Happy New 2009

Wednesday, December 31, 2008

2009 မွာေဆးလိပ္ျဖတ္မယ္လို႔ ေႀကြးေႀကာ္လိုက္တဲ႔ တခ်ိဳ႕တခ်ိဳ႕ေတြေရာ ဘာဆိုဘာမွ မေႀကြးေႀကာ္လိုက္ရတဲ႔ ကိုယ္လိုလူေတြပါ ႏွစ္သစ္ကိုကူးရပါေတာ႔မယ္။ (တခ်ိဳ႕ေခတ္ေနာက္က်တဲ႔ သူမ်ားကေတာ႔ သူမ်ားႏွစ္ဆန္းတရက္ေန႔က်မွ ႏွစ္သစ္ထ ကူးလိုကူးရ... ဥပမာ။ ။ မေရႊဂ်မ္း)

2008 န႔ဲပါတ္သက္ျပီး ၀မ္းနည္းစရာေတြ ရွိခဲ႔ေပမယ္႔ (ဥပမာ။ ။ ကိုယ္႔ႏိုင္ငံမွာ ျဖစ္သြားတဲ႔ နာဂစ္) ၀မ္းသာစရာေကာင္းတာက ေနာင္တရစရာ မရွိခဲ႔လို႔ပါပဲ။ က်န္းမာေရး ေလ႔က်င္႔ခန္းလုပ္ဖို႔ ပ်က္ကြက္သလိုပဲ ေလာက၀တ္ေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ၀မ္းသာအားရ ပ်က္ကြက္ပစ္ခဲ႔တယ္။ (ဒါေတာင္ မင္းဟာ ဆိုရွယ္သတၲ၀ါပဲလို႔ အေျပာခံလိုက္ရေသး။) လူေတြကိုကယ္တင္ခ်င္တဲ႔ ဟီးရိုးစိတ္ဓါတ္ကလဲ အျမီးက်က္အျမီးစား ၊ ေခါင္းက်က္ေခါင္းစားသေဘာထားေတြေႀကာင္႔ တပ္ပ်က္ျပီးဒုကၡိတျဖစ္သြားခဲ႔ျပီ။

တခ်ိဳ႕ကေတာ႔ ေျပာပါတယ္ ကမၻာႀကီး ဒီေန႔ပ်က္မယ္ထင္မေနနဲ႔ ႀသစေႀတးလ်မွာ မနက္ျဖန္ေတာင္ ေရာက္ေနျပီတဲ႔။ မီးပ်က္တာကို ျပသနာလို႔မထင္ပဲ ကမၻာပ်က္မွာေႀကာက္ေနသူေတြမ်ား ေျပာပါတယ္။ ေ၀းရာဓါးကိုပဲ ျမည္တြန္ေတာက္တီးရဲတဲ႔သေဘာလို႔ ေျပာသူေတြက ေျပာႀကပါရဲ႕။ (ထားပါေတာ႔)

ကိုယ္႔ကိုယ္ကို ေပးခ်င္တဲ႔ သတင္းစကားက -
Learn to relax

2008 ကို အေျပးအလႊားေပးလိုက္ခ်င္တဲ႔ သတင္းစကားကေတာ႔ -
အခ်စ္ကို လက္ခံရရွိ။ Thank you!

အားလံုးအတြက္ကေတာ႔
Happy New 2009
ေနာင္တမရွိတဲ႔ ႏွစ္သစ္တႏွစ္ကို ပိုင္ဆိုင္ရရွိႀကပါေစ . . .

အံ့ႀသတယ္

Monday, December 29, 2008

အံ့ႀသစရာပဲ
အံ့အားသင္႔ျခင္းေတြ ပြင္႔အံက်လာ
အံ့အားသင္႔ျခင္းေတြ ပိုးပိုးေပါက္ေပါက္
အံ့အားသင္႔ျခင္းေတြ အရုပ္ႀကိဳးျပတ္
မိုးတိုးမတ္တတ္ အံ႔အားသင္႔ျခင္းေတြက ပံုပ်က္ေခြက် အံ့အားသင္႔ျခင္းေတြကို မသတ္ႏိုင္ေတာ႔
အံ့ႀသစရာပါပဲ

အံ့အားသင္႔မွဳ တခုက တျခားအံ့အားသင္႔မွဳတခုကို တအံ့တႀသ
အံ့ေလာက္ဖြယ္ရာျဖစ္မွဳကိုယ္တိုင္ကိုက အံ့အားသင္႔ တုန္လွဳပ္
အံ့အားသင္႔ျခင္းေတြ ထံုက်င္ေႀကမြ
အံ့အားသင္႔ျခင္းေတြထဲမွာ အံ့အားသင္႔ျခင္းေတြ တတိတိႏွစ္ျမွဳပ္

အံ့အားသင္႔ျခင္းအေဟာင္းအေဟာင္းေတြကေတာင္ အံ့အားသင္႔ရေလာက္ေအာင္
ေသမယ္ဆိုေသေလာက္ရဲ႕ အေသအလဲကို အံ့အားသင္႔ရ
ေသတဲ႔ဆီကိုမေရာက္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ မျပီးႏိုင္မစီးႏိုင္ အံ့ႀသတႀကီး အံ့အားသင္႔ေတာ႔ . . .

ခရစၥမတ္အႀကိဳ

Wednesday, December 24, 2008

ညာလက္က ေကာင္းမလိုလိုနဲ႔ ျပန္နာေနျပန္တယ္။ ဒီပို႔စ္ကို ဘယ္လက္နဲ႔ရိုက္ပါတယ္ေျပာရင္ ဘယ္သန္ေတြျပံဳးႀကလိမ္႔မယ္။ ဘယ္သန္ကေန ညာသန္ျဖစ္လာသူေတြလဲ ပါခ်င္ပါေပမေပါ႔။

မနက္မိုးမလင္းခင္ကတည္းက သက္သာရဲ႕လား ရံုးတက္ႏုိင္ရဲ႕လားေမးႀကေတာ႔ တယ္လဲသနားႀကင္နာတတ္တဲ႔ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြလို႔ထင္မိပါရဲ႕။ ဘယ္ဟုတ္မလဲ ကိုယ္လဲရံုးတက္ႏိုင္တယ္ဆိုေရာ တေယာက္က ေခါင္းကိုက္ျပီး တေယာက္ကဗိုက္နာသတဲ႔။ တဌာနကို တေယာက္ႏွဳန္း ရံုးတက္တဲ႔ေန႔ပါပဲ။ အီးေမးလ္ေတြထဲက ရံုးခ်ဳပ္ကအလုပ္ေတြ တပံုႀကီးကိုစာရွည္ႀကီးနဲ႔ခိုင္းတတ္တဲ႔ နံမည္ကိုေကာက္ဖြင္႔လိုက္တယ္ သတင္းေကာင္း (ယူေသာ္ရ၏ေပါ႔) တခုပါေတာ႔ ၀မ္းသာရမလို။ ဆက္ခိုင္းထားတာႀကည္႔လိုက္ေတာ႔ ႏွစ္သစ္ကူးကို အလုပ္ေတြေခါင္းရြက္ျပီး ကူးရေတာ႔မယ္ဆိုတာသိလိုက္ျပီ။ ကိုယ္႔ဌာနက လူေတြကို စာပို႔လိုက္တယ္.. ေဟး ငါတို႔ကုမၼဏီ ႏွစ္သစ္ကူးအထိ ရွိဦးမယ္။ အနည္းဆံုးေတာ႔ ဇန္န၀ါရီလစာရမယ္ေပါ႔ကြာ ေပ်ာ္ရႊင္စရာေကာင္းေသာ ခရစ္စမတ္ျဖစ္ပါေစ။ လို႔ :)

ေန႔လည္စာသြားစားေတာ႔ ေခါက္ဆြဲဆိုင္က သရဲေျခာက္ေတာ႔မလိုလို။ ဆိုင္ရွင္ကလဲ လူမရွိလို႔ ေစတနာဗလပြနဲ႔ ေခါက္ဆြဲေတြအမ်ားႀကီးထည္႔ေပး။ ကိုယ္ကခံတြင္းပ်က္ေနေတာ႔ စားလို႔မကုန္။ ရွမ္းလိုေျပာရင္ စိတ္မေကာင္းလည္ေခ်ာင္းခါးေလာက္ေပ၏။ ေန႔လည္စာစားျပီးေတာ႔ ညာတာပါေတးနဲ႔ Finance နဲ႔ Account က မမေတြ လစ္ကုန္ႀကျပီ။ ေဆးရံုကိုဖုန္းဆက္ေတာ႔ ဆရာ၀န္က ခရစ္စမတ္ခြင္႔ယူထားသတဲ႔။ တာ၀န္က်တေယာက္ေယာက္နဲ႔ျပမလား ဆိုေတာ႔ မိုးကလဲ တစိမ္႔စိမ္႔ဆိုေတာ႔ အစီအစဥ္ကိုဖ်က္တယ္။ ဘာျဖစ္ေသးလဲ ကိုယ္႔ဘာသာကုတာေပါ႔။ အမတေယာက္က ခရစ္စမတ္ေန႔က်ရင္ အခ်စ္နဲ႔ေတြ႕ျပီး ေရာဂါေပ်ာက္မွာပါလို႔ အားေပးသြားတယ္။

ေနာက္ထပ္ သတင္းေကာင္း၂ခု ထပ္၀င္လာတယ္။ Karen က ရုတ္တရက္ ထ ကတယ္။ ကိုယ္ကေတာ႔ လက္မလွဳပ္ႏိုင္လို႔ ရံုးခြဲေတြကို ဖုန္းဆက္ျပီးသတင္းေကာင္းေတြေျပာရတယ္။ Karen က Celebrateလုပ္မယ္ဆိုျပီး ပစ္ဇာေတြမွာတယ္။ ကိုယ္က ကုတ္ေတြ ပက္စီေတြလဲ ေသာက္လို႔မရ ေကာ္ဖီလဲမေသာက္ရဘူးဆိုေတာ႔ ၀မ္းနည္းပါသည္ေပါ႔။ ဂုဏ္ျပဳခ်င္ေဇာနဲ႔ ကိုယ္႔ဌာနကလဲ ဖဲႀကိဳးေတြစည္းထားတဲ႔ ဘူးႀကီးပို႔လိုက္တယ္ စားမရေသာက္မရပန္းေတြ ဖယ္လိုက္တယ္။ ဘုတ္မွာကပ္ထားဖို႔ကလြဲျပီး ဘယ္သူမွဘာမွလုပ္လို႔မရတဲ႔ ကဒ္ႀကီးဖယ္လိုက္တယ္။ ဖြင္႔လိုက္ေတာ႔ အထဲမွာဘူး၄ဘူး။ ထပ္ဖြင္႔လိုက္ေတာ႔ ၄ဘူးစလံုးအာေရဘစ္ကာ ေကာ္ဖီပုလင္းေတြျဖစ္ေနတယ္။ ဘာေျပာေကာင္းမလဲ... နာေနတဲ႔ညာဖက္လက္နဲ႔ပုခံုးကိုပဲ ျဖဳတ္ရေကာင္းႏိုး၊ ေကာ္ဖီမေသာက္ရဆိုတဲ႔ ဆရာ၀န္ကိုပဲ ႏွဳတ္ပိတ္လိုက္ရေကာင္းႏိုးေပါ႔။

ညေနက်ေတာ႔ ေမးစရာတခုရွိလို႔ ဂ်ီအမ္ကိုဖုန္းဆက္ေတာ႔ သူက နင္ရံုးမွာဘာလုပ္ေနတာလဲတဲ႔ ကမၻာပ်က္မွာမို႔လားတဲ႔ အဲဒါနဲ႔ ၅နာရီက်ေတာ႔ ၂ေယာက္တည္းက်န္ေသာ ရံုးတက္သမားေတြ တံခါးပိတ္ျပန္ႀကေလသတည္းေပါ႔။ ေစ်းသြား၀ယ္ခ်င္ေပမယ္႔ လူေတြရွဳပ္ေနမွာရယ္ အေလးအပင္မ မ ႏိုင္တာရယ္ေႀကာင္႔ အိမ္ကုိတန္းျပန္လာတယ္။ အိမ္ေရာက္ေတာ႔ သနားစရာအျဖစ္မခံႏိုင္တာမုိ႔ ေဆြမ်ိဳးေတြကိုဖုန္းဆက္ျပီး ၀ွရွ္လုပ္ရတယ္။ အခန္းထဲမွာ ပံုအသစ္ေတြထပ္ခ်ိတ္တယ္။ ဘယ္ပံုလဲဆိုေတာ႔ မနက္က Congratulations, Babe လို႔ ေျပာသြားတဲ႔တေယာက္ေပါ႔။ ျပီးေတာ႔ မီးေတြမွိတ္ျပီး ဖေယာင္းတိုင္ထြန္းလိုက္တယ္ (ဒီဇာတ္လမ္း ဒီေနရာေရာက္ရင္ ရန္ကုန္ကသူငယ္ခ်င္းေတြ ထဆဲေတာ႔မယ္ဆိုတာသိတယ္ ဘာကြ ဖေယာင္းတိုင္ဟုတ္လား :D)

မိုးတဖြဲဖြဲက်သံႀကားေနရတယ္။ ဖေယာင္းတိုင္မီးေရာင္နဲ႔ ခ်ိတ္ထားတဲ႔ ပံုေလးေတြႀကည္႔ေနမိတယ္။ ဘယ္လက္နဲ႔ စာ စရိုက္တယ္။ After all, life is not so bad.

ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ ခရစၥမတ္ျဖစ္ပါေစ

ညစာ

Thursday, December 18, 2008

ညစာ စားရဲ႕လားဆိုတဲ႔ အိမ္ကေမးခြန္းကို ခုနကလွမ္းေျဖလိုက္တဲ႔ စာပါ။ ျပန္ေရာက္လာတဲ႔စာက အဲဒါဘာေျပာတာလဲ ........ တဲ႔
-------------------------------------------------------------------------
အေငြ႔တေထာင္းေထာင္းထေနတဲ႔ စြပ္ျပဳတ္ပန္းကန္ျပားေရွ႕မွာ ငါထိုင္ေနတယ္။
ဒီေထာင္႔ေလးနားက အရြက္ေသးေသးစိမ္းစိမ္းေလးကို ဘာေခၚသလဲငါမသိဘူး။
ဒါေပမယ္႔ ဒီစြပ္ျပဳတ္အရသာရွိမယ္ဆိုတာသိတယ္။
မွိဳဘယ္ႏွစ္ပြင္႔ပါသလဲ သိတယ္ ငရုတ္ေကာင္းဘယ္နွစ္ခါျဖဴးသလဲသိတယ္။
ျဖဴပ်စ္ပ်စ္စြပ္ျပဳတ္ကို တခါေမႊလိုက္တိုင္း ဒီလိုအေငြ႔ေတြ ေထာင္းကနဲထမယ္ဆိုတာ သိတယ္။
ဘယ္ေလာက္ပဲပူပူ ဒီစြပ္ျပဳတ္ကို ငါေသာက္ေတာ႔မယ္။

အသံပိတ္ထားတဲ႔ တီဗီေပၚက လွဳပ္ေနတဲ႔ အရုပ္ေတြကို ငါသနားသြားျပီ။
ဂ်က္လန္ဒန္ရဲ႕အသားတတံုးကို သနားသြားျပီ။
ဘာ...ခ်ိစ္ပါတယ္ဟုတ္လား လို႔ စူးစူး၀ါး၀ါးထေအာ္တတ္တဲ႔ မိန္းမေတြကို ငါသနားသြားျပီ။
အနံရလိုက္ျပီး မေသာက္လိုက္ရမယ္႔ ပမႊားပရြက္ဆိတ္ေတြကို ငါသနားသြားျပီ။
ငါဘယ္ေတာ႔မွ ေ၀မွ်မေပးမယ္႔ အရာေတြထဲမွာ ဒီစြပ္ျပဳတ္လဲပါတယ္။
ေျပာခ်င္တာေျပာ... ဒီစြပ္ျပဳတ္ကို ငါေသာက္ရေတာ႔မယ္။

ပု၀ါကို က်က်နနျဖန္႔လိုက္တယ္
ကဲ ရွည္လ်ားလွတဲ႔ ေန႔တာႀကီး မင္းဘာတတ္ႏိုင္ေသးလဲ။
-------------------------------------------------------------------------

မွတ္ခ်က္။ ။ ကဗ်ာမဟုတ္ဘူး။ ႀကိဳက္သေလာက္ရယ္ေပေတာ႔ ေဒၚငံုးဥ။

မီးသစ္မီးေဟာင္းေတြအေႀကာင္း

Sunday, December 14, 2008

ေမာင္ေလး ေက်ာင္းစတက္တဲ႔ ေန႔ကို သတိရေနမိတယ္။ ရွားရွားပါးပါး ေမာင္ႏွမေတြထဲမွာ အသက္ငါးႏွစ္တင္းတင္းျပည္႔မွ ေက်ာင္းစတက္ဖူးတဲ႔ကိုယ္ေတာ္။

ဆံပင္ညိဳညိဳေပ်ာ႔ေပ်ာ႔ေလးကို ဘီးရာထင္ေအာင္အေသအသပ္ ေခါင္းျဖီးထားတဲ႔ ၀ိုင္းစက္ေနတဲ႔ပါးကြက္ ၂ဖက္နဲ႔ အသစ္စက္စက္အျဖဴအစိမ္း၀တ္စံုနဲ႔ မ်က္ႏွာက စူပုပ္ေနေရာပဲ။ ေက်ာင္းသြားမယ္ေဟ႔လို႔ အေဖက ေကာက္ခ်ီလိုက္တာနဲ႔ အာေခါင္ကိုျခစ္ျပီးေအာ္ငိုေတာ႔တာ။ အေဖ႔ကိုလဲမသြားဘူး မသြားဘူးဆိုျပီး ကုပ္ဆြဲထားလိုက္တာ အေဖ႔လည္ပင္းဆိုျခစ္ရာေတြ နီလို႔။ ကိုယ္႔မွာ သူေက်ာင္းတက္ကတည္းက မုန္႔စားဆင္းခ်ိန္တိုင္း ဒင္းကိုေျပးေျပးေတြ႔ရတာ တလေလာက္လဲေနေရာ ဒင္းကအေပါင္းအသင္းေတြရျပီး အမကို အဖက္မလုပ္ခ်င္ေတာ႔မွပဲ သက္သာရာရေတာ႔တယ္။

သူတကၠသိုလ္စတက္တဲ႔ေန႔ကလဲ ေဆြမ်ိဳးတကာစံုလင္စြာနဲ႔ သူ႔အေဆာင္ထိလုိက္ပို႔ႀကတာ။ ခုေနျပန္စဥ္းစားေတာ႔ ေတာ္ေတာ္ကဲႀကတာပဲလို႔ ေတြးမိတယ္။ သူေနရမယ္႔အေဆာင္ကိုႀကည္႔ျပီး အေမ႔မ်က္ႏွာကသိပ္မေကာင္းလွ။ သူ႔ပံုကလည္း ပိုးဟပ္ျဖဴဆိုေတာ႔ ေဆးေတြ၀ါးေတြအစံုအလင္နဲ႔ စိတ္မခ်စြာထားခဲ႔ရတာေပါ႔။ သူကလဲ ေက်ာင္းပိတ္တာနဲ႔ ေန႔မကူးခင္အိမ္ျပန္လာတာပဲ။ ဒုတိယႏွစ္ေလာက္လဲေရာက္ေရာ သူက ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတာင္ အိမ္ခ်က္ခ်င္းမျပန္ခ်င္ေတာ႔။ တတိယႏွစ္မွာ သီးဆစ္အတြက္ခ်င္းေတာင္ကို ပန္းသီးခင္းသြားႀကည္႔တယ္ဆိုတာလား ျပန္ေတာင္မလာဘူးေလ။ လူကလဲ ေနာက္တေယာက္ေျပာင္းသြားသလို အသားေတြေနေလာင္ လူေကာင္ႀကီးႀကီးနဲ႔ ဆံပင္ရွည္ကထားလိုက္ေသးတယ္။ အိမ္က အဲဒီအခါမွ စိတ္နည္းနည္းေအးရေတာ႔တာ။ ဒါေပမယ္႔ အိမ္သံေယာဇဥ္ကို ေက်ာင္းသံေယာဇဥ္က အႏိုင္ယူတတ္မွန္းမသိခဲ႔ရ။

သူအလုပ္စ ၀င္ေတာ႔လဲ အဲလိုပါပဲ ပါးစပ္အျမွဳပ္ထြက္မတတ္မွာရတယ္။ စိတ္ပူရတယ္။ ကိုယ္ကပဲ ပူလြန္းေနတာလား။ သူ႔ပံုကပဲ စိတ္မခ်စရာျဖစ္ေနသလား။ ေနာက္ေတာ႔ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြနဲ႔ အဖြဲ႔က်လို႔။ ကိုယ္ကလည္းအေ၀းေရာက္ျပီဆိုေတာ႔ စာနဲ႔ပဲလွမ္းပူရတာေပါ႔။ သူက စာေတာင္မွန္မွန္မျပန္ေတာ႔။ အလုပ္မ်ားေနတယ္ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြနဲ႔ ဘယ္သြားလည္ေနလို႔ အဲသလို။ အလုပ္သံေယာဇဥ္ေနာက္ ပါသြားျပန္ေရာ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကိုယ္က သိပ္မပူေတာ႔ဘူး။ ကိုယ္လဲ အင္အားႀကီးသံေယာဇဥ္ စေတြ႕ေနျပီကိုး။

အခုေတာ႔ သူကေရစိမ္းေျမစိမ္းမွာ ပေရာဂ်က္အသစ္အတြက္ သြားေနရမယ္ေျပာလာတယ္။ ဂရုစိုက္လို႔ေတာ႔ ေျပာလိုက္တယ္။ သူလုပ္ႏိုင္တယ္ဆိုတာသိလို႔လား ကိုယ္ကေမာင္ႏွမေတြကို သိပ္မပူပန္ေပးတတ္ေတာ႔တာလား။ ကိုယ္႔ဘာသာလဲ အံ့ႀသမိတယ္။ လူေတြက အသက္ႀကီးလာတဲ႔အခါ ဒီလိုပဲျဖစ္တတ္သလား ကိုယ္တေယာက္ထဲပဲ ဒါမ်ိဳးျဖစ္ေနသလားမသိဘူး ။ တခ်ိန္တုန္းကေတာ႔ ဒီေမာင္ေလးအတြက္ပူလိုက္ရတာ အေမ႔ထက္ေတာင္ပိုကဲေနေသးတယ္။

အခုစိတ္ပူရတာက တနလၤာေန႔အလုပ္သြားေတာ႔မယ္႔ တစံုတေယာက္အတြက္ အေအးမမိဖို႔၊ စားေရးေသာက္ေရးအဆင္ေျပဖို႔၊ ညကားေမာင္းျပန္လာတဲ႔အခါ ေဘးရန္ကင္းဖို႔။ ၁ရက္ေလာက္ အသံမႀကားရတာနဲ႔ ေသျပီလားမေတြးမိပဲ အင္တာနက္ပ်က္သလားဖုန္းပ်က္သလား ေတြးမိဖို႔။ ဥာဏ္နည္းလို႔ပဲလား အမိုက္ေမွာင္ဖံုးေနလို႔ပဲလား တရားကလဲမရႏိုင္ဘူး။ တရားအတူထိုင္ဖူးတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ကေတာ႔ ေျပာပါတယ္။ ေယာင္းမေရ တရားကိုလဲဆင္ျခင္ဦး တရားထိုင္တာကို အသက္ရွဴေလ႔က်င္႔ခန္းေလာက္ပဲ သေဘာထားျပီး လုပ္မေနနဲ႔လို႔ ေျပာဖူးတယ္။

သူအရင္တရားရျပီး ေတာထြက္သြားမွ ကိုယ္လဲတရားကိုရိပ္ဖမ္းသံဖမ္း စရွာရေကာင္းမွန္း သိမယ္ထင္ပါရဲ႕။ မေတာ္ တရားမရွာပဲ ႏွမလက္ေလွ်ာ႔ေနေပေတာ႔လုပ္သြားတယ္ဆိုျပီး ကဗ်ာေတြမ်ား ထေရးေနမိမလားမသိ။

ေနာက္သလိုျဖစ္ေနျပီ

Saturday, December 13, 2008

ျဖစ္မလာျခင္းေတြ ရင္႔မွည္႔တဲ႔အခါ
ဘာကိုရိတ္သိမ္းႀကမွာလဲ
ဘာမွမလုပ္ႏိုင္တဲ႔သူေတြ စဥ္းစားဟန္ေဆာင္ေနရတာနဲ႔ပဲ
အဆိုအမိန္႔ေတြ ခမ္းႀကီးခမ္းနားျဖစ္လို႔

ဒီလိုပံုစံနဲ႔ပဲ တခ်ိဳ႕စကၠန္႕ေတြျပဳန္းတီးသြားရလို႔
တခ်ိဳ႕စကၠန္႔ေတြကို ျဖဳန္းတီးပစ္လိုက္တယ္
ေက်ေရာေပါ႔ကြာ

အတိတ္ဆိုတာ ကဗ်ာဖြဲ႕လို႔ေတာ႔ အေကာင္းသား
တကယ္လြမ္းသလားမလြမ္းသလား
အေျဖမႀကားခ်င္လို႔ ေမးမထားမိဘူး
ဒီလိုလဲ ကိုယ္႔ဘာသာလြတ္ျငိမ္းခ်မ္းသာခြင္႔ကေလးနဲ႔

ပုဂံတခ်ပ္ေပၚက ေျမပဲေစ႔အခ်င္းခ်င္းေတာင္ ထိမိဖို႕ခက္ေနမွေတာ႔
ဒီကမၻာေျမႀကီးက က်ဥ္းတယ္ဆိုတဲ႔ ဆုန္သင္းပါရ္သီခ်င္း
မင္းမဆိုျဖစ္တာ ႀကာျပီမဟုတ္လား

အိုဘယ္႔ ႏွစ္သစ္

Friday, December 12, 2008

ႏွစ္သစ္အေႀကာင္း ေတြးလိုက္မိရင္ ေဆာင္းမရွိတဲ႔ ေနရာမွာေတာင္ ေအးစက္စက္ခံစားခ်က္ကိုရတယ္။ ႏွစ္ကူးရင္ ဘာေလးရခ်င္ ညာေလး ရခ်င္ဆိုတဲ႔ စိတ္ေလာက္ႏွိပ္စက္တာ မရွိဘူး။ တကယ္ေတာ႔ ႏွစ္သစ္ဟာ ဘယ္တုန္းကမွ ဘာမွမသယ္ေဆာင္လာေပးပါဘူး။ ဒီေတာ႔ ဘာမွမေမွ်ာ္လင္႔တာ ေကာင္းတယ္။ ဘာမွလုပ္ဖို႔စိတ္ကူး မရွိ။ ဘာမွလဲ မေမွ်ာ္လင္႔ဘူးဆိုရင္ေတာ႔ သိပ္သနားစရာသတၲ၀ါျဖစ္သြားလိမ္႕မယ္။ ဒီေတာ႔ မလိုအပ္တဲ႔ အပိုပစၥည္းေတြကို သိပ္လိုခ်င္တာပဲ ဘာေလးေစ်းခ်ရင္ေကာင္းမယ္တို႔ ႏွစ္သစ္က်ရင္ ဘာႀကီးစားျပီး ဘာလုပ္မယ္တို႔ လုပ္ရျပန္ေရာ။ (ဖတ္ရတာေထာက္ေနရင္ ခြင္႔လႊတ္ပါ ႀဆာႀကီးေတြ ဖတ္ျပီး ေ၀ဖန္တတ္လို႔ ဗမာလိုေသေသခ်ာခ်ာေရးေနတာပါ ဒံတံ့တံ . . )

ေနာက္တေန႔ ကူးမကူးမေသခ်ာတဲ႔ (အမွန္ေတာ႔ ကိုယ္လဲမေသခ်ာဘူး ဘယ္သူမွမေသခ်ာဘူး . . . သာဓု သာဓု သာဓု :P) လူနာတေယာက္ေဘးနားထိုင္ျပီး တရားမရပဲ ေနာင္ႏွစ္ဘာလုပ္မယ္ေတြးေနရတာ ေတာ္ေတာ္ေခ်ာက္ျခားစရာေကာင္းတယ္။ အဲဒါပါပဲ လူေတြက ကိုယ္႔မ်က္ေခ်းကိုယ္မျမင္ဘူး။ ကိုယ္႔မ်က္ေခ်းကိုယ္မျမင္ဘူးလို႔ ေျပာလိုက္မိတိုင္း လူေတြ သူတို႔ကို ေစာင္းေျပာတယ္မွတ္ျပီး မ်က္ႏွာကြက္ကနဲ ပ်က္ပ်က္သြားတတ္တာ ေတာ္ေတာ္ရယ္ရတယ္။ (မျမင္ေပမယ္႔ ေခ်းရွိတာ သိတဲ႔သေဘာေပါ႔ေလ) ဒါေႀကာင္႔ အဲဒီစကားကို အျပင္မွာမေျပာဘူး။

တခါတခါေတာ႔လဲ လူ႔ဘ၀ေတြက ျငီးေငြ႔စရာေကာင္းလြန္လြန္းလို႔ ဘာေန႕ညာေန႕ေတြ ထ ထ က်င္းပေပးေနရပံုေပါက္ပါတယ္။ သူမ်ားကိုေပးထားတဲ႔ ကတိေတြခ်ိဳးေဖာက္ရတာ အားမရေတာ႔ ကိုယ္႔ဘာသာကိုယ္ကတိေတြေပးျပီး New Year Resolution ေတြ ေႀကျငာလိုက္ႀကရတာ။ ကိုယ္႔ဘာသာလိမ္မိရင္ သိပ္အားနာစရာမလိုလို႔မ်ားလားပဲ။ တခ်ိဳ႕ကလဲ ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုယ္ေစ႔ေဆာ္မွဳက တကယ္႔ေအာင္ျမင္မွဳကို ေရာက္ေစတယ္ေပါ႔ေလ ဘာႀကီးျဖစ္ရမည္ ဘာႀကီး ရရမည္ေပါ႔။ မျဖစ္လာေတာ႔လဲ အရင္းေပါ႔လို႔မ်ား မွတ္သလားမသိပါဘူး။

ငယ္တုန္း ရြယ္တုန္းေတြ ႏွစ္သစ္ကူးရည္မွန္းခ်က္ မ်ားမ်ားထားသင္႔တယ္။ အဲ အသက္ႀကီးလာျပီဆိုရင္ေတာ႔ ေလွ်ာ႔သင္႔တယ္ေပါ႔ေလ သင္ခန္းစာရသင္႔ျပီမဟုတ္လား ;) နည္းနည္းပါးပါးေတာ႔ ထေအာ္ေပါ႔ ႏွစ္သစ္က်ရင္ ေဆးလိပ္ျဖတ္မယ္ေတြဘာေတြ ဘာမွမေႀကျငာေတာ႔လဲ လူေတြက ဒီပရက္ရွင္ရေနတယ္ထင္တတ္တာမ်ိဳး။ ထင္ခ်င္ရာထင္တဲ႔ လူေတြကိုလဲ တခါတေလ ဂရုစိုက္ေပးရတာပဲ။ မဆန္းဘူးလား။ ေအးေလ... လူေတြျဖစ္ျပီး လူေတြႀကားေနသကိုး ဂရုစိုက္ရသေပါ႔ ငွက္ေတြျဖစ္ျပီး ငွက္ႀကားေနလို႔ကေတာ႔ လူေတြေခါင္းေပၚ ယိုခ်လိုက္ရံုပ။

ေလာကီဘံုႀကီး ရွဳပ္ေထြးလြန္းလို႔ အရူးေတြကသာ ေရွ႕တိုးသတဲ႔။ ႀကည္႔လိုက္ေတာ႔ ေနာက္မွာဘယ္သူမွ မက်န္ခဲ႔ဘူး။ ငါလဲေရွ႕တိုးလိုက္ဦးမွ B-)

----------------------------------------------------------------------------------------

Remark: ႏွစ္သစ္အေႀကာင္း ေရးခိုင္းတဲ႔သူငယ္ခ်င္းေတာ႔ စိတ္ပ်က္ရွာမယ္။ ကဗ်ာတပုဒ္ထြက္လာမယ္ ေမွ်ာ္လင္႔ေနခဲ႔ရင္ေတာ႔ ေဆာရီးပါ။ ခံစားဖန္တီးႏိုင္စြမ္းေတြ ကုန္ဆံုးသြားျပီလို႔ ေျပာခ်င္ရင္လဲ ေစာဒကတက္စရာမရွိပါ။ ေစာပါေသးတယ္ ေယာင္းမရယ္ စိတ္ေလွ်ာ႔။ Merry X'Mas!!!

စာရင္းမရွိတဲ႔သတၲ၀ါ

Saturday, December 6, 2008

ရံုးကလူေတြအားလံုး ဗေကးရွင္းယူႀကမွာမို႕ ခရစၥမတ္ ေန႔လည္စာစားပြဲကို ခပ္ေစာေစာလုပ္ႀကတယ္။ စားျပီးေတာ႔ ေနာက္အပါတ္ ရံုးတြင္းပါတီမွာ လက္ေဆာင္လဲဖို႔ စီစဥ္ႀကျပန္ေရာ။ လုပ္ပံုေလးက စိတ္၀င္စားဖို႔ေကာင္းပါတယ္။ အႀကံဥာဏ္ေတြ၀ိုင္းေပးႀကေတာ႔ နင္က အစည္းအေ၀းမွာေတာ႔ အသံထြက္တယ္ အေပ်ာ္ကိစၥႀကေတာ႔ အိေျႏၵဆည္ေနတယ္လို႔ ေျပာပါေလေရာ။ အဲဒါနဲ႔ လိုက္ေ၀ေလေလလိုက္ရေသးတယ္။ ထားပါေတာ႔...

ကိုယ္လက္ေဆာင္ေပးရမယ္႕လူကို မဲႏွိဳက္ႀကပါတယ္။ ကိုယ္ရတဲ႔နံမည္ကို လ်ိဳ႕၀ွက္ထားရတာေပါ႔။ ဘယ္ေလာက္အနည္းဆံုးျဖစ္ရမယ္လို႔ တန္ဖိုးကို သတ္မွတ္ထားေတာ႔ မဟုတ္ကဟုတ္ကေတြလဲ ဘရုတ္က်ျပီးေပးလို႔မျဖစ္ႀကေတာ႔ဘူး။ ျပီးေတာ႔ Wish List ျဖည္႔ရပါတယ္။ လိုခ်င္တာေတြေပါ႔ ၃ခုအထိျဖည္႔လို႔ရတယ္။ ကိုယ္လက္ေဆာင္ေပးရမယ္ အမႀကီးနံမည္ေအာက္မွာ ဖတ္လုိက္ေတာ႔ သူက တမ်ိဳးထဲေရးထားပါတယ္ ရွာ၀ယ္ရလြယ္တာမ်ိဳးမို႕ ၀မ္းသာသြားတယ္။ ဟိုဖက္ကမ္းေရာက္ရင္ ပိုေတာင္ေစ်းသက္သာဦးမယ္ ဟိဟိ။ ၀ယ္လာေပးလိုက္မယ္ေပါ႔။ ျပီးေတာ႔ List ႀကီးကို လက္ဆင္႔ကမ္းလိုက္တာ ညေနက်ေတာ႔ ကိုယ္႔ဆီျပန္ေရာက္လာတယ္ ျဖည္႔ဖို႕ကို မစဥ္းစားႏိုင္ေသးဘူး။ အစားအေသာက္ဆိုရင္လဲ ဒီပံုစံပဲစားတယ္ ကိုယ္စားမယ္႔ဟာလဲ တပါတ္တခါလမ္းႀကံဳလို႔ ၀င္၀ယ္လာေနက် စားဖို႔က မလိုဘူး။ အ၀တ္လဲ ၀ယ္ခဲတယ္ ကိုယ္မပါပဲ သူမ်ား၀ယ္လာေပးတာမ်ိဳးလဲ အဆင္ေျပမွာမဟုတ္ဘူး။ ဖိနပ္တို႔ အိတ္တို႔ဆိုပိုေ၀းေသး။

သူမ်ားလိုခ်င္ေတာေတြ နည္းနည္းခိုးခ်မယ္ဆိုျပီးဖတ္ေတာ႔ ရွီေဆးဒိုးတဲ႔၊ ေခ်ာကလက္ nuts မပါရဘူးေနာ္ တဲ႔၊ ဘာတံဆိပ္ဆိုလား ဘာအေရာင္flip flop နံပါတ္ ဘေလာက္၊ အဲဒီဟာႀကီးကိုပဲ ေနာက္တေရာင္ နံပါတ္အႀကီးက ေနာက္တေယာက္၊ Spa voucher တဲ႔ (ဟြန္႕ အခ်ိန္ကုန္ေငြကုန္လူလဲပိုလွလာတာမဟုတ္စ္)၊ Cash ပဲေပး ဟီးဟီး ဆိုတာတေယာက္၊ တေယာက္က ၀ွစ္ရွ္ နံပါတ္သံုးမွာ iPod ေတာင္းထားတာလဲပါေသးတယ္ ျပီးမွ သိပ္generous ျဖစ္မွပါတဲ႔ (iPod ေတြ iPhoneေတြ လံုး၀ လံုး၀မႀကိဳက္ တံုးတယ္ေျပာေျပာေလ... i ဆိုရင္ ငါဆိုတဲ႔ I ပဲႀကိဳက္တယ္ You မေက်နပ္လဲေန)၊ အဲသလိုနဲ႔ သူမ်ား၀ွစ္ရွ္ေတြ လိုက္ဖတ္တာေတာင္ လိုအင္ဆႏၵက ရြက္ပုန္းသီးျဖစ္ေနသလားမသိဘူး ေပၚေတာ္မမူလာဘူး။

ရံုးဆင္းခါနီးေတာ႔ မန္ေနဂ်ာမမ က ေငြသတ္မွတ္ထားတာနည္းလို႔လား ေစ်းႀကီးတဲ႔ပစၥည္းလဲေတာင္းလို႔ရပါတယ္ ၀ယ္ခ်င္ရင္၀ယ္လာႀကမွာေပါ႔လို႔ လာေျပာပါတယ္။ မဟုတ္ပါဘူး ေစ်းကကိစၥမရွိပါဘူး၊ အစီစဥ္ေလးကေကာင္းပါတယ္ အခ်င္းခ်င္း ပိုရင္းႏွီးသြားတာေပါ႔လို႔ ေဖွာေရွာရေသးတယ္။ ဒါဆို နင္က ဘာလို႔ ဘာမွမေရးတာလဲတဲ႔ ငါဘာလိုခ်င္လဲမသိလို႔လို႔၊ Anything လို႔ေရးေတာ႔လဲ သူက မရဘူးလို႔ေျပာပါတယ္။ အဲဒါနဲ႔ fruits ဆိုေတာ႔ သူတို႔က ဟမ္ သတ္မွတ္ထားတဲ႔ေငြနဲ႔ဆို အသီးေတြအမ်ားႀကီး၀ယ္ရမွာေပါ႔ ေလွာင္ေနသလိုျဖစ္ေနတယ္လို႔ ေျပာျပန္ေရာ၊ နင္တကယ္အသီးစားခ်င္လို႔လားလို႔ HR ကဘြားေတာ္က ေမးပါတယ္ ရံုးကေရခဲေသတၲာထဲမွာေလ နင္႔အသီးေတြခ်ည္းပဲ တပါတ္ေက်ာ္ရင္ ငါပဲပစ္ထုတ္ေနရတာတဲ႔။

အေကာင္႔မန္ေနဂ်ာတေယာက္က ကူညီခ်င္လို႔ပါတဲ႔ A Blouse or dress (simple design but with color pls) လို႔ထည္႔လိုက္တဲ႔ နင္က အျဖဴ၊ အမည္း၊ မီးခိုးပဲ၀တ္လို႔ ငါပ်င္းတယ္တဲ႔။ ေနာက္တေယာက္က နင္၀ယ္စားေနက် ေခါက္ဆြဲျပဳတ္ဆိုင္က မင္ဘာကဒ္လို႔ေရးပါလားတဲ႔ အရပ္ကူလူ၀ိုင္းတာေတာင္ List က မလွေသးဘူး ထီးလို႔ေရးလိုက္တဲ႔ နင္မိုးေရထဲေျပးေျပးလႊားလႊားသြားေနတာေတြ႕ရလို႔တဲ႔ ႀကည္႔လိုက္ေတာ႔ အိတ္ထဲမွာထီးတေခ်ာင္း အံဆြဲထဲမွာထီးတေခ်ာင္း ေတာင္းပန္ပါတယ္လို႔ ထီးေပးရင္လဲ ငါအေလးခံျပီးသယ္ရတာပဲ အဖတ္တင္မွာလို႔။ သူမ်ားေတြသိပ္အာရံုစိုက္မိမွာစိိုးလို႔ ႀကည္႔ေကာင္းေအာင္ သူတို႔အႀကံေတြ ဟိုနည္းနည္းဒီနည္းနည္းယူျဖည္႔လိုက္တယ္။ ျဖည္႔လိုက္တာေတြကလဲ အမွန္ေတာ႔ မလိုခ်င္ဘူး။

အရမ္းကိုျပည္႔စံုေနလို႔လဲ မဟုတ္ဘူး။ အသားက်သြားတာလား၊ မရတာေတြမ်ားလြန္းလို႔ မေတာင္းဆိုရဲေတာ႔တာလား၊ ဆံုးရွံဳးမွာစိုးလို႔ ဘာမွမလိုခ်င္တာလား၊ တကယ္ကိုပဲ ဘာကိုမွလိုခ်င္လွခ်ည္႔လို႔ မရွိေတာ႔တာလား။ ကိုယ္႔ဟာကိုယ္ဘာလိုခ်င္မွန္းမသိတဲ႔ ခပ္တံုးတံုးငနဲျဖစ္ေနသလား... အဲသလိုေပါ႔ စဥ္းစားစရာေတြျဖစ္လာတယ္ အျပန္မွာ ဘတ္စ္ကားမွန္ျပတင္းက မိုးေရစက္ေတြေနာက္မွာ သိပ္သနားစရာေကာင္းတဲ႔သတၲ၀ါတေကာင္ရဲ႕ အရိပ္ကိုေတြ႕တယ္။ ကိုယ္႔ဘ၀ကိုယ္သနားယုယ ေနရတာနဲ႔ အနာတရျဖစ္မွာစိုးေနတာနဲ႔ပဲ ဘာမွေတာင္ မလိုခ်င္ရဲေတာ႔တဲ႔ ေကာင္ေပါ႔။ နစ္နစ္နာနာေျပာရရင္ေတာ႔ ဘာကိုမွရည္ရြယ္ခ်က္မရွိ၊ ဘာမွရဖို႔မႀကိဳးစားပဲ အခ်ိန္ေတြသံုးစြဲရတာကိုပဲ ဘ၀ လုပ္ေနရတဲ႔ေကာင္။

မွတ္ခ်က္။ ။ Wish List ျဂိဳလ္ေမႊလို႔ အသံုးမက်တဲ႔ေကာင္ လံုးလံုးျဖစ္ရျပီ။ စိတ္နာတယ္ ေနာက္ဆိုဘာလိုခ်င္လဲ လာမေမးႀကနဲ႔ စိတ္ဆိုးတယ္။

ဘာဆိုဘာမွ ေျပာျပစရာမရွိ

Friday, December 5, 2008

SWEET DECEMBER

Monday, December 1, 2008