Wednesday, March 18, 2009
မ်က္ရည္ေတြဟာပူေႏြးလြန္လြန္းလို႔
ဘယ္စမ္းေခ်ာင္းရဲ႕ စီးဆင္းမွဳကိုမွ မယံုႀကည္ေတာ႔ဘူး
အျပင္းဖ်ားေနတဲ႔သံသယကိုသာ အိပ္ေဆးအျဖစ္သံုးေနရ
ငါပင္ပန္းလွခ်ည္႔လို႔
အတၲကို တဖြဖြအေရးတယူျပဳရ
ေန႔နဲ႔ညလား
ျပတင္းတံခါးေတြ ငါပိတ္ထားလိုက္တဲ႔ေနာက္
တိတ္ဆိတ္မွဳေလာက္ ဘယ္ဟာမွအဖိုးမတန္ေတာ႔ဘူး
အိပ္မက္ကိုေရးႀကီးခြင္က်ယ္မလုပ္သလိုပဲ
ျပာပူေတြတဖြဲဖြဲလြင္႔ေနလဲ
ဘာေတြေလာင္ကြ်မ္းခဲ႔သလဲလို႔
မနက္ျဖန္ခါ ေႀကကြဲေပးႏိုင္မယ္မထင္ဘူး။
ဘ၀တခုခုမွာ
ႏို၀င္ဘာေရာက္မွ ႏိုးထတဲ႔ ပန္းေလးတပြင္႔ပြင္႔ ျဖစ္ပါရေစ။ ။