Saturday, November 22, 2008
ဆံုးရွံဳးရျခင္းေတြထဲမွာပဲ အသက္ေတြႀကီးရင္႔
မျဖစ္သင္႔တာေတြ ထ ထ ျဖစ္တတ္တာတခုထဲနဲ႔လဲ
ဘ၀ႀကီးကို ခနခန မဆဲေရးခ်င္တာ
ေလာင္ကြ်မ္းျပီးသား ျပာလို အနာေတြကို သို၀ွက္
ဘယ္အတြက္ဘာကိုငဲ႔မိမွန္းေတာင္ မသိေတာ႔တာ
ဘယ္ဆီကမွ အလင္းေရာင္တခ်က္ ထူးမရခဲ႔ပါဘူး
အိပ္ပ်က္ညတိုင္းမွာ အျမင္အာရံုေတြေတာ႔ က်င္႔သားရလာခဲ႔
ဒီလိုပဲသန္မာရမယ္ အနည္းဆံုးေတာ႔ သန္မာဟန္ေဆာင္ရမယ္
ပင္လယ္ႀကီးအငန္ေပါ႔ေစေႀကာင္း ေရစင္သြန္းေလာင္းေပးမိတဲ႔အခါမွ
မ်က္ႏွာမရဖိနပ္ရ ေစတနာမ်ားအတြက္လဲ
တရားမရႏိုင္လြန္းလို႔ ကိုယ္႔စိတ္ကိုယ္ ကို ျပတ္စဲေႀကာင္းေႀကျငာလို႔မရ
ေက်းဇူးမတင္ -င္- ွန္ျပတာ လူ႔ဗီဇလား
ေက်းဇူးအထူးအတင္ခံခ်င္တာက မူလလားဆိုတာေတြနဲ႔
ဘဲဥအစ ရွာႀက၊ ပုတ္သင္ဥေပၚမွ စိတ္နာႀက
ေမ႕လြယ္ေပ်ာက္လြယ္ေတြအတြက္ ထပ္ေျပာခ်င္တယ္
ဒီမယ္ . . .
ဆံုးရွံဳးရျခင္းေတြထဲမွာပဲ အသက္ေတြႀကီးရင္႔
မျဖစ္သင္႔တာေတြ ထ ထ ျဖစ္တတ္တာတခုထဲနဲ႔လဲ
ဘ၀ႀကီးကို ခနခန မဆဲေရးခ်င္တာ
2 Comments:
ဟန္နီ....မဆဲေရးတာလဲေကာင္းတာပါဘဲ.......
ဘာပဲေၿပာေၿပာကဗ်ာကေတာ႕ေတာ္ေတာ္ေကာင္းတယ္....
ဟန္နီေရ... စာေၾကာင္းတိုင္းကို ႀကိဳက္တယ္... ဘာပဲေရးေရး ရင္ဘတ္ထဲမွာ က်န္ရစ္ခဲ့ေအာင္ ေရးတတ္တာကို အျမဲေလးစားေနမိပါတယ္ ညီမေလး...
Post a Comment