Sunday, January 25, 2009
ခရမ္းေရာင္မိုးစက္ေတြကို ဘယ္သူမွမျမင္ရဘူးတဲ႔
အေကာင္အထည္ျပစရာမရွိလဲ ခိုက္ခိုက္တုန္ေအာင္ခ်မ္းေနရ
ဒီကေန႔ ေပ်ာက္ရွသြားတဲ႔ယံုႀကည္မွဳကလဲ
လြန္ခဲ႔တဲ႔ ႏွစ္၂၀က
တံတားေပၚက လိမ္႔က်သြားခဲ႔တဲ႔ ေမြးပြရုပ္ကေလးထက္
ေခ်ာ္လဲျပီး လက္လြတ္ခဲ႔ရတဲ႔ မိုးပ်ံပူေဖာင္းေလးထက္
ထူးျခားျပီး မနာက်င္ေပမယ္႔
ခရမ္းေရာင္ေတြက ပိုပိုေအးစက္လာ
ထံုက်င္ေနတဲ႔လက္ေတြက
ဆုပ္ကိုင္ထားသမွ် လႊတ္လိုက္ရသလား
မ်က္လံုးမ်ားဖြင္႔လို႔မရဘူး
အေႏြးဓါတ္ကို စကားလံုးသက္သက္သာ အမွတ္ျပဳေနရ
ဦးေႏွာက္ဟာ အမွားတျခမ္း ငရဲတျခမ္းျဖစ္လာ
ခရမ္းေရာင္ေတြ ေမွာင္လိုက္တာမ်ား
ဘယ္ကတည္းကရြာေနခဲ႔သလဲ မသိေတာ႔ဘူး
4 Comments:
ကဗ်ာကလဲဘာစားၿပီး
ေရးသလဲမသိ...လႊတ္ေကာင္းေနေတာ႕တာပဲ.....
ဟန္နီကဗ်ာမဖတ္ရရင္လူကေနမေကာင္းခ်င္
သလိုလိုၿဖစ္တတ္တယ္....
ခံစားခ်က္ေတြ သိပ္ျပင္းထန္ေနသလား မသိ။ ကဗ်ာေတြက အရမ္းကိုမိုက္ေနတယ္
ျမင္ေလရာမွာ ခရမ္းေရာင္ေတြ ျဖစ္သြားတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေမွာင္ေတာ့မလုိပဲ... ေကာင္းလိုက္တာ ဟန္နီရယ္...
အမဟန္နီ
ကဗ်ာေတြဖတ္သြားတယ္ ...
အားရတယ္အမေရ...
Post a Comment