နာက်င္ေနတုန္း ခပ္ျပံဳးျပံဳးလုပ္ခဲ႔သမွ် အခြင္႔အေရးရခါမွ ဘာအဓိပၸါယ္ေဆာင္မွန္းမသိတဲ႔ အသံနဲ႔အေရာင္ လွိဳင္းအလ်ားေတြကို္ မ်က္ရည္က်ေပးတတ္တဲ႔သူ ျဖစ္မွန္းမသိျဖစ္ျဖစ္လာတယ္။ အႏုပညာခံစားခ်က္ဆိုတာေတြကို အစာေႀကေဆးလို အစားထိုးသံုးစြဲမိခဲ႔တယ္။ မျပည္႔၀ခဲ႔တဲ႔ ေတာင္းဆုေတြကို ဘယ္တုန္းကမွ ေတာင္းခဲ႔တာမွမဟုတ္ပဲလို႔ ဟန္လုပ္တတ္လာတဲ႔ ၀ါရင္႔အေပ်ာ္တမ္းသရုပ္ေဆာင္ျဖစ္လာတယ္။
ေဆြမ်ိဳးေတာ္စပ္မွဳ trauma ေတြနဲ႔ အျခား၆၀%ေသာ မိန္းမေတြထဲက တေယာက္သာျဖစ္တယ္။ အင္း ၇၀%လဲျဖစ္ႏိုင္ ၈၀%လဲျဖစ္ႏိုင္တာပဲ။ ၉၀%ဆိုပိုနီးစပ္မယ္။ မိန္းမျဖစ္ရတာဟာ ပိုင္ရွင္ကိုေန႔တိုင္းေရႊတဥ ဥေပးတဲ႔ငန္းတေကာင္နဲ႔ ေပါင္းသင္းေနထိုင္ေနတဲ႔ ငန္းမလိုပါပဲ။ လူလိုနားမလည္တတ္သူေတြကို လူတေယာက္ရဲ႕ အေကာင္းဆံုးနားလည္မွဳေပးဖို႔ ငါ႔လူျဖစ္မွဳေတြပါ ပြန္းပဲ႕ခံလိုက္ရတယ္။ တေရးႏိုးလာရင္ နာက်င္မွဳသက္သာသြားျပီး အားအင္ျပည္႔၀ခဲ႔ဖူးတဲ႔ ငယ္ဘ၀ကို အံ့အားသင္႔မဆံုးခ်ီးက်ဴးမိတယ္။ အစြမ္းကုန္စြန္႔လႊတ္ခဲ႔ျပီးတဲ႔ေနာက္ ေက်းဇူးတင္ဖို႔ေတာင္းဆိုခံရတိုင္း မပ်က္မကြက္ရယ္ခ်င္တယ္။ ထပ္ခါထပ္ခါ ထပ္ျဖစ္တယ္ ထပ္ခါထပ္ခါ ရယ္ခ်င္တယ္။
ငါေသလို႔ တေစၧျဖစ္သြားရင္ တရားမွ်တမွဳဆိုတာ ခ်စ္ျခင္းတရားလိုပဲ လိုရာဆြဲသံုးေခါင္းစဥ္တပ္ခံရတဲ႔၊ ဘယ္ေတာ႔မွလူ႕ေလာကမွာ တကယ္ရွိလာမွာမဟုတ္တဲ႔၊ မေကာင္းဆိုး၀ါးေတြရဲ႕ ပါးလုပ္က်င္းျခင္းခံရဖို႔ တညလံုးေအးစက္စက္ေစာင္႔ေနရတဲ႔ ေရတခြက္သာသာပဲ ျဖစ္တယ္ဆိုတာကို လူအ ဒါမွမဟုတ္ လူအျဖစ္ခ်င္ ဟန္ေဆာင္ေပးေနသူေတြကို ေျပာျပဖို႔ အဆက္မျပတ္ႀကိဳးစားမိမယ္။
ဟုတ္တယ္ အရင္တုန္းကေတာ႔ ေနာက္ဘ၀က် ႏို၀င္ဘာမွႏိုးထတဲ႔ ပန္းတပြင္႔ျဖစ္ခ်င္ခဲ႔တာ။ ခုေတာ႔ အဲဒီဆု တကယ္မေတာင္းခဲ႔ေပါင္လို႔ ခပ္ျပံဴးျပံဳးေျပာတတ္ေနျပီ။ ဒဏ္ရာေတြ ပလပြနဲ႔လဲ ေက်းဇူးတင္တတ္ျပီ အျဖစ္အပ်က္ေတြကို တခုမက်န္ ဗေလာင္းဗလဲ လုပ္ျပီး သူေတာ္ေကာင္းလို႔ဟစ္ေႀကြးသူေတြကိုလဲ ဖက္လဲတကင္းလုပ္တတ္ျပီ။ ဘယ္ေလာက္ေပးေပး ေတာင္းမ၀ႏိုင္ေအာင္ ေတာင္းတတ္သူေတြကိုလဲ သိပ္မအံ့ႀသျပဖို႔ ႀကိဳးစားတတ္ျပီ။ ကိုယ္ခ်င္းစာတရားဆိုတာ ေတာင္းယူလို႕လဲမရ တိုက္ယူလို႔လဲမရဘူးဆိုတဲ႔အေႀကာင္း ငါ႔ကိုယ္ငါေျဖာင္းဖ်တတ္ခဲ႔ျပီ။
ေသျခင္းတရားဆိုတာကလဲ ဖိတ္ေခၚတိုင္းမရေႀကာင္း သံုးႏွစ္သံုးမိုးသင္ခန္းစာထဲမွာ အမွတ္ျပည္႔ရခဲ႔ျပီ။ ကံေကာင္းလိုက္တာဆိုတဲ႔ အသံႀကားတိုင္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္လို႔ တံု႕ျပန္တတ္တဲ႔ ငါ႔အသံကိုဘယ္ျပန္ညာျပန္ ပစ္ရိုက္လိုက္ခ်င္တဲ႔စိတ္နဲ႔ ခ်ဥ္တူးေနတဲ႔အေပါစားအရက္ကို မူးျပီးေရာဆိုျပီးမ်ိဳခ်လိုက္မိတဲ႔ ေလာကႀကီးကို သနားစိတ္နဲ႔ ။ ဘ၀ဆိုတာ ငါ႔အေပၚ၀ီစကီပဲေလာင္းပါ ကုတ္ပဲေလာင္းပါလို႔ ေတာင္းဆိုခြင္႔မရွိတဲ႔ ေရခဲတံုးလိုပဲ ငါးေသေကာင္ပါးစပ္နားလဲ ေနခ်င္ေနရတာပဲမဟုတ္လား။ ငါကေတာ႔ ေအးစက္စက္ပဲ။ ဘာမ်ားထပ္လိုခ်င္ေသးလို႔တုန္း။
