ကေန႔ျမင္ကြင္း

Thursday, September 11, 2008

ငါဘာမွ မတတ္ႏိုင္ဘူး
ေျပာရတာ အရသာရွိလိုက္တာ
ထပ္ေျပာတယ္... ငါ ဘာတတ္ႏိုင္မလဲေလ. . .
ေရနစ္ေနတဲ႔ လိပ္ျပာကိုႀကည္႔ရင္း ေကာ္ဖီခြက္ကို မ လိုက္တယ္
ဆိုင္ထဲက အသံေတြတိတ္သြားျပီ ပါရီက်ဆံုးခန္းလဲ တိတ္သြားျပီ
ဂ်က္လန္ဒန္ရဲ႕ အသားတတံုးလဲတိတ္သြားျပီ
ေကာ္ဖီကေတာ႔ ေမႊးေနတုန္းပဲ
တေယာက္ထဲလားလို႔ ေမးသံထြက္မလာဘူး
ဘာသံမွ ထြက္မလာဘူး
ေရနစ္ေနတဲ႔ လိပ္ျပာကို မ်က္လံုးေတြနဲ႔ ၀ါးကူထိုးလို႔
ေကာက္ရိုးလိုေပ်ာ႔ေနတဲ႔အသံထြက္လာတယ္ သနားပါတယ္ေနာ္
အင္း သနားပါတယ္ေပါ႔
သနားပါတယ္ကို ပဲ႔တင္လိုက္ရိုက္သံေတြ ထြက္လာတယ္
ေနာက္ထပ္ တမွ်င္ ႏွစ္မွ်င္
လိပ္ျပာေသေပ်ာ္သြားျပီ
ကိုယ္႔ကိုယ္ကို သနားေနတဲ႔လိပ္ျပာ ပီတိျဖစ္သြားျပီ
တခဏပါပဲ
စိတ္က်ေနတဲ႔လိပ္ျပာ ေရျပန္နစ္သြားတယ္
လိပ္ျပာက ဇာတ္လိုက္မဟုတ္ဘူး
ဘယ္သူေရးတာလဲ ငါတို႔ဇာတ္လမ္းဘယ္သူေရးတာလဲ
တီးတိုးသံေတြညံသြားတယ္
ေကာက္ရိုးေတြလဲ ေတာမီးဟပ္သလို ျဖတ္ကနဲျဖတ္ကနဲ ျပာက်ကုန္ျပီ
ငါတို႔ ဇာတ္လိုက္ဟုတ္မဟုတ္ ေရနစ္မွ သိရမယ္ေပါ႔
မနက္ျဖန္လဲ သူသူငါငါေရနစ္ဦးမယ္႔အေႀကာင္း အတင္းစကားကိုတီးတိုးတုတ္ေနႀကတယ္
ေကာ္ဖီလက္က်န္ေတြ မ်က္ႏွာငယ္ငယ္နဲ႔ေအးစက္သြားျပီ
အားလံုး ထြက္လာႀကတယ္
ဖန္တီးထားတဲ႔ ဇယားေတြကိုျဖည္႔ဖို႔သက္သက္
အခ်ိန္ေတြတစက္စက္က်သြားတာကို မွတ္တမ္းျပဳဖို႔သက္သက္
လမ္းမီးတိုင္ေအာက္မွာ ေရစိုေနတဲ႔ေတာင္ပံေတြကို တရြတ္ဆြဲလို႔ ......