ေႏြးေႏြးေထြးေထြးနဲ႔ ေကြးအိပ္လ်က္သားေလး ႏိုးလာတာကို ကိုယ္႔ဘာသာသေဘာက်ေနမိသည္။ နံေဘးနားလက္စမ္းလိုက္ေတာ႔ မရွိေတာ႔။ ေအာ္… ရွမ္းျပည္ျပန္ေရာက္ေတာ႔လဲ ရွမ္းပီသေနလိုက္တာ မီးဖိုထဲမွ သီခ်င္းသံသဲ႔သဲ႔ႀကားသည္။ အင္း… ငါ႔ကို သီခ်င္းဆိုသလိုလိုနဲ႔ ထလာေအာင္ ႏွိဳးေနသလားမသိဟု ေတြးမိသည္။ နာရီလက္တံေတြက ၇နာရီ ၁၅မိနစ္၊ ခန္းဆီးအထူစကို ဆြဲယူလိုက္သည္ႏွင္႔ အလင္းေရာင္က ဇာခန္းဆီးကို ထိုးေဖာက္လာသည္။ ဘယ္ေလာက္အိပ္ခ်င္ဟန္ေဆာင္ေနေန ေနလံုးႀကီးကေတာ႔ အခ်ိန္တန္ထြက္လာတာပဲ။ ဘယ္ေလာက္မုန္းစရာေကာင္းလိုက္သလဲ။ ဇာခန္းဆီးကိုပါ ဆြဲဖယ္လိုက္ျပီး ပက္လက္ကုလားထိုင္ေပၚထိုင္ျပီး မ်က္လံုးေတြကို ျပန္မွိတ္ထားလုိက္သည္။ ေနေရာင္က မ်က္ႏွာေပၚေႏြးကနဲ။ အေရွ႕ကမၻာျခမ္းမွာ မနက္လင္းျပီ။
မနက္လင္းတုန္းလား ညေမွာင္တုန္းလား ဘယ္ေနရာမွာလဲ ဘယ္အခ်ိန္မွာလဲ ဘယ္သူနဲ႔လဲ ဘယ္လိုလဲ ေမးခြန္းေတြက ဒိုးယိုေပါက္ ေရပိုက္လံုးေတြလို ဦးေႏွာက္ထဲစီရီေနသည္။ ဟိုဖက္ျခမ္းမွာေတာ႔ သိခ်င္လိုက္တာနဲ႔ သိရမွာေႀကာက္လိုက္တာဆိုတာေတြ ပူးတြဲထပ္ေနတာသိေတာ႔ အခန္းတခန္းထဲ ေခ်ာင္းေျမာင္းႀကည္႔လိုက္တုန္း မွန္ႀကီးတခ်ပ္မွာ ကိုယ္႔မ်က္ႏွာကိုယ္ျပန္ျမင္သလို ထိတ္ခနဲ။ တကယ္ေတာ႔ ေသျခင္းတရားဆိုတာကို ငါကရွာေဖြခဲ႔တာ။ မတရားပါဘူး။ အမွတ္တမဲ႔ ေတြ႔ရွိမွဳေတြထဲမွာ အားရဖို႔အေကာင္းဆံုးက ေသျခင္းပဲျဖစ္လိမ္႔မည္။ အဲဒီ အားရ၀မ္းသာေတြ႔ရွိခ်က္ဆိုတာကလဲ စိတ္မရွည္ႏိုင္ေလာက္စရာ ေ၀းကြာလြန္းလွသည္။
“မင္းသမီး ေရႊမ်က္ႏွာသစ္ေတာ္မူပါ”
ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ တအိပ္ရာထဲအိပ္လာသူကို နံမည္မမွတ္မိတဲ႔ ငယ္သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ကို ရင္ဆိုင္ေတြ႔သလို ေႀကာင္အမ္းႀကည္႔ေနမိသည္။
“ေအာ္… ဘြဲ႕ေတာ္မွားယြင္းေခၚမိတယ္။ ဘုရင္မႀကီး မနက္စာသံုးေဆာင္ဖို႔ ျပင္ဆင္ျပီးေႀကာင္းပါ မမဖုရား”
“ေကာင္းေလစြ မနက္စာကို ေရႊသရဖီပင္ေအာက္ မီးပံုနံေဘး သံုးေဆာင္လိုတယ္ ေမာင္ေတာ္”
“ဘာမီးပံုတုန္း ေနထြက္ေနျပီ ခ်ီသြားရမလား”
“ေကာင္းသားပဲ”
သရဖီပန္းေတြေပၚ ပ်ားေတြတ၀ီ၀ီျဖင္႔ အလုအယက္နားေနႀကသည္။ တေနရာမွာ ဖူးတုန္းပြင္႔တုန္း၊ တျခားတေနရာမွာ ေႀကြလိုက္ လြင္႔လိုက္…။
“ေယာကမႀကီးကို ပန္းေတြသြားပို႔လိုက္ဦးမယ္ ကေလးႏိုးလာေအာင္ေစာင္႔ေနတာ”
“သြားေလ ေကာက္ညွင္းေပါင္းသြားယူမွာမ်ား ပန္းကိုဗန္းျပေနေသးတယ္။ ကားနဲ႔သြားပါလားဟင္”
လမ္းထိပ္က 7/11ကိုပင္ ကားေမာင္သြားတတ္သည္႔ အက်င္႔ကို ႀကံဳတိုင္းခနဲ႔သည္။ သူကလဲ အေျပာခံရတိုင္း တဟားဟားလုပ္ေနရသည္။
ေမာ္ေတာ္ကားတစင္းရဲ႕ အျမန္ႏွဳန္းကို ႏွလံုးခုန္သံနဲ႔အျပိဳင္ ၿမွင္႔ခ်င္သူေတြအေႀကာင္း မေတြးခ်င္ပဲ ေခါင္းထဲေရာက္လာသည္။ ၿဖစ္သြားတဲ႔အခ်ိန္မွာ ေသခ်ာတာကေတာ႔ ၿပိဳင္ကားတစီးစီးေပၚမွာျဖစ္မည္။ သူစုေဆာင္းထားတဲ႔ ျပိဳင္ကားေတြစံုေအာင္ သူစီးသြားပါရဲ႕လား။ အရွိန္အဟုန္နဲ႔ ခရီးသြားခ်င္သူ။ ၀ူးကနဲ ေမာင္းထြက္သြားတာကို လူေတြေငးက်န္ခဲ႔တာကို သာယာတပ္မက္သူေတြကို သူမတို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံႏွစ္ေယာက္ကေတာ႔ တက္ညီလက္ညီ faggot ေတြလို႔ နံမည္ေပးထားသည္။ ကိုယ္႔အေတြးကိုယ္ ၿပန္အားနာသြားျပန္သည္။ ေသသြားတဲ႔လူတေယာက္အေႀကာင္း မေကာင္းမေတြးေကာင္းဘူးထင္တယ္။ အို… ဘယ္သူဘာလုပ္သင္႔တယ္ ဘာေတာ႔ျဖင္႔မလုပ္ေကာင္းဘူးလို႔ ဘယ္လိုလူေတြက စည္းကမ္းကလနားခ်ႏိုင္လို႔တုန္း။ ကိုယ္႔ဘာသာ ဘာေတြးေတြးေပါ႔။
“မငယ္ ဖုန္းလာေနတယ္”
“ေပး… ဟုတ္ကဲ႔ ေျပာပါ”
နံပါတ္ကို လွမ္းျမင္လိုက္လ်က္နဲ႔ ဟုတ္ကဲ႔ ေျပာပါလုပ္လိုက္ရတာကို ကိုယ္႔ဘာသာေက်နပ္ေနသည္။
“ေအာ္ အေမလား။ ကိုကိုက အေမ႔အိမ္ကို ပန္းသြားပို႔တယ္ ၿပန္လာရင္ ေရကန္ကိုျပီးေအာင္တူးမယ္ေျပာေနတယ္ အိမ္ေပၚတက္လာမွမဟုတ္ဘူး”
နံေဘးမွာရပ္ေနသည္႔ ေကာင္မေလးက ၿပဴးျပီးႀကည္႔ေနသည္။ ဒီေလာက္ႀကီးတဲ႔ကန္ကို ကိုယ္႔ေယာက္်ားတေယာက္ထဲတူးေနတာမ်ား ေယာကၡမကိုႀကြားေနရေအာင္ မိုက္မဲသလားဟု ေမးခ်င္ပံုရသည္။ ငယ္ငယ္တုန္းက သူသိပ္လိုခ်င္တဲ႔ ေလွေလွာ္ဖို႔ကန္ႀကီးတဲ႔ ရေအာင္ အားႀကိဳးမာန္တက္ငယ္အိပ္မက္ေနာက္လုိက္ေနတဲ႔ ေယာက္်ားတေယာက္ကို ကန္႔ကြက္စရာအေႀကာင္းမရွိေခ်။ ဘာအိပ္မက္မ်ားရွိေသးပါလိမ္႔။ အားမာန္အျပည္႔ အျမဲလုပ္ခ်င္တာေတြ တတြတ္တြတ္ေျပာေနတတ္တဲ႔ ေယာက္်ားကို ငုတ္တုတ္ထိုင္ႀကည္႔ေနရတဲ႔ အူေႀကာင္ေႀကာင္မိန္းမ ၿဖစ္ေနပါေပါ႔လား။ အားက်လိုက္တာလို႔ ေတြးမိျပီး ႏွစ္ေယာက္တဘ၀ဆိုတာကို သိပ္မယံုခ်င္သလို ျဖစ္လာသည္။
ေဘးက ျပဴးနားေထာင္ေနသည္႔ ေကာင္မေလးကိုျမင္ေတာ႔ အေမ႔ကိုသတိရသည္။ အေမ႔မွာ ဒီလို ေယာကၡမဖုန္း ဆီးႀကိဳေျပာစရာမရွိ ဒါေပမယ္႔ လင္မယားစကားမ်ားရင္ နီးနီးနားနားမွာ နားေထာင္ေနမည္႔ ဒီလိုေကာင္မေလးေတြ ရွိေနလိမ္႔မည္။ သိကၡာဆိုတဲ႔ ဧရာမ၀န္ထုပ္၀န္ပိုးႀကီးကို က်ားကန္ျပီး သားသမီးေတြ တေယာက္ျပီး တေယာက္ထြက္ခြာသြားမည္ကို သိသိႀကီးနဲ႔ အိမ္ဆိုတာႀကီးကို ပံုေအာပ်ိဳးေထာင္ေနလိမ္႔မည္။ လိုတမ်ိဳး မလိုတမ်ိဳး ေယာင္းမေတြကိုလဲ ႀကားေကာင္းေအာင္ဆိုတဲ႔ ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာ ေမာဟိုက္စြာဧည္႔၀တ္ျပဳေနခဲ႔လိမ္႔မည္။ အားလံုးျပီးသြားျပီဆိုေပမယ္႔ စိတ္ဆိုတာက ေရွ႕ကိုခ်ည္းပဲ ခ်ီတက္သြားတတ္တာမ်ိဳးမွ မဟုတ္ပဲေလ။ တခ်ိဳ႕ေတြက ႏွစ္ကာလအနည္းငယ္ကိုပဲ ထပ္တလဲလဲေနထိုင္တယ္မဟုတ္လား။ အေမကေရာ ဘယ္အခ်ိန္ကာလမွာေနသလဲ မေမးႀကည္႔မိေခ်။
“မနက္က ဘာစားသြားလဲေတာင္ မသိပါဘူး ဘာမွမစားရေသးဘူးထင္တယ္ ခ်က္ျပဳတ္ေနသံႀကားတာပဲ။ သမီးေတာ႔အခု မနက္စာ စားေနတယ္အေမ”
ပလီစိေခ်ာက္ခ်က္လို႔ ဆိုႏိုင္သည္႔စကားေတြကို ေလွ်ာက္ေျပာျပီး မုန္းေဆးေဖာ္ေနမိသည္။ ေယာကမနဲ႔ ေခြ်းမဆိုတာ အျမဲအလိုက္အထိုက္ ျဖစ္ေနဖို႔မလိုပါ။ ဒါမွ သဘာ၀က်သည္။ ျပီးေတာ႔ ဒီလို၀မ္းသာအားရ ခံစားေနရတာကို ပ်င္းလာျပန္သည္။ ဒီလိုပဲ ဘယ္ေလာက္စိတ္ေက်နပ္မွဳရရ ငါဟာရုတ္တရက္ျငီးေငြ႔လာေတာ႔တာပဲ လို႔ေတြးရင္း ေဒါသထြက္လာသည္။ လူတေယာက္မဟုတ္ တေယာက္စိတ္ေက်နပ္ေအာင္ ငါေနေနရတာပဲ။ စိတ္မခ်ဘူး စိတ္ပူတယ္ စိုးရိမ္တယ္ အို ဒါေတြက ငါ႔ကိုခ်ည္ေႏွာင္တဲ႔ႀကိဳးေတြပဲ။ တကယ္ေတာ႔ ေက်နပ္ေအာင္မွမဟုတ္ဘူး တေယာက္ေယာက္ စိတ္ကသိကေအာက္ျဖစ္ေအာင္ ေဒါသထြက္ေအာင္လဲ ေနခဲ႔တာပဲ ရမ္းခဲ႔တာပဲ။ ဒါေတြလဲ တခုမွ ကိုယ္႔စိတ္နဲ႔ကိုယ္႔ကိုယ္မဟုတ္ဘူး ငါဟာ ဘာျဖစ္လို႔ ဘာေလးေတာ႔ျဖင္႔ လုပ္ခ်င္လုိက္တာရယ္လို႔ မရွိရတာလဲ။ ဒီေလာက္ျငီးေငြ႔တတ္တဲ႔စိတ္မ်ိဳး မီးစာကုန္ဆီခန္းအသက္ကိုးဆယ္ေက်ာ္ ေနသြားတဲ႔ အဖြားေတာင္ ရွိတယ္လို႔မေျပာဖူးဘူး။ ေအးစက္တဲ႔ ေရခဲျပင္ထဲမွာ ပိတ္ေလွာင္မိေနတဲ႔လူတေယာက္က ေခြးအ ေတြ၀ိုင္းလာမွာကို ၀မ္းသာအားရ ေတာင္႔တမိသလို။ ေသျခင္းတရားဆိုတာလဲ ေသာ႔တံေပ်ာက္သြားတဲ႔ ေသာ႔ခေလာက္တလံုးကို ဖြင္႔ရသလိုပဲ လက္၀င္လိုက္ပါဘိနဲ႔။ ကားေတြေမွာက္တဲ႔လူေတြေရာ ဘယ္လိုေသသလဲ။ ရုပ္ရွင္ထဲကလို ကားက ေပါက္ကြဲမီးေလာင္သြားသလား။ သံတံုးေသးေသးေလးျဖစ္ျပီး ႀကားညွပ္မိသြားတဲ႔ကားထဲမွာလား … ။ တခ်ိဳ႕ေတြကလဲ အမွတ္တမဲ႔လက္ေဆာ႔ရင္း ေသျခင္းတရားေသာ႔ခေလာက္ကို အပ္က်မတ္က်ဖြင္႔မိသြားတတ္တာမ်ိဳး။
တဖက္ကျငိမ္က်သြားတာကို အခြင္႔ေကာင္းယူျပီး ႏွဳတ္ဆက္စကားဆိုလုိက္သည္။ ငါသာ ငါ႔ေယာကၡမဆိုရင္လို႔ ေတြးမိျပီး အားနာသလိုလို။ ငါသာ ငါ႔ေယာကၡမဆိုရင္ ငါက ေခြ်းမ မဟုတ္ေတာ႔ဘူး ဒါဆို င႔ါကိုယ္ငါ စာနာပါဦးမလား။ အို ကိုယ္ခ်င္းစာတရားဆိုတာ အင္မတန္ဂြတီးဂြက်ႏိုင္တဲ႔ဟာပဲ။ ၿခံဳေစာင္ကို ဆြဲဖယ္လိုက္ျပီး ဘာလို႔အနက္ေရာင္မဟုတ္ရတာလဲလို႔ ဇေ၀ဇ၀ါျဖစ္ရျပန္သည္။ ပင္လယ္လို ကားတကားေတာ႔ ဆြဲခ်င္သည္ အနက္ေရာင္မ်ားမ်ား။ ဒါေပမယ္႔ ရွမ္းျပည္ရဲ႕ ေအးစက္မွဳက မလံုေလာက္ပါ။ တေယာက္ထဲ ၂ရထပ္က တိုက္ခန္းေသးေသးေလးေပၚမွာ တံခါးေတြပိတ္ျပီး ေနစဥ္တုန္းကလိုဆိုရင္ျဖင္႔ ပင္လယ္ေတြဆြဲျဖစ္ပါလိမ္႔မည္။ အဲဒီကာလေတြက ထပ္ျပန္တလဲလဲေနထိုင္ေသာ ကာလေတြမဟုတ္ခဲ႔။ ေအမီလဲ ၂၇ႏွစ္မွာ ေသသြားတာပဲ ဒီအတြက္ပဲ ၂၇ဆိုတဲ႔ ဂဏန္းကို ဘာမွအစြဲအလမ္းမထားခ်င္။ ေအမီေသသြားတာကေတာ႔ မတရားလြန္းရာ က်ပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ေသတယ္ဆိုတာကလဲ ဒီေလာက္မတရားတဲ႔ေလာကႀကီးကို အႏိုင္နဲ႔ပိုင္းလိုက္ရတာပဲ။ ထြက္ခြာျခင္းက အရွံဳးေပးတာလို႔ ဘယ္သူေျပာလဲ က်န္ေနခဲ႔တာမွ ပိုးစိုးပက္စက္ရွံဳးတာ။
စိတ္နာက်င္မွဳကို ငါတပ္မက္ေနသလားလို႔ ဒြိဟျဖစ္ေနသည္႔အထဲမွ နာက်င္စရာေတြကို ေမ႔ေဖ်ာက္လိုက္ႏိုင္စြမ္းက ပိုပိုတိုးလာတာကို သတိထားမိေနသည္။ အသက္ႀကီးလာရင္ ဒီလိုပဲနဲ႔တူပါရဲ႕။ ကိုကို႔ကို မရလို႔သတ္ေသမည္ဆိုေသာ ေကာင္မေလးရဲ႕အမည္ကိုေတာင္ အမွတ္မရေတာ႔ေခ်။ ေနာက္ဆံုးေတာ႔ သူလဲမေသ ဘယ္သူမွလဲမေသေသာ အျဖစ္ကိုသာ အူလွိဳက္သည္းလွိဳက္ရယ္ခ်င္မိသည္။ ၀တၳဳေတြထဲမွာ အဓိကဇာတ္ေဆာင္ ေသခါနီး အကယ္ဒမီမွန္းျပီးေၿပာသလို လူေတြဟာ စကားကို အက္တင္အၿပည္႔နဲ႔ ေလွ်ာက္ျပီးေျပာႀကတာပဲ။ ေသဖို႔ဆိုတာ လြယ္သမွတ္လို႔။ လူေတြလဲ ငေပါေတြျဖစ္ရတာပဲ အဖတ္တင္တယ္။ နေဘးကလူေတြ ေမ႔ကုန္ေသာအခါ ေပါေတာေတာႀကီး ရွင္သန္ေနထိုင္သြားတဲ႔လူေတြလဲ ေခ်ာ္လဲေရာထိုင္လုပ္ျပီး ေမ႔ဟန္ေဆာင္လုိက္ႀကမည္သာျဖစ္သည္။ ကိုယ္႔ဇာတ္ညႊန္း ကိုယ္မေရးရလို႔ က်ိတ္ျပီး ေတာက္တခတ္ခတ္ျဖစ္ေနသူေတြ မ်ားပါသည္
တကယ္႔ဘ၀မေျပာႏွင္႔ ကိုယ္႔အိပ္မက္ကိုပင္ ကိုယ္တိုင္ဒါရိုက္တာလုပ္ခြင္႔မရ။ ရွမ္းျပည္ျပန္ေရာက္သည္႔ညက အိပ္မက္ထဲမွာ အနက္ေရာင္ ဓါးေျမွာင္တလက္ကို ကိုင္ထားသည္။ ဓါးအေႏွာင္႔ဖက္တြင္ ေသသည္အထိခုခံႀက ဟု အဓိပါယ္ရသည္႔ ရွမ္းစာကိုကႏုတ္ပန္းေဖာ္ထားသည္။ ကိန္းႀကီးခမ္းႀကီးႏိုင္လွသည္႔ ဓါးေျမွာင္ကို ကိုင္ျပီး ကိုယ္႔ရင္၀ကိုယ္ စိုက္ခ်လိုက္သည္။ ျပီးေတာ႔ တအံ့တႀသျဖစ္ေနလိုက္ေသးသည္။ ပိုအံ့ႀသရသည္က ႏိုးလာေတာ႔ ကိုကို႕လက္ကိုဆုပ္ကိုင္လ်က္သား။ ဓါးေျမွာင္အေဟာင္းႀကီးဟုပင္ ႏွဳတ္ဆက္လုိက္ေသး၏။ ၿပီးေတာ႔ ဘယ္ေတာ႔မွစိုက္ခ်မလာမည္႔ ဓါးတလက္ကို စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ႀကည္႔သလို ေငးေနမိသည္။ သူသည္ ဓါးတလက္ျဖစ္မည္ဆိုလ်င္ေတာင္ ငါ႔လက္က ကိုယ္႔ဘာသာကိုယ္ ထိုးစိုက္ခ်ရမည္႔လက္ေတြတဲ႔ ဘယ္ေလာက္မတရားလိုက္သလဲ ဟုေတြးသည္။ အကန္းဆံလွေသာေလာကႀကီးမွာ အေႀကာင္းတရားအားလံုး သက္ေသမဲ႔လြတ္ေျမာက္ေနႀကျပီး အက်ိဳးတရားေတြကိုသာ ေထြးေပြ႔ထားႀကရသည္။
ဖုန္းေပၚက ရက္စြဲေလးကို အဓိပါယ္မပါသည္႔ ဂဏန္းတြဲေတြဟုပင္ ထင္မိသည္။ ရွမ္းျပည္ဆိုတာ အခ်ိန္ကာလျဖည္းျဖည္းပဲ ေရြ႕လ်ားတဲ႔ေနရာျဖစ္သည္။ အခ်ိန္ကာလေတြ အျမန္ႀကီးအလင္းႏွဳန္းလိုျဖတ္ေနသည္႔ ကမၻာျခမ္းမွာေနသူတိုင္း ဒီဖက္ျပန္လာလည္တိုင္း ရက္စြဲေတြကို မယံုႏိုင္သလိုျဖစ္ျမဲပင္။ ရွမ္းျပည္မွာ ကေလးေတြကို စာလာသင္ခ်င္လွခ်ည္ရဲ႕ဆိုျပီး လူ႕ေလာကရဲ႕မလိုင္စည္းစိမ္ေတြေပၚကေန ထ မရပ္ႏိုင၊္ ထ မရပ္ရဲသူကို သတိရသည္။ သူေသသြားခ်ိန္မွာ ကေလးေတြကို စာသင္ဖို႔ အမွတ္ရေနမည္မထင္ေပ။ တကယ္ေတာ႔ သူသည္ ေလယာဥ္လက္မွတ္၀ယ္လွ်င္ပင္ အသြားအျပန္၀ယ္တတ္သူျဖစ္သည္။ ၿပန္မလာႏိုင္ေသာလမ္းေတြအေႀကာင္း စဥ္းစားမိမွာကိုပင္ မုန္းသူျဖစ္သည္။ လက္ေတြ႕က်က်ေနထိုင္သလိုလို ဟန္ေဆာင္ရင္း စိတ္ကူးယဥ္ဘ၀ကို ဇြတ္ပံုသြင္းခ်င္သူျဖစ္သည္။ ဒီႏွစ္ေတြမွာ သူစာသင္ခ်င္စိတ္ ရွိေသးသလား မသိပါ။ သူ႔မွာ ထင္ျမင္ခ်က္မေပးဖို႔ ႀကိဳးစားရင္း တရားမွ်တ တယ္လို႔အထင္ခံရေအာင္ ပါးစပ္ေစ႔ေစ႔ပိတ္ထားတတ္တဲ႔အက်င္႔ ရွိေသးသလားမသိပါ။ ဆယ္စုႏွစ္တခုစာအတြင္း သူဘာေတြလုပ္ခဲ႔ျပီလဲ ဘာေတြမလုပ္လုိက္ရဘူးလဲ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းစု ဘယ္ႏွခုသိမ္းပိုက္လိုက္သလဲ ကားဘယ္ႏွစီးစုေဆာင္းထားသလဲ ေခြးဘယ္ႏွေကာင္ ပြားမ်ားလာသလဲ မသိပါ။ သူသည္ ေသဖို႔အသင္႔ျပင္ဆင္ထားဟန္ျပရင္း ရွင္သန္မွဳကို တပ္မက္သူျဖစ္ေနေသးသလား၊ ရွင္သန္မွဳကိုခံစားဖို႔ အရွိန္ေတြေနာက္လိုက္ေနဆဲလား၊ စာတေႀကာင္းေရးတာထက္ သဒၵါမွန္မမွန္ စစ္တာကို အခ်ိန္ပိုျဖဳန္းေနဆဲလား မသိပါ။ တကယ္ေတာ႔ သူသည္လည္း ကိုယ္႔ဇာတ္ညႊန္း ကိုယ္မေရးခဲ႔သူျဖစ္သည္။ သူေရးခဲ႔သမွ်စာေႀကာင္းေတြကိုပင္ Enter မေခါက္ခဲ႔ရွာ။ လူေတြအထင္ႀကီးဖို႔ ပင္ပန္းတႀကီးေနထိုင္ရင္း အမွတ္တမဲ႔ ရထားတစင္းေပၚတက္လိုက္မိသူျဖစ္သည္။ ထို႔ေနာက္ ျပန္မလာေတာ႔။ တကယ္႔ကို တိတိက်က်ႀကီး ျပန္မလာေတာ႔။
ေသျခင္းတရားသည္ တခါတရံ ရန္ျဖစ္ထားေသာ အိမ္နီးခ်င္းႏွင္႔တူ၏။ နီးကပ္ေနသည္ သို႔ေသာ္ အလည္မလာ။ ဘယ္ေလာက္ ဖိတ္စာပို႔ပို႔ မ်က္ႏွာပင္မျပေခ်။ ေသျခင္းတရား၏ ပိုရက္စက္တတ္ေသာအခ်က္ကား လာသည္ျဖစ္ျဖစ္ မလာသည္ျဖစ္ျဖစ္ ေႀကကြဲေစတတ္ျခင္းေႀကာင္႔ပင္ျဖစ္မည္။
