံုသည္ျဖစ္ျဖစ္
ဒီဓါတ္ျပားေဟာင္းဒီမွာအျမဲထစ္မယ္
မျဖစ္ေသးဘူး မျဖစ္ေသးဘူးေလ
ေျခလွမ္းေတြပ်က္လို႔ စိတ္ဓါတ္ေတြပ်က္သလား
စိတ္ဓါတ္ေတြပ်က္လို႔ ႏွလံုးသားပ်က္သလား
တရားခံလည္း ရွာမထားခ်င္ေတာ႔
ကဲ
သြားမယ္ဆိုလဲသြား
ဒီမွာ မ်က္ႏွာလႊဲထားတုန္း..........................

ပံုစံေဟာင္း

2008-06-19T02:15:00.001+08:00

ေျမေတြက မာေက်ာေအးစက္လို႔လား
ေျခေတြက အားမရွိလို႔လား
ရပ္တည္အျမစ္တြယ္ဖို႔ နာက်င္ခက္ခဲတယ္
ဒီလိုနဲ႔
မုန္တိုင္းမထန္တာေတာင္ ငါ႔မွာလႊင္႔ေနေရာ

ဘာမွဆုပ္ကိုင္ထားလို႔မရဘူး
မေန႔ကစိမ္းလို႔လန္းလို႔
ကေန႔မရွိေတာ႔ျပန္ဘူး
ခင္မင္မွဳဆိုတာလည္း ရာသီစာလိုပဲနဲ႔တူပါရဲ႕

လမ္းေတြကရွည္သလား ခရီးကေ၀းသလား
ေျခေထာက္ေတြနာတယ္
စိတ္ေတြနာတယ္

ဒီအခန္းလင္းသြားဖို႔ေတာင္
ဒီခလုတ္ကိုဖြင္႔ဖို႔ အားမရွိေတာ႔ဘူး
မ်က္လံုးမွိတ္လိုက္ရင္ ေမွာင္မိုက္ေအးစက္မွဳကေရာက္လာမွာပါပဲ။. . . . . . ။

PS// ကဗ်ာအေဟာင္းေလးပါ ဟိုဖက္blogမွာတင္ထားတာ။

ေမြးေန႔အမွတ္တရ

2008-06-18T21:48:00.003+08:00

အယ္ရာတက္ေနလို႔ မတင္လိုက္ရတဲ႔ ပို႔စ္ကေလးကို ထူးထူးျခားျခားေန႔ကေလးမွာ ျပန္တင္ပါရေစ။ မုတ္သုန္ဆီမွာေတာ႔ တင္ထားတယ္။ ဘာထူးတဲ႔ေန႔လဲလို႔ မေမးပါနဲ႔ သိတဲ႔သူေတြအတြက္သာ ရည္ရြယ္ပါတယ္။ :D (စကားျပတ္ျပတ္ေျပာတာ ေခတ္စားေနသလားလို႔ပါ)

အံ့ဖြယ္လူသားမ်ား

လူအခ်င္းခ်င္း ဘာအံ့စရာရွိလဲဆိုေတာ႔ သာမန္လူေတြလုပ္ႏိုင္ခဲတဲ႔ အလုပ္ေတြ လုပ္ႀကလို႔ျဖစ္သည္။

(မီးေတြ သံခဲေတြ စားျပျခင္းမ်ိဳးမဟုတ္ပါ)ဒီလိုပါ ဒီေခတ္ႀကီးက ပရဟိတ စိတ္ဓါတ္ခမ္းေျခာက္လြယ္တဲ႔ ကာလမဟုတ္လား ။ သနားလို႔ အားလို႔ ေပါလို႔ ပိုလွ်ံလို႔ ခဏျဖစ္ျဖစ္ေတာ႔ လွဴလိုက္ အပန္းမႀကီးတာေလးမ်ား လုပ္ေပးလိုက္ေတာ႔ လုပ္ႀကပါသည္။ ဒါေပမယ္႔ ေရရွည္မွာ ကိုယ္႔အလုပ္ပ်က္ အိပ္ခ်ိန္ပ်က္ခံျပီး လုပ္ေပးဖို႔က ေတာ္ေတာ္တန္တန္ ကုသိုလ္စိတ္ႀကီးမားသူမို႔သာ လုပ္ႏိုင္ႀကတယ္ထင္ပါသည္။

ဟိုလူေတြ မသကၤာျဖစ္ေနတဲ႔ ေအာ္ဇီကလူႀကီး (အားလံုးသိတဲ႔လူႀကီးေပါ႔ဗ်ာ) ဆိုရင္ အလွဴကိစၥကို ဖုန္းဆက္လိုက္ စာပို႔လိုက္နဲ႔ လုပ္ေပးပါတယ္ ေလပဲစိုက္ရတာကိုးလို႔ မထင္ပါႏွင္႔ ဖုန္းဆက္ရတဲ႔ဒုကၡကို အားလံုးသိႀကမွာပါ။ ဘယ္သူက သူမ်ားအလွဴကိစၥအတြက္ ညတိုင္းနီးပါး ႏိုင္ငံစံုဖုန္းလိုက္ဆက္ေပးေနမွာတုန္း။ သီးဆစ္စ္ႀကီးကလည္း လုပ္ရေသး၏။ တညလံုးလုပ္ျပီး တေန႔လံုးအိပ္ေပါ႔လို႔ လြယ္လြယ္ေတြးေသာ္ရ၏ သို႔ေသာ္ သူက ဆရာေတာ္ကို မပ်က္မကြက္ အာရုဏ္ဆြမ္းထကပ္ေသး၏။ သူခ်ိတ္ဆက္ေပးလို႔ ရြာ၁၁ရြာစာ ေရသန္႔ကိစၥအဆင္ေျပဖူး၏။ သံသယစိတ္ေတြနဲ႔ ရမ္းသမ္းမွန္းဆထေအာ္တတ္သူေတြကို ေမးခ်င္လွ၏ ဒုကၡသည္ေတြအတြက္ လွဴဖို႔မေျပာႏွင္႔ သူမ်ားေတြလွဴတာအဆင္ေျပဖို႔ ႀကားထဲက ဖုန္းဘယ္ခါဆက္ေပးဖူးသလဲလုိ႔။

ျမန္မာလို ဘေလာ႔ဂ္ေရးေနႀကသူေတြလည္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက အလွဴရွင္အႀကီးစားေတြျဖစ္သည္။ ဘယ္႔ႏွယ္ႀကံႀကံဖန္ဖန္ သေ႒းေတြဆီက ၁၀၀ စ ၂၀၀ စထြက္လာဖို႔ မနည္းအလွဴခံေနရတာကို ဒီျမန္မာေတြက အလွဴရွင္အႀကီးစားေတြဟုတ္လား။ ႀကားရတာျပံဳးခ်င္စရာ သို႔ေသာ္ သိတဲ႔သူေတြသိပါလိမ္႔မယ္။ မရွိတဲ႔ႀကားက လခရတာနဲ႔ ၃၀၀ သို႔ ၅၀၀ ေလာက္ကေတာ႔ လွဴႀကသူေတြခ်ည္းပင္။ မေရႊ --- (နံမည္ေျပာရင္ အဆူခံရမွာစိုးလို႔) အိမ္သာအလံုးလိုက္လွဴ၏ ။ အိမ္သာမ်ားကြာ ... လို႔မေတြးပါႏွႈင္႔ ေဆာက္ႀကည္႔ပါဦး ၃သိန္းကအနိမ္႔ဆံုးကုန္သည္။

ျမန္မာျပည္မွာ အလုပ္လုပ္ေနရသူေတြကေတာ႔ လံုးကနဲမလွဴႏိုင္ပါ သို႔ေသာ္ တန္ဖိုးမျဖတ္ႏိုင္သည္႔ လုပ္အားလွဴပါ၏။ ကိုဂ်ဴလိုင္ႀကီးရဲ႕ လူေတြကို အားမနာတမ္း အပူကပ္ျပီး ရြာေတြသြားခိုင္းသည္။ NGO ေတြမွာလုပ္တဲ႔သူငယ္ခ်င္းေတြကို စေနတနဂၤေႏြသြားခိုင္းသည္။ ဖ်ားသူေတြဖ်ားကုန္ႀက၏။ မုတ္သုန္တို႔ေတြ အပါတ္တိုင္းသြားေနသည္။ တျခားတျခား သူေတြ အမ်ားႀကီး အပါတ္တိုင္း သြားသည္။ ကိုယ္ျမန္မာျပည္မွာ ရွိေနမယ္ဆိုရင္ အပါတ္တိုင္း သြားႏိုင္ပါမလား။ ေက်းဇူးလည္းတင္စရာေကာင္းသည္။ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ သာဓုလည္းေခၚပါသည္။

ဟန္နီ

PS// က်မက ရြာသူႀကီးကိုအျမင္ကပ္တာနဲ႔ အိမ္သာမေဆာက္မယ္႔ ဆယ္အိမ္ေခါင္းလို မက်င္႔ႀကံႏိုင္ေသးလို႔ စကားေတြအမ်ားႀကီး ေျပာေနမိပါတယ္။ နားႀကားျပင္းကပ္ရင္ေတာ႔ ၀ဲပစ္လိုက္ ၀ဲပစ္လိုက္ လို႔သာ.....

၀ဲပစ္လိုက္

2008-06-18T20:09:00.001+08:00

ငယ္ငယ္တုန္းက က်မကိုေမြးေတာ႔ အမကႀကည္႔ႀကည္႔ျပီးေတာ႔ ေလာပလိုက္ ေလာပလိုက္လို႔ ေအာ္တယ္တဲ႔။
သူက ေျမးဦး သမီးဦးဆိုေတာ႔ သူမႀကိဳက္တဲ႔ပစၥည္းေတြဆိုရင္ ပစ္ထုတ္ခိုင္းေတာ႔တာပဲ။ ႀကီးလာေတာ႔ အဲဒီအက်င္႔ေပ်ာက္သြားတယ္ ဒါေတာင္ တခါတေလေနာက္ျပီး ၀ဲပစ္လိုက္၀ဲပစ္လိုက္လို႔ ထေအာ္တတ္ေသးတာ။

က်မကေတာ႔ ရုပ္၀တၳဳပစၥည္းေတြသာ ပစ္ရက္တာ။ စိတ္ကေတာ႔ထားမရေပမယ္႔ မပစ္ရက္တဲ႔အမွိဳက္ေတြနဲ႔ အျမဲေလးလံေနတဲ႔သူပါ။ (ဥပမာ တဖက္က၀ဲပစ္လိုက္ေပမယ္႔ ကိုယ္႔ဖက္ကဆက္သိမ္းထားတဲ႔ ခင္မင္မွဳ။) ငယ္ငယ္တုန္းက ပစ္ထုတ္လိုက္လို႔ အေျပာခံဖူးလို႔လားမသိဘူး က်မကိုယ္တိုင္ကေတာ႔ သက္ရွိလူတေယာက္ရဲ႔ ခင္မင္မွဳကို ဘယ္တုန္းကမွ မလႊင္႔ပစ္ရက္ခဲ႔။
ကိုုယ္႔ေႀကာင္႔ သူမ်ားေလးလံမယ္ဆိုရင္ေတာ႔...
...........................................
၀ဲပစ္လိုက္ေပါ႔။

၀ဲပစ္လိုက္ကြာ

တားမႏိုင္ဆီးမရေပမယ္႔
အသံုးမွမက်တဲ႔ေနာက္ေတာ႔
ငါ႔ သံေယာဇဥ္ ခ်ည္မွ်င္ႀကိဳးေတြကိုလဲ
၀ဲပစ္လိုက္ ၀ဲပစ္လိုက္

ဘာနဲ႔တိုင္းတိုင္း ကိုက္မမွီေပမျပည္႔မွေတာ႔
ငါ႔မာနအက်ိဳးအစေတြလဲ
၀ဲပစ္လိုက္ ၀ဲပစ္လိုက္

လူကအူလို႔ အေတြးေႀကာင္သလား
အေတြးေတြအူလို႔ လူေႀကာင္သလား
ငါ႔မွာ ေတြ႔တိုင္း အေျပာအဆိုေတြမွားလို႔ အျငိဳးေတာ႔မထားနဲ႔ကြယ္
ဒီစကားကိုမုန္းတယ္ဆိုလဲ
၀ဲပစ္လိုက္ ၀ဲပစ္လိုက္

ရာသီနဲ႔မကိုက္တဲ႔ ရွပ္အကၤ် ီ လို
ငါ႔ကို ...
ေခ်ာင္ထိုးထားလို႔မွ စိတ္တိုင္းမက်လဲ
၀ဲပစ္လိုက္ ၀ဲပစ္လိုက္ကြယ္

ဒဏ္ရာသစ္ကို ခ်စ္တဲ႔သူေတြ

2008-06-17T00:38:00.001+08:00

Lord of the Rings မႀကိဳက္တဲ႔မိန္းမနဲ႔ အခ်စ္ကားမႀကိဳက္တဲ႔ေယာက်္ား ေကာ္ဖီဆိုင္မွာ မ်က္လံုးေတြတိုက္ပြဲျဖစ္ႀကတာပါ။ ျပီးေတာ႔ ဘယ္ကေနဘယ္လို ေရာက္သြားတယ္မသိ ေအး ငါက လူျပိန္းမပဲ ေအာ မင္းက ေယာက်္ားမာနကို ေစာ္ကားတယ္ ဘလာဘလာဘလာ ... ခိုးနားမေထာင္ပါဘူး သူတို႔ဘာသာ ေဘးခံုမွာလာထုိင္တာ။ ေျခာက္ခြက္ဆိုတာ အဲတာေတြလည္း ပါပါတယ္ ဇီးကြက္ရယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြႏွိပ္စက္တာပါ။

ဖြဖို႔မရည္ရြယ္ပါဘူး သယ္ရင္းရယ္ ဒင္းက ဆီဗံုးမွာ လာလာေအာ္လို႔ သူ႔ဒဏ္ရာကိုလည္း ျပန္ဆြေပးလိုက္ဦးမယ္။ ဆန္းေဒးတိုင္း ဒဏ္ရာသစ္ရွာတဲ႔သူေတြကို တရားက်လို႔ တို႔က ဒဏ္ရာေဟာင္းနဲ႔ပဲ ေနတယ္ကြယ္။ ဟဲ ဟဲ

မာန

ႏွစ္ဘ၀ ေသေပးရင္ေတာင္
မေႀကေသးမယ္႔ အႀကည္႔နဲ႔
ထိရွေအာင္ စီရင္သြားတယ္

ဒီလိုနဲ႔ေ၀းႀကမွာလား

ေမးရမွာျဖင္႔ ရင္နင္႔ဖြယ္
ေႀသာ္ အခ်စ္ေရးကျဖင္႔ မလြယ္။. . . . . ။

စာႀကြင္း။ ။ ဖုန္းဆက္ျပီး ရစ္မယ္မႀကံနဲ႔ ဖုန္းပိတ္ျပီးအိပ္ျပီကြယ္။ ေႀသာ္ အပူအပင္ကင္းတဲ႔သူမ်ား အိပ္လို႔ေပ်ာ္ စားလို႔၀င္။

ဘာမွ မပါတဲ႔ စာ

2008-06-15T14:57:00.001+08:00

၀က္သစ္ခ်ပင္ႀကီးကိုကြယ္ျပီး ေငး
ေျမနီလမ္းနံေဘးမွာ ရပ္ျပီးေငး
ဒီလိုပါပဲ
ေ၀း ေ၀းသြားႀကတာေပါ႔ xxxxxxx

မေန႔က အမနဲ႔အြန္လိုင္းမွာေတြ႕တယ္။ အိမ္ကေႀကာင္မႀကီး ကေလးေမြးျပီး ထြက္သြားတာျပန္မလာဘူးတဲ႔။ ေႀကာင္ေပါက္ေလးကို ေမာင္ေလးက နံမည္ေပးထားသတဲ႔။
Catherine တဲ႔ေလ...အင္း အဲဒီေကာင္ကေတာ႔ စံပဲ... ေအး မေျပာေတာ႔ပါဘူး
ျပန္မလာတဲ႔အေႀကာင္းေတြေျပာရင္ေတာ႔ ေႀကကြဲစရာေတြခ်ည္းေပါ႔ ဘယ္တတ္ႏုိင္မလဲ ဒီလိုပဲ ေ၀း ေ၀း သြားႀကမွာေပါ႔
ဘယ္ေတာ႔မွ မေခၚေတာ႔ဘူး တသက္လံုး ျပန္မလာဘူးဆိုတဲ႔စကားေတြကို ဒီမွာ ႏွလံုးသားအစင္းလိုက္ခင္းေပးျပီး ခံစားေနရသေရြ႕ေတာ႔ ဘာကိုမွ ထုသားေပသားမက်ႏိုင္ပါဘူး။

....................

ဘယ္ေနရာကစျပီး မွားယြင္းသြားလဲမသိဘူး
ပစ္မထုတ္ရက္တဲ႔ လြဲေခ်ာ္မွဳေတြနဲ႔ ကာရံထားတယ္
မဆံုႏိုင္ျခင္းေတြကို ဘယ္သူလႊင္႔ခ်ခဲ႔သလဲ
ျပန္လည္ျပဳျပင္ေနသည္ဆိုျပီး အေခ်ာင္ခိုေနတဲ႔ စိတ္ဓါတ္ေတြနဲ႔
ဒီမွာ ေပပြေနတာေတြႀကည္႔ရတာ ရင္နာတယ္

......................

တခ်ိဳ႕လူေတြကေတာ္တယ္ဗ်။ လူေတြရဲ႕စိတ္ကိုလႊမ္းမိုးႏိုင္တယ္။ တမိနစ္ေလာက္ေတြ႕လိုက္တာနဲ႔ တရာသီလံုးေလးလံသြားေစႏိုင္တယ္။
စကားလံုးေတြက နာက်င္ေစတယ္
စကားလံုးေတြက ေသေစႏိုင္တယ္
အဲဒီစကားလံုးေတြက ကယ္တင္ႏိုင္တယ္
Dont you think so???

xxxxxxxxx ေနညိဳသြားတိုင္း
ျပန္မျမင္ႏိုင္တဲ႔ေျခရာေတြကို လိုက္ေကာက္
လမ္းမေလွ်ာက္ခဲ႔မိရင္ ငါ လမ္းေပ်ာက္မွာမဟုတ္ဘူး
ဒီလိုနဲ႔
ေနာင္တမရွိတဲ႔ စူပါဟီးရိုးလည္း မျဖစ္လိုက္ရဘူးေလ။ ။

စာကေတာ႔ျပီးျပီ ....
အရည္မရ အဖတ္မရေပမယ္႔ ဖတ္သြားလို႔ေက်းဇူးတင္ပါတယ္

စိတ္ေစရာ

2008-06-14T18:24:00.001+08:00

နီးကပ္လြန္းလို႔မွဳန္၀ါးသလား ေ၀းကြာလြန္းလို႔ ကမၻာျခားသလား
ေနပါဦး ေနပါဦးကြယ္

မ်က္လံုးမွိတ္လိုက္တာနဲ႔
အင္ႀကင္းေတြေမႊးလာတယ္

ကေယာင္ကတမ္း လက္ကိုဆန္႔လိုက္ေတာ႔ တိမ္ရယ္သံႀကားတယ္

မနက္ျဖန္ေစ်းေန႔ပဲ အိမ္ျပန္ရမယ္
အိမ္ျပန္ရမယ္