.
ရထားကလဲလူျပတ္လိုက္တာ။ ဘယ္ႏွဘူတာစီးရဦးမွာပါလိမ္႕ ေျမပံုကိုႀကည္႔လိုက္ေတာ႔ ၂ဘူတာလိုေသးတယ္။ ေျမေအာက္ဘူတာမွာရထားကပ်င္းရိပ်င္းတြဲရပ္သြားတယ္။ ဟင္. . ၀င္လာတဲ႔မိန္းမနဲ႔ ငါနဲ႔အကၤ ီ်တူူေနပါလား။ အနက္ေရာင္။ တေယာက္ေယာက္ကသူ႔ကို မင္းလည္ပင္းဟိုက္လိုက္တာကြာလို႔ မေျပာဘူးလားမသိ။ ေျပာခ်င္မွလည္း ေျပာမွာေပါ႔ေလ။
အဲဒီမိန္းမကလဲ ထိုင္စရာဒီေလာက္ေပါတာကို ငါ႔နားလာထိုင္တယ္လို႔။ ဟင္ ေရေမႊးနံ႕ကတူေနျပန္ျပီ။ ကိုယ္နဲ႔အ၀တ္အစားဆင္တူ ေရေမႊးနံ႔ဆင္တူမိန္းမႀကီးနဲ႔ တခရီးထဲသြားေနရတယ္လို႔ မအီမလည္ႀကီးခံစားရတာကိုက မိန္းမျဖစ္ျခင္းရဲ႕ ျပသနာပဲနဲ႔တူပါရဲ႕။ ေနရာေရႊ႕လိုက္ေတာ႔လဲ မေကာင္းပါဘူး။ သူ႔ဆံပင္ေတြေက်ာေပၚ၀ဲေနတာႀကည္႔ျပီး ဆံပင္ရွည္ထားပါလားကြာဆိုတဲ႔ အသံတသံကိုႀကားေယာင္သြားျပန္ေရာ အားက်သလိုလို မနာလိုသလိုလို အားငယ္သလိုလို ဆံပင္ေတြကလည္းမရွည္ႏိုင္ဘူးကြယ္….
ဆင္းရမယ္႔ဘူတာေရာက္ေတာ႔ စိတ္ကေပါ႔ပါးသြားတယ္ ခပ္သြက္သြက္ဆင္းလိုက္ေတာ႔ မ်က္လံုးေထာင္႔ကေန ဟိုမိန္းမပါဆင္းလာတာေတြ႕တယ္။ ဟင္း တူပဲတူႏိုင္လြန္း ျမိဳ႕လည္ေခါင္ႀကီးကိုလူျပတ္လုိက္တာေနာ္။ သြားေနတဲ႔လူေတြကလည္း မ်က္ႏွာေသေတြနဲ႔အသံတိတ္သြားေနႀကတယ္ ဘယ္လိုေနရာႀကီးလဲမသိဘူး။
ေဟာေတြ႕ျပီ ျပပြဲလုပ္မယ္႔ေနရာ အေဆာက္အဦးႀကီးက မည္းမည္းႀကီး ျမင္႔လိုက္တာ အထပ္၂၀ထိသြားရမွာပါလား။ ဓါတ္ေလွကားထဲ၀င္လိုက္ေတာ႔ ဟိုမိန္းမကလွစ္ကနဲ႔၀င္လာတယ္။ ျပံဳးျပတာလား သူ႔ဘာသာျပံဳးေနတာလား မ်က္မွန္နက္ႀကီးနဲ႔ဆိုေတာ႔ ဘယ္ကိုျပံဳးျပေနမွန္းမသိ။ ေဟာ ျပံဳးျပန္ျပီ မ်က္မွန္ႀကီးခြ်တ္လိုက္ေတာ႔မွ ကိုယ္႔ကိုျပံဳးျပေနမွန္းသိေတာ႔တယ္။ သူ႔အျပံဳးက ကရုဏာျပံဳးလိုလို ေလွာင္ျပံဳးလိုလို။ မ်က္ခံုးေလးကလွလိုက္တာ ပါးပါးမွ်င္မွ်င္ေလး တကယ္႔မိန္းကေလးမ်က္ခံုး။
သူက လယ္ဗယ္တြမ္တိကို သြားမွာလားတဲ႔ ဟင္ ျမန္မာစကားေျပာတယ္ဟ။ ဟုတ္တယ္လို႔။ တို႔လည္း အဲဒီကိုသြားမွာတဲ႔ ။ ပန္းခ်ီျပပြဲသြားမလို႔ပါလို႔။ သူက ျပံဳးတယ္ မ်က္မွန္ကိုျပန္တပ္တယ္
`တို႔က ပန္းခ်ီဆရာဆီသြားတာ´ တဲ႔ေလ
ဟင္ဆိုတဲ႔အသံႀကီးက စိတ္ထဲမွာျမည္ျပီး လည္မ်ိဳထဲမွာပဲ႔တင္ထပ္ေနတယ္။ ေရဆာလိုက္တာ။ ဓါတ္ေလွကားက ႀကာလွခ်ည္လား။
ကဲ ေရာက္ျပီ။ ဟာ ဒီပန္းခ်ီကားေတြက တခါမွလည္း မျမင္ဖူးပါလား။ ေနရာမွားလာျပီထင္တယ္။ ပန္းခ်ီကားကလည္း မိန္းမပံုေတြခ်ည္းပဲ။ ဟယ္ ဟိုမိန္းမပံုေတြပါလား။ ပါးစပ္အေဟာင္းသားနဲ႔ကိုယ္႔ကို ပုခံုးတြန္႕ျပျပီး အဲဒီအမ်ိဳးသမီးက ႏြဲ႕ႏြဲ႕ေႏွာင္းေႏွာင္းေလွ်ာက္သြားတယ္။ ေဘးဖက္အကန္႔ေလးေဘးကေန ပန္းခ်ီဆရာ ထြက္လာတယ္။ မုန္တိုင္းက်မလို အံု႕မွိဳင္းေနရာက ေနသာလာသလို စိတ္သက္သာရာရသြားျပီး လွမ္းေခၚမလို႔ပါးစပ္အဟပဲရွိေသး ဟိုအမ်ိဳးသမီးက ေလွ်ာက္သြားတယ္။ လက္တဖက္ကို ပန္းခ်ီဆရာပုခံုးေပၚလွမ္းတင္တယ္ ျပီးေတာ႔ အဂၤလိပ္ကားဇာတ္ေပါင္းခန္းလို သူတို႔နမ္းႀကတယ္။
ဟာ. . . အထပ္ ၂၀ကေန လြင္႔က်သြားတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ေအာက္ကို မေရာက္ဘူး မဆံုးတမ္းက်ေနတယ္။ အလင္းေရာင္ေတြေပ်ာက္သြားျပီ ေအးစက္လွခ်ည္လား လိပ္ျပာလြင္႔တယ္ဆိုတာ ဒါမ်ိဳးလားမသိဘူး။ ဒါေပမယ္႔ ကိုယ္႔ဇာတ္လမ္းမွာ ကိုယ္က ဇာတ္လိုက္ျဖစ္ေနေသးေတာ႔ ဖုန္းကျမည္လာတယ္ မက္ထရစ္ဇာတ္ကားလိုပဲ ဖုန္းကိုင္လိုက္တယ္ ကန္႔လန္႕ကာေတြအျပည္႔ခ်ထားတဲ႔ အခန္းထဲက ကုတင္ေလးေပၚ ေရာက္ေနတာပါလား။
`ဟဲလို´ ဆိုတဲ႔ အသံႀသႀသကိုအႀကားမွာ ဟိုဆံပင္ရွည္နဲ႔အမ်ိဳးသမီးကိုေမ႕သြားျပီ။ ေျမေအာက္ဘူတာကိုေမ႕သြားျပီ အထပ္၂၀ကိုေမ႕သြားျပီ။ ဒီအခန္းထဲမွာေတာ႔ ဆံပင္တိုတိုနဲ႔ အမ်ိဳးသမီးတေယာက္ ျပံဳးလို႔ ေခါင္းအံုးကိုဖက္လို႔ ေကာ္ဖီ္ကို တငံုခ်င္းေသာက္လို႔ ...
ခန္းဆီးေတြအကုန္ဆြဲဖြင္႔လိုက္တယ္ အျပင္မွာ ေနေရာင္ေတြေတာက္ပလို႔ ဟင္း... ေလာကႀကီး တယ္လွပါလား။ ။
မွတ္ခ်က္။ ။ Julyလတြင္ေရးသည္။ ေန႔ရက္မမွတ္မိ။
